Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Παρασκευή 29/5, 9.00μμ, στο ΡΕΣΑΛΤΟ, προβολή: Arna’s Children




Arna’s Children (83’, του Juliano Mer Khamis, 2003)

Μια ισραηλινή, η Άρνα Μερ Χαμίς, στήνει ένα θεατρικό εργαστήρι στην παλαιστινιακή πόλη Τζενίν (στο βόρειο μέρος της Δυτικής Όχθης), με μαθητές μικρούς παλαιστίνιους ενάντια σε κάθε προκατάληψη. Η κατοχή, όμως, θα καταστρέψει τις προσπάθειές της, ο ισραηλινός στρατός θα κατεδαφίσει το σπίτι που στέγαζε το θέατρο, οι μαθητές της θα συμμετάσχουν ενεργά στην αντίσταση, με σκληρό τίμημα.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Ρατσιστική επίθεση στο Κερατσίνι


Καμία ανοχή στις ρατσιστικές επιθέσεις, ούτε
 στην πλατεία Λαού ούτε και πουθενά.
Ο Αντνάν είναι μετανάστης από το Πακιστάν. Βρίσκεται κάθε μέρα στην πλατεία Λαού, καθώς δουλεύει στα παιχνίδια μπροστά από την παιδική χαρά. Είναι ένας από τους ανθρώπους της πλατείας αφού αναπτύσσει καθημερινές σχέσεις μέσα σε αυτήν. Ένας από τους από κάτω που βιώνει την εκμετάλλευση από τα αφεντικά και το κράτος. Ένας από εμάς.
Την Τρίτη 5/5, γύρω στις 10 το βράδυ, ο Αντνάν δέχτηκε ρατσιστική επίθεση από 4 άτομα ( ο ένας τον χτύπησε και οι τρεις του έκαναν πλάτες) με το πρόσχημα ότι ''κοίταξε την κοπέλα'' του θιγόμενου και ατάκες του στυλ ''τι κοιτάς ρε κωλοπακιστανέ''. Τον τραυμάτισαν στο πρόσωπο και το σώμα με γροθιές και έναν σιδερένιο λοστό και αμέσως μετά εξαφανίστηκαν από την πλατεία. Άμεσα μαζεύτηκε κόσμος από την πλατεία και αλληλέγγυοι από την περιοχή. Τον βοήθησαν να συνέλθει μέχρι να έρθει ένας φίλος του για να πάει στο νοσοκομείο. Εμφανίστηκαν και μπάτσοι, οι οποίοι υπήρξαν αρκετά ειρωνικοί και αδιάφοροι, του ζήτησαν χαρτιά και του είπαν αν θέλει να πάει στο τμήμα να καταθέσει μήνυση.
Καμία ρατσιστική επίθεση δεν είναι ανεκτή, ούτε στην πλατεία Λαού ούτε πουθενά, είτε εκδηλώνεται από τάγματα εφόδου είτε κρύβεται πίσω από αστείες προφάσεις του στυλ ''μου πείραξε την κοπέλα''. Όποια και αν είναι η αφορμή τέτοιες πρακτικές δεν είναι παρά συνέχεια του έργου του κράτους, των ΜΜΕ και των αφεντικών που προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν την αντίληψη ότι οι μετανάστες και κάθε ''διαφορετικός'' είναι πρόβλημα, για να διαιρούν τους υποτελείς τους και να αποδυναμώνουν τις αντιστάσεις των από κάτω. Οι θρασύδειλοι ρατσιστές θα μας βρίσκουν πάντα απέναντι τους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

* Παρότι από την πρώτη στιγμή ενημερωθήκαμε για το συμβάν και άνθρωποι του στεκιού άμεσα βρέθηκαν στην πλατεία και μίλησαν με τον Αντνάν πριν πάει στο νοσοκομείο, καθυστερήσαμε την ανακοίνωσή μας γιατί ήταν απαραίτητο να διερευνήσουμε το περιστατικό, τα κίνητρα των επιτιθέμενων και να αποσαφηνίσουμε τον χαρακτήρα της επίθεσης


Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Παρασκευή 22/05, 9.00μμ, στο ΡΕΣΑΛΤΟ: αντιμεταναστευτική πολιτική και οι σημερινές κινήσεις εξωραϊσμού της

 

Εκδήλωση-Συζήτηση:

Αναδρομή στα 25 χρόνια θεσμικού ρατσισμού και αντιμεταναστευτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους και οι σημερινές κινήσεις εξωραϊσμού της, που αφορούν σε μια πιο "ανθρωπιστική διαχείριση" αφήνοντας αλώβητο τον πυρήνα της.
* Η εισήγηση περιλαμβάνει προφορική παρουσίαση και προβολή slides.

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Παρασκευή 15/05: Το ελληνικό κράτος στους διακρατικούς ανταγωνισμούς στη Μεσόγειο

 

  Παρασκευή 15/05 στις 21:00

Συζήτηση:

 Το ελληνικό κράτος στους διακρατικούς ανταγωνισμούς στη Μεσόγειο: Α.Ο.Ζ. , ενέργεια, στρατός, εξωτερική πολιτική και παραγωγή εθνικών "οραμάτων".

 (η εισήγηση θα γίνει από συντρόφους από την κατάληψη Σινιάλο-Αιγάλεω και τον χώρο ραδιουργίας και ανατροπής Θερσίτης-Ίλιον)

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Αντιμιλιταριστική παρέμβαση για την ολική άρνηση στράτευσης στο Κερατσίνι, Σάββατο 9/5



Το πρωί του Σαββάτου 9/5, σε συνέχεια του αντιμιλιτέρ καφενείου με θέμα "Φύλο-πόλεμος-έθνος: Στιγμιότυπα κυρίαρχου λόγου από τους Α' και Β' παγκόσμιους πολέμους", στο ΡΕΣΑΛΤΟ το βράδυ της Παρασκευής 8/5, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στο Κερατσίνι για την προώθηση του προτάγματος της ολικής άρνησης στράτευσης και την αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης. Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα του Ρεσάλτο και της πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα), αναρτήθηκαν πανό σε κεντρικές πλατείες, πετάχτηκαν τρικάκια και κολλήθηκαν αφίσες του Ξυπόλυτου Τάγματος (ολικοί αρνητές στράτευσης από τα γιάννινα) ενόψει του στρατοδικείου του Μιχάλη Τόλη στις 14/5 στο στρατοδικείο Ιωαννίνων.


Ακουλουθούν τα κείμενα που μοιράστηκαν:

από το ρεσάλτο
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ
Πως γίνεται ένας μηχανισμός όπως ο στρατός να είναι τόσο δολοφονικός και τόσο εχθρικός απέναντι στον άνθρωπο, και να τυγχάνει παράλληλα τόσο ευρείας αποδοχής από το κοινωνικό σύνολο? Ένας μηχανισμός που σκοπός του είναι να βρίσκει τρόπους να σκοτώνει πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά, πιο μαζικά. Να επιβάλλεται πάνω στα σώματα των στρατευμένων η μη, πειθαρχώντας και εξουσιάζοντάς τα. Ένας μηχανισμός που συμπυκνώνει με το πιο ωμό και βίαιο τρόπο, την υπακοή, την υποταγή, την πίστη στους ανωτέρους και που τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της κρίσης και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί, αναβαθμίζεται συνεχώς ο ιδεολογικός και κατασταλτικός του ρόλος.[συνέχεια του κειμένου εδώ...]


