Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

"Πληθυσμοί στο Στόχαστρο", εκδήλωση στο ΡΕΣΑΛΤΟ, Παρασκευή 24/3, 8.30μμ




Παρασκευή 24/3, 8:30μμ
Εκδήλωση - Συζήτηση: "Πληθυσμοί στο Στόχαστρο"


  • Οι τρέχουσες εξελίξεις στην αντιμεταναστευτική πολιτική σε Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΗΠΑ [εισήγηση από ΡΕΣΑΛΤΟ]

  • Η υπόθεση της αλληλεγγύης [συζήτηση] : Τι έχει γίνει την τελευταία διετία, τι γίνεται στην παρούσα φάση, τι θεωρούμε σημαντικό να γίνει και να προωθηθεί κοινωνικά και ενδοκινηματικά;


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Παρασκευή 17/3, 8:30μμ, στο Ρεσάλτο: Η έφοδος των καπιταλιστών στο διάστημα (βιβλιοπαρουσίαση)


Την Παρασκευή 17/03, στις 8:30μμ στο Ρεσάλτο, θα πραγματοποιηθεί βιβλιοπαρουσίαση της έκδοσης "Η έφοδος των καπιταλιστών στο διάστημα. Η δυστοπία της αποίκησης των πλανητών" (Ελευθέριος Ζώης, Αθήνα, Μάης 2016), στο πλαίσιο του καλέσματος των "Παρασκευών στο Ρεσάλτο" για τον Μάρτη. 



Το βιβλίο εκδόθηκε στην Αθήνα, τον Μάιο του 2016, με την υποστήριξη της Σαλιμπάμπιου βιβλιοθήκης στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων. Κατά την βιβλιοπαρουσίαση θα υπάρξει προβολή βίντεο και θα ακολουθήσει συζήτηση.

 

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Παρασκευές στο Ρεσάλτο - Μάρτης 2017, 8:30μμ



Παρασκευή 17/3, 8:30μμ 
Βιβλιοπαρουσίαση - Συζήτηση: "Η έφοδος των καπιταλιστών στο διάστημα. Η δυστοπία της αποίκησης των πλανητών" (Ελευθέριος Ζώης, Αθήνα, Μάης 2016)

Παρασκευή 24/3, 8:30μμ
Εκδήλωση - Συζήτηση: "Πληθυσμοί στο Στόχαστρο"
  • Παρουσίαση της διασυλλογικής έκδοσης της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα) και της Ομάδας ενάντια στα κέντρα κράτησης Musaferat (Λέσβος)
  • Οι τρέχουσες εξελίξεις στην αντιμεταναστευτική πολιτική [εισήγηση από Ρεσάλτο] και η υπόθεση της αλληλεγγύης [συζήτηση]

Παρασκευή 31/3, 8:30μμ 
Εκδήλωση - Συζήτηση: "Μαθήματα αμερικάνικης ιστορίας" - Αντιστάσεις και προοπτικές αγώνα στις ΗΠΑ μετά την εκλογή Trump 

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Δεύτερη παρέμβαση στο Κερατσίνι για τα νέα σχέδια αναδιάρθρωσης στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς - Συμμετοχή στη συγκέντρωση-πορεία για την ελεύθερη μετακίνηση για όλους και όλες το Σάββατο 11/3, 12.00μμ, στο Μοναστηράκι.


Το Σάββατο 4/3 πραγματοποιήθηκε στο Κερατσίνι νέα παρέμβαση από τις δύο αυτοοργανωμένες συλλογικότητες της περιοχής  (Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας & Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ), με μοίρασμα κείμενου σε λεωφορεία,πλατείες, κεντρικούς δρόμους και στάσεις. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της παρέμβασης, κολλήθηκαν αφίσες της συλλογικότητας Μπλόκο στην Εξουσία από τη Νίκαια για το ίδιο ζήτημα.


Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης:



Δεν ακυρώνουμε εισιτήρια

Aς ακυρώσουμε το σύστημα ελέγχου και αποκλεισμών

Η μετακίνηση στην πόλη με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Μ.Μ.Μ.) είναι ανάγκη, δεν είναι πολυτέλεια. Η μετακίνηση στην πόλη έχει καθορισμένες αφετηρίες και τέρματα, έχει επιβεβλημένους χρόνους και παύσεις. Η μετακίνηση στην πόλη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν ήταν ούτε και θα είναι ποτέ ουδέτερη αλλά κουβαλάει όλο το βάρος της καθημερινότητας και των εξουσιαστικών-εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων. Στον τόπο που ζούμε και ειδικά αυτή την περίοδο, αυτό το βάρος φαίνεται στη γενικευμένη κοινωνική απελπισία που μετακινείται ατέρμονα στην πόλη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ψάχνοντας καθημερινά διεξόδους μέσα από συμφωνίες για δόσεις στο ρεύμα, το νερό, τη θέρμανση, μαζεύοντας χαρτιά για κάθε λογής κρατικά ψιχουλοεπιδόματα, συντάξεις, κουπόνια, άδειες παραμονής, ασύλου ή περιμένοντας κάθε μήνα στις ουρές του ΟΑΕΔ για να πάρει ένα κουρελόχαρτο άδειας μετακίνησης χωρίς εισιτήριο ή στη χειρότερη, ζητιανεύοντας λίγη κοινωνική ευαισθησία μεταμορφωμένη σε χαρτομάντιλα, στυλό και αναπτήρες. Αυτό το βάρος φαίνεται στη γενικευμένη κοινωνική ματαιότητα που μετακινείται στην πόλη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς κυνηγώντας την υπόσχεση ελπίδας στην εύρεση μιας «όποιας» εργασίας ή στα 8μηνα κρατικά προγράμματα εκμάθησης του ΟΑΕΔ ή στις διαφόρων ειδών προσωρινές, ανασφάλιστες εργασίες…

Μόνο μέσα από αυτό το πρίσμα θα μπορούσαμε να δούμε το νέο σχέδιο «αναδιάρθρωσης» ή «εξυγίανσης» ή «εκσυγχρονισμού» των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, του οποίου η εφαρμογή ξεκίνησε πιλοτικά την 1η Φεβρουαρίου και θα τεθεί σε επίσημη εφαρμογή τον Απρίλιο. Σχέδιο που καταρχήν «στολίστηκε», ως λούνα παρκ ενηλίκων, με ηλεκτρονικές διάφανες μπάρες που θα ανοιγοκλείνουν, με σειρές νέων γυαλιστερών μηχανημάτων που θα αναβοσβήνουν, με νέες πλαστικοποιημένες κάρτες αντί εισιτηρίου και φυσικά σούπερ εφαρμογές κινητών σχετιζόμενες με τις μετακινήσεις μας. Ωστόσο, όλα αυτά όχι μόνο δεν είναι μία ρεαλιστική απεικόνιση αλλά επιμελώς αποκρύπτουν τη βαθιά ουσία που βρίσκεται πίσω από κάθε «αναδιάρθρωση»: επιπρόσθετη υποβάθμιση της καθημερινότητας, εντονότερη επιτήρηση και έλεγχος, βαθύτεροι κοινωνικοί αποκλεισμοί και διαχωρισμοί, εξοικείωση με την καταστολή.

Όσο κι αν προωθούνται τα νέα μέτρα στα μέσα μαζικής μεταφοράς με όμορφες λέξεις και φωτάκια, είναι ξεκάθαρο πως εντέλει αυτό που προωθείται είναι η οικειοθελής, συνολική καταγραφή των διαδρομών μας, η εξακρίβωση, αρχειοθέτηση και συνένωση όλων των επίσημων στοιχείων μας (ονοματεπώνυμο, υπογραφή, ΑΦΜ, τραπεζικός λογαριασμός) προς πάσα χρήση. Είναι η αύξηση του κόστους μετακίνησης για όσους συστηματικά χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, μιας και η μονάδα μέτρησης θα είναι πλέον η απόσταση κι όχι η χρονική διάρκεια. Είναι η απαίτηση για τη σιωπηλή «συνενοχή» μας στους αποκλεισμούς που εγκαθιδρύονται: οι μπάρες στοχεύουν όσους αδυνατούν ή αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο και εξαιρούν όσους/ες κυκλοφορούν με αμαξίδια, με ποδήλατα, δεν βλέπουν, κουβαλάνε καροτσάκια παιδιών ή απλώς δεν χωράνε… Είναι τελικά η απόπειρα συμφιλίωσής μας με τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την καταστολή.