από την πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης

πρώτη φορά στ’ αριστερά εδώ και δεκαετίες
χαίρει ο στρατός τέτοιας πολιτικής πριμοδότησης

Το κράτος έχει συνέχεια. Και εκείνο το πεδίο της πολιτικής εξουσίας που άπτεται των εθνικών θεμάτων, του μιλιταρισμού, των γεωστρατηγικών σχεδιασμών, της στρατιωτικής θητείας -με λίγα λόγια το πεδίο του υπουργείου εθνικής άμυνας- είναι αυτό που συμπυκνώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτή τη συνέχεια.
Μία συνέχεια σε επίπεδο πολιτικών: το ελληνικό κράτος χειρίζεται στην εξωτερική του πολιτική τη γεωστρατηγική του θέση και τους ενεργειακούς αγωγούς για να ανοικοδομήσει παλιές και να χτίσει νέες συμμαχίες (και ισσοροπίες). Απειλεί τους ευρωπαίους συμμάχους του με «επέλαση τζιχαντιστών» (υποστυλώνοντας τον σύγχρονο αντι-ισλαμισμό), διεκδικώντας ως προκεχωρημένο φυλάκιο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής μίας ευρώπης-φρούριο περισσότερα κονδύλια, χρηματική και υλική ενίσχυση της Frontex, αυτού του στρατιωτικο-αστυνομικού μηχανισμού που εποπτεύει τα θαλάσσια και χερσαία σύνορα του ελληνικού κράτους. Επικυρώνει τη συνεργασία με το ισραηλινό κράτος και δεν διστάζει να έχει εγκάρδιες συναντήσεις με το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου. Συνεχίζει τις υπέρογκες δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, όπως με την πρόσφατη αγορά εξοπλισμού ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ, μόνο που τώρα (αγαπητοί πατριώτες...) θα ευνοούνται οι εγχώριες πολεμικές βιομηχανίες, στο πλαίσιο πάντα της χιλιοειπωμένης παραγωγικής ανασυγκρότησης. [συνέχεια του κειμένου εδώ...]




Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Παρασκευή 08/05, 9.00μμ, στο ΡΕΣΑΛΤΟ: Καφέ αντιμιλιτέρ

 

Καφέ αντιμιλιτέρ (από την πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης):

 

"Φύλο-πόλεμος-έθνος: Στιγμιότυπα κυρίαρχου λόγου από τους Α' και Β' παγκόσμιους πολέμους."


*Παρουσίαση από την πρωτοβουλία του Ρεσάλτο ενάντια στον σεξισμό, την πατριαρχία, τους έμφυλους διαχωρισμούς και διακρίσεις.



Στον χώρο θα υπάρχει και 2ο τεύχος του περιοδικού Casus Rebelli

 

Εδώ και κάποιες ημέρες κυκλοφόρησε το δεύτερο τεύχος της άτακτης περιοδικής έκδοσης της συλλογικότητάς μας, Casus Rebelli. Εμπλουτισμένο θεματικά, στις 48 σελίδες του μπορείτε να διαβάσετε άρθρα επικαιρότητας, ανάλυσης και ιστορικής μνήμης: για τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που τυλιχτήκανε με πατριωτικά σάβανα, στις μέρες της «πρώτης φοράς αριστερά». Για τις πατριωτικές και εθνικιστικές πιρουέτες της κυβερνώσας αριστεράς και του Κώστα Ήσυχου. Για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πατριωτισμού όπως το διαβάσαμε στο βιβλίο του Νίκου Κοτζιά. Για τα σημαινόμενα μίας αναδιάρθρωσης της θητείας όπως αυτά εκφράζονται μέσα από την «αντι-βυσματική» πολιτική του Καμμένου. Προσπαθούμε να κατανοήσουμε πώς οργανώνονται οι σύχρονοι καπιταλιστικοί στρατοί μέσα από τη μελέτη του δόγματος RMA (Revolution in Military Affairs). Και εξετάζουμε την παιχνιδιοποίηση του πολέμου μέσα από τα video games. Ξαναθυμόμαστε το ιστορικό background των ΜΟΜΑ για να φτάσουμε στο σήμερα και την προσπάθεια επανασύστασής τους. Αφιερώνουμε κάποιες σελίδες στα δημόσια κείμενα ολικών αρνητών στράτευσης οι οποίοι τους προηγούμενους μήνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με κατασταλτικές κινήσεις. Την ίδια στιγμή που παρεμβάσεις σε εφορίες των Τρικάλων και της Πτολεμαΐδας έθεταν