Η αναμενόμενη, πρώτη αντίδραση των ιθυνόντων απέναντι σε όσους αντιστέκονται στα νέα μέτρα, είναι μία επιχειρηματολογία με ανάλογους χαρακτηρισμούς τύπου «τσαμπατζήδες», «απολίτιστοι» ή «καταστροφείς δημόσιας περιουσίας». Η σαθρότητα του επιχειρήματος ότι το πρόβλημα των δημόσιων συγκοινωνιών είναι η «εισιτηριοδιαφυγή» αποκαλύπτεται πολύ εύκολα, για παράδειγμα από το γεγονός της «εξαφάνισης» από επόπτες της ΣΤΑ.ΣΥ. 1,156 εκατομμύριων ευρώ από εισιτήρια και κάρτες απεριορίστων διαδρομών. Ένα ποσό που ξεπερνάει κατά πολύ τα λεγόμενα «διαφυγόντα κέρδη» από την μη επικύρωση εισιτηρίων! Οι χαρακτηρισμοί συνεπώς επιστρέφονται και συνεχίζουμε…

Απέναντι και σε αυτή την επίθεση κράτους και αφεντικών, συνεχίζουμε να προτάσσουμε τη συλλογική μας αντίσταση μέσα από κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Αυτοοργανωνόμαστε και αντιστεκόμαστε στην επιτήρηση, τον έλεγχο, τα πρόστιμα και την αποστείρωση του δημόσιου χώρου. Στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη αρνούμενοι/ες να αναλωθούμε σε κατακερματισμένες και εξατομικευμένες ζωές. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες και υπερασπιζόμαστε όσους-ες δεν μπορούν, δεν θέλουν ή συνειδητά αρνούνται να πληρώσουν το όποιο κόμιστρο. Απομονώνουμε τους ελεγκτές και στεκόμαστε από κοινού απέναντι τους. Σαμποτάρουμε τα μηχανήματα ελέγχου, καταγραφής και αποκλεισμών των μετακινήσεών μας μέσα στην πόλη ανοίγοντας περάσματα για μια ζωή χωρίς μπάρες, φράχτες και πλαστούς διαχωρισμούς ανάμεσα μας.

Ούτε μπάρες, ούτε ελεγκτές, ούτε ηλεκτρονικό εισιτήριο

Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους

----------------------------

Το Σάββατο 11/3, στις 12μμ, στο Μοναστηράκι, συμμετέχουμε στη συγκέντρωση-πορεία που καλεί ο "Συντονισμός συλλογικοτήτων από το κέντρο για τις Ελεύθερες Μετακινήσεις"


Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Πείρα(γ)μα τεύχος 23


πατήστε εδώ για να κατεβάσετε σε pdf 
Κυκλοφόρησε το 23ο τεύχος του Πειρά(γ)ματος και μοιράζεται στους δρόμους και στα σχολεία των περιοχών μας. Το έντυπο μπορείτε να το βρείτε σε μορφή pdf κατεβάζοντάς το από το παραπάνω link αλλά και σε έντυπη μορφή στο Ρεσάλτο κάθε Παρασκευή μετά τις 9.00μμ.

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Για τα νέα σχέδια "αναδιάρθωσης" στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

Το Σάββατο 25/02, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με ανάρτηση πανό και μοίρασμα κειμένου σε πλατείες, κεντρικούς δρόμους, στάσεις και λεωφορεία στο Κερατσίνι σχετικά με το νέο σχέδιο "αναδιάρθρωσης" των ΜΜΜ, από τις δύο αυτοοργανωμένες συλλογικότητες της περιοχής: Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας & Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ.

Ακολουθούν φωτογραφίες και το κείμενο της παρέμβασης:









Δεν ακυρώνουμε εισιτήρια, ας ακυρώσουμε το σύστημα ελέγχου και αποκλεισμών!

Η μετακίνηση στην πόλη με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Μ.Μ.Μ.) είναι ανάγκη, δεν είναι πολυτέλεια. Η μετακίνηση στην πόλη έχει καθορισμένες αφετηρίες και τέρματα, έχει επιβεβλημένους χρόνους και παύσεις. Η μετακίνηση στην πόλη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν ήταν ούτε και θα είναι ποτέ ουδέτερη αλλά κουβαλάει όλο το βάρος της καθημερινότητας και των εξουσιαστικών-εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων. Στον τόπο που ζούμε και ειδικά αυτή την περίοδο, αυτό το βάρος φαίνεται στη γενικευμένη κοινωνική απελπισία που μετακινείται ατέρμονα στην πόλη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ψάχνοντας καθημερινά διεξόδους μέσα από συμφωνίες για δόσεις στο ρεύμα, το νερό, τη θέρμανση, μαζεύοντας χαρτιά για κάθε λογής κρατικά ψιχουλοεπιδόματα, συντάξεις, κουπόνια, άδειες παραμονής, ασύλου ή περιμένοντας κάθε μήνα στις ουρές του ΟΑΕΔ για να πάρει ένα κουρελόχαρτο άδειας μετακίνησης χωρίς εισιτήριο ή στη χειρότερη, ζητιανεύοντας λίγη κοινωνική ευαισθησία μεταμορφωμένη σε χαρτομάντιλα, στυλό και αναπτήρες. Αυτό το βάρος φαίνεται στη γενικευμένη κοινωνική ματαιότητα που μετακινείται στην πόλη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς κυνηγώντας την υπόσχεση ελπίδας στην εύρεση μιας «όποιας» εργασίας ή στα 8μηνα κρατικά προγράμματα εκμάθησης του ΟΑΕΔ ή στις διαφόρων ειδών προσωρινές, ανασφάλιστες εργασίες…

Μόνο μέσα από αυτό το πρίσμα θα μπορούσαμε να δούμε το νέο σχέδιο «αναδιάρθρωσης» ή «εξυγίανσης» ή «εκσυγχρονισμού» των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, του οποίου η εφαρμογή ξεκίνησε πιλοτικά την 1η Φεβρουαρίου και θα τεθεί σε επίσημη εφαρμογή τον Απρίλιο. Σχέδιο που καταρχήν «στολίστηκε», ως λούνα παρκ ενηλίκων, με ηλεκτρονικές διάφανες μπάρες που θα ανοιγοκλείνουν, με σειρές νέων γυαλιστερών μηχανημάτων που θα αναβοσβήνουν, με νέες πλαστικοποιημένες κάρτες αντί εισιτηρίου και φυσικά σούπερ εφαρμογές κινητών σχετιζόμενες με τις μετακινήσεις μας. Ωστόσο, όλα αυτά όχι μόνο δεν είναι μία ρεαλιστική απεικόνιση αλλά επιμελώς αποκρύπτουν τη βαθιά ουσία που βρίσκεται πίσω από κάθε «αναδιάρθρωση»: επιπρόσθετη υποβάθμιση της καθημερινότητας, εντονότερη επιτήρηση και έλεγχος, βαθύτεροι κοινωνικοί αποκλεισμοί και διαχωρισμοί, εξοικείωση με την καταστολή.

Όσο κι αν προωθούνται τα νέα μέτρα στα μέσα μαζικής μεταφοράς με όμορφες λέξεις και φωτάκια, είναι ξεκάθαρο πως εντέλει αυτό που προωθείται είναι η οικειοθελής, συνολική καταγραφή των διαδρομών μας, η εξακρίβωση, αρχειοθέτηση και συνένωση όλων των επίσημων στοιχείων μας (ονοματεπώνυμο, υπογραφή, ΑΦΜ, τραπεζικός λογαριασμός) προς πάσα χρήση. Είναι η αύξηση του κόστους μετακίνησης για όσους συστηματικά χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, μιας και η μονάδα μέτρησης θα είναι πλέον η απόσταση κι όχι η χρονική διάρκεια. Είναι η απαίτηση για τη σιωπηλή «συνενοχή» μας στους αποκλεισμούς που εγκαθιδρύονται: οι μπάρες στοχεύουν όσους αδυνατούν ή αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο και εξαιρούν όσους/ες κυκλοφορούν με αμαξίδια, με ποδήλατα, δεν βλέπουν, κουβαλάνε καροτσάκια παιδιών ή απλώς δεν χωράνε… Είναι τελικά η απόπειρα συμφιλίωσής μας με τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την καταστολή.

Η αναμενόμενη, πρώτη αντίδραση των ιθυνόντων απέναντι σε όσους αντιστέκονται στα νέα μέτρα, είναι μία επιχειρηματολογία με ανάλογους χαρακτηρισμούς τύπου «τσαμπατζήδες», «απολίτιστοι» ή «καταστροφείς δημόσιας περιουσίας». Η σαθρότητα του επιχειρήματος ότι το πρόβλημα των δημόσιων συγκοινωνιών είναι η «εισιτηριοδιαφυγή» αποκαλύπτεται πολύ εύκολα, για παράδειγμα από το γεγονός της «εξαφάνισης» από επόπτες της ΣΤΑ.ΣΥ. 1,156 εκατομμύριων ευρώ από εισιτήρια και κάρτες απεριορίστων διαδρομών. Ένα ποσό που ξεπερνάει κατά πολύ τα λεγόμενα «διαφυγόντα κέρδη» από την μη επικύρωση εισιτηρίων! Οι χαρακτηρισμοί συνεπώς επιστρέφονται και συνεχίζουμε…

Απέναντι και σε αυτή την επίθεση κράτους και αφεντικών, συνεχίζουμε να προτάσσουμε τη συλλογική μας αντίσταση μέσα από κοινότητες αγώνα και αλληλεγγύης. Αυτοοργανωνόμαστε και αντιστεκόμαστε στην επιτήρηση, τον έλεγχο, τα πρόστιμα και την αποστείρωση του δημόσιου χώρου. Στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη αρνούμενοι/ες να αναλωθούμε σε κατακερματισμένες και εξατομικευμένες ζωές. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες και υπερασπιζόμαστε όσους-ες δεν μπορούν, δεν θέλουν ή συνειδητά αρνούνται να πληρώσουν το όποιο κόμιστρο. Απομονώνουμε τους ελεγκτές και στεκόμαστε από κοινού απέναντι τους. Σαμποτάρουμε τα μηχανήματα ελέγχου, καταγραφής και αποκλεισμών των μετακινήσεών μας μέσα στην πόλη ανοίγοντας περάσματα για μια ζωή χωρίς μπάρες, φράχτες και πλαστούς διαχωρισμούς ανάμεσα μας.

Ούτε μπάρες, ούτε ελεγκτές, ούτε ηλεκτρονικό εισιτήριο

Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους


Συνέλευση της Πλατείας Κερατσίνιου-Δραπετσώνας
Αυτοοργανωμένος Χώρος Αλληλεγγύης & Ρήξης, ΡΕΣΑΛΤΟ

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Παρασκευή 17/02, 9:00πμ: Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στα Δικαστήρια Ευελπίδων (κτήριο 9)

αναδημοσίευση από το blog του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Άνω-Κάτω Πατησίων:


Για το κείμενο του καλέσματος, πατήστε εδώ.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Δράσεις ενάντια στην αντιμεταναστευτική πολιτική, για την αλληλεγγύη στους μετανάστες/τριες


  • Παρέμβαση στα γραφεία της Μ.Κ.Ο. Praxis (03/11/2016)





Για την αφίσα και το κείμενο της παρέμβασης στη Μ.Κ.Ο. Praxis, πατήστε εδώ.
Για φωτογραφίες από την παρέμβαση στη Μ.Κ.Ο. Praxis, πατήστε εδώ.



  • Παρέμβαση στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (17/12/2016)

(Πολύγλωσση αφίσα για την παρέμβαση στον Δ.Ο.Μ.)



Για την αφίσα, το κείμενο και φωτογραφίες από την παρέμβαση στα γραφεία του Δ.Ο.Μ., καθώς και για το κείμενο της πολύγλωσσης αφίσας, πατήστε εδώ


Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Τοπικές παρεμβάσεις αλληλεγγύης σε μετανάστες - πρόσφυγες

Την τελευταία βδομάδα έχουν πραγματοποιηθεί εκτεταμένα μοιράσματα, κειμένων, αφισοκολλήσεις, αναγραφή συνθημάτων, κρέμασμα πανό για την αλληλεγγύη σε μετανάστες/πρόσφυγες στις περιοχές Κερατσινίου & Δραπετσώνας και γύρω από τα σχολεία που θα έρθουν τα παιδιά από τον στρατοπεδικό χώρο εκτοπισμού στο Σχιστό.

 

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ










ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΝΤΟΠΙΩΝ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
  ΟΧΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, ΦΑΣΙΣΜΟΥ, ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ


Με καθυστέρηση 4 μηνών, στα μέσα Γενάρη, γνωστοποιήθηκε από σχετικό Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ), ότι παιδιά προσφύγων/μεταναστών από το στρατοπεδικό κέντρο "φιλοξενίας"-εκτοπισμού του Σχιστού, θα μαθητεύσουν σε σχολεία του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας, του Ικονίου Περάματος και της Νίκαιας. Σε αντιστοιχία με τα υπόλοιπα προσφυγόπουλα που προορίζονται να μαθητεύσουν σε σχολεία των κοντινών περιοχών των καταυλισμών που βρίσκονται. Απομονωμένα από τα υπόλοιπα παιδιά, στη μεσημεριανή ζώνη 14.00-18.00, εντείνοντας τον διαχωρισμό τους. Με πρακτικές που θυμίζουν απαρτχάιντ και αμερικάνικο νότο την εποχή των διαχωρισμένων θέσεων στα λεωφορεία για λευκούς και μαύρους και των καταστημάτων μόνο για λευκούς.

Από την αρχή της σχολικής χρονιάς που τέθηκε το ζήτημα της μαθητείας των συγκεκριμένων παιδιών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, "αγανακτισμένοι γονείς" συντηρητικού και ρατσιστικού υπόβαθρου μαζί με τις κατάπτυστες ανακοινώσεις κάποιων Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων, εκδήλωσαν τη "διαμαρτυρία" και την αντίθεσή τους, πολλές φορές εξαιρετικά προκλητική και επιθετική, με τα πιο ποταπά και σαθρά "επιχειρήματα" περί "κινδύνου -μεταδοτικών- ασθενειών από μη εμβολιασμένα παιδιά".

Την Τρίτη 17/1, μέρα προγραμματισμένης ενημερωτικής σύσκεψης με τον Διευθυντή Εκπαίδευσης, φορείς του Δήμου, τους συλλόγους γονέων και διδασκόντων και εκπροσώπων συντονιστών από τις ΔΥΕΠ (Δομές Υποδοχής για την Εκπαίδευση Προσφύγων), στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Νέου Ικονίου στο Πέραμα, "αγανακτισμένοι" ρατσιστές γονείς (κάποιοι εξ' αυτών μέλη και ψηφοφόροι της χρυσής αυγής) μαζί με στελέχη της ναζιστικής οργάνωσης, όπως ο Λαγός και ο Δεβελέκος, υποστηριζόμενοι από πολυμελές τάγμα κρούσης, συγκεντρώθηκαν από το πρωί έξω από το σχολείο, προπηλάκιζαν όποιον δεν ήταν της αρεσκείας τους και επιτέθηκαν με σπρωξιές και γροθιές στις δασκάλες και τους δασκάλους που προσπάθησαν να τους εμποδίσουν να εισβάλουν το μεσημέρι στο σχολείο και στη σύσκεψη. Ενώ για άλλη μια φορά, οι μπάτσοι επιβεβαίωσαν τον ρόλο τους αφήνοντας ανενόχλητους τους φασίστες να χτυπούν, να προπηλακίζουν και να απειλούν.

Καμία υπηρεσία μεταφοράς παιδιών από το στρατόπεδο του Σχιστού προς τα εκάστοτε σχολεία, χρηματοδοτούμενη και υλοποιημένη από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ) δεν «ξεπλένει» τον κεντρικό ρόλο που έχει και θα έχει αυτός ο οργανισμός στις απελάσεις και συνολικότερα στη βίαιη διαχείριση των μεταναστών-τριών. Καμία συνοδεία προσφυγόπουλων προς το «αγαθό της μάθησης» από τις ΜΚΟ δεν μπορεί να συσκοτίσει τη συνεργασία με την αστυνομία και τον στρατό, όταν οι ίδιοι οι μετανάστες-στριες επιλέξουν να εξεγερθούν. Καμία κίνηση αλληλεγγύης προς τους εκτοπισμένους/ες στον στρατοπεδικό χώρο του Σχιστού και τα παιδιά τους δεν μπορεί να γίνει χωρίς την άνευ περιορισμών παρουσία τους στο σχολικό περιβάλλον και τον αυτονόητο καθορισμό των αναγκών τους από τους ίδιους και τις ίδιες. 

Αυτό που μας φέρνει κοντά με τους εκπαιδευτικούς, που αποτέλεσαν φράγμα στους φασίστες, δεν είναι η θέση τους στο σύστημα διδασκαλίας, που άλλωστε παραμένει η διδασκαλία του συστήματος, αλλά η αντίσταση που έδειξαν στη ρατσιστική επιβολή, η επί τόπου ακύρωση των μισογύνικων και ρατσιστικών -αυτή τη φορά εις βάρος τους- συμπεριφορών και εν τέλει η άρνηση του ρόλου τους ως ευπρεπείς εκτελεστές καθηκόντων. Στα χέρια μας είναι να μουτζουρώσουμε την κρατική φιέστα «επίδειξης κοινωνικού προσώπου» μέσω της ανάδειξης του σχολείου ως διαχρονικού, υποτίθεται, "στυλοβάτη της κοινωνίας και της δημοκρατίας", με τα δικά μας χρώματα των μαθημάτων αλληλεγγύης, των αντιμαθημάτων, του δικού μας "σχολείου" της αντίστασης. 

Και αυτή τη φορά, όπως πάντα, στεκόμαστε στο πλευρό των προσφύγων/μεταναστών, ενήλικων και παιδιών. Ενάντια σε κάθε αποκλεισμό και διαχωρισμό. Ενάντια στον εκτοπισμό, την αορατότητα και την γκετοποίησή τους. Ενάντια στον ρατσισμό, τη βαρβαρότητα, τον κοινωνικό κανιβαλισμό, τις φασιστικές οργανώσεις. 


ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΟ ΚΟΣΜΟ


ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΩΝ


ΚΑΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ 




Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

2, 3 πράγματα που ξέρω για…

...το κράτος, την πατριαρχία, τον πόλεμο, την αλληλεγγύη
Σημεία και προεκτάσεις σχετικά με τις συλλήψεις των μελών της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας, Πόλας Ρούπα και Κωνσταντίνας Αθανασοπούλου, την απαγωγή/ομηρία του 6χρονου Βίκτωρα-Λάμπρου και την απεργία δίψας-πείνας των μελών του Ε.Α. Π.Ρούπα, Ν.Μαζιώτη, Κ.Αθανασοπούλου. 

Το κράτος και οι θεσμοί του, όταν η καταπίεση και η εκμετάλλευση δεν πιάνουν τόπο στους «υποτελείς», όταν τα εργαλεία αφομοίωσης, χειραγώγησης, αποκλεισμού και εξαίρεσης δεν αρκούν, τότε δολοφονούν, βασανίζουν, εξορίζουν, δικάζουν, φυλακίζουν, φιμώνουν... Όταν δε, πρόκειται για την καταστολή όσων συνειδητά αντιστέκονται στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα, τότε αυτή αποκτά τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά της απροσχημάτιστης εκδικητικότητας.

Το κράτος δεν διεκδικεί μονάχα το μονοπώλιο της Βίας αλλά και το μονοπώλιο της Απόφασης απέναντι στη ζωή και τις υποθέσεις των ανθρώπων και των κοινωνιών. Διεκδίκηση που εντείνεται απέναντι στη ζωή και τις υποθέσεις που αφορούν στους εχθρούς του, μιας και η κατοχύρωσή του ως αποκλειστικού Ελεγκτικού, Εποπτικού Μηχανισμού αποκτά σε αυτή την περίπτωση καίρια Σημασία για την ίδια την ουσία του ως Κράτος. Σε αυτό το πλαίσιο ο καθολικός έλεγχος, η επιμέλεια, η απειλή, η τιμωρία ακόμα και σε όποιον στέκεται δίπλα σε αυτούς που αντιστέκονται δεν είναι κάτι περισσότερο ή λιγότερο από δυνατότητά του.

Ωστόσο, η συναισθηματική και πολιτική φόρτιση που προκλήθηκε με τη σύλληψη της Πόλας Ρούπα και της Κωνσταντίνας Αθανασοπούλου και με την ταυτόχρονη απαγωγή/ομηρία του Βίκτωρα-Λάμπρου έχει ένα ακόμα όνομα κι αυτό είναι η Πατριαρχία. Σύστημα που δεν θα μπορούσε ποτέ να δεχθεί ότι μια γυναίκα όχι μόνο το πολεμάει, όχι μόνο συνεχίζει να ζει και να είναι συνεπής και ανυποχώρητη στις πολιτικές της επιλογές -παρά την καταστολή και έχοντας φυλακισμένο τον σύντροφό της- αλλά ταυτόχρονα επιλέγει να ζει και να μεγαλώνει μαζί με το παιδί της. Αυτό το σύστημα που επιπλέον δομικά διακρίνει τους ανθρώπους βάσει της ηλικίας, καθορίζοντας εγγενώς και συγκεκριμένα τις “δυνατότητες” και τις “αδυναμίες” τους, δεν θα μπορούσε ποτέ να δεχθεί ότι ένας άνθρωπος 6 ετών, μπορεί να επιλέγει και να ξέρει καλύτερα από τον καθένα και την καθεμία με ποιες και ποιους θέλει να ζει και να μοιράζεται τον χρόνο του, ποιες και ποιοι είναι αυτοί που αγαπά. Σύστημα που βασίζεται και διαιωνίζεται πάνω στο θεσμό της οικογένειας, που μυθοποιεί το αίμα με τη συγγένεια, ιεραρχεί και κοινωνικοποιεί τα μέλη της στη βάση των υφιστάμενων αξιών και κυριαρχικών διακρίσεων, διαχωρισμών και καθορίζει έναν πυρηνικό χωρόχρονο που οφείλει να τηρεί για να υφίσταται. Για το πατριαρχικό σύστημα, όσες λοιπόν επιλογές απέχουν από το επιβεβλημένο μοντέλο του δεν είναι απλώς μη αποδεκτές, είναι απολύτως εχθρικές. Και η τιμωρία που θα προσπαθήσει να επιβάλλει θα είναι πάντα πολύ πέραν του όποιου Νόμου, καθιστώντας την επιμελώς αόρατη, αφαιρετική, γεμάτη δυσδιάκριτες αντιφάσεις και ψευδή διλήμματα ενάντια σε όλους όσοι εμπλέκονται. Σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεισφέρουν αγαστά όλοι οι θεσμοί, όλες οι υπηρεσίες για να καταφέρουν όχι μόνο να καταργήσουν την αξιοπιστία του Βίκτωρα-Λάμπρου και των ανθρώπων του αλλά και να μένει αέναα ανοιχτός ο δρόμος του εκβιασμού, της εποπτείας και της καταστολής τους. Μέσα από αυτό το πρίσμα, και σε παραλληλία, όλοι θα προσπαθήσουν να μετατρέψουν την Πόλα Ρούπα είτε σε "μάνα τέρας" είτε σε "μάνα ηρωίδα", ό,τι δηλαδή χρειάζεται και απαιτείται για να καταφέρουν να την διαχωρίσουν και να την αποκλείσουν από την κοινωνία που επέλεξε να αγωνιστεί μαζί και για αυτήν, πολεμώντας αυτό το σύστημα με τον Επαναστατικό Αγώνα, για την επανάσταση και την κοινωνική απελευθέρωση.

Το γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο πόλεμος που εξαπολύει το σύστημα ενάντια σε όσους αντιστέκονται δεν χαρακτηρίζεται ούτε από «ήθη», ούτε από «παύσεις πυρός» ούτε από «εκεχειρίες», χαρακτηρίζεται από μένος συνέχεια και συνέπεια. Κι αν η αλληλεγγύη είναι ένα από τα όπλα μας, δεν μπορεί παρά να είναι αδιαπραγμάτευτη, σχέση και κίνηση προς τον Άλλο, δομικό κομμάτι του αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση και απελευθέρωση, ενάντια στο κράτος, την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, ενάντια σε κάθε εξουσία, για μια αναρχική κοινωνία.

07.01












07.01












07.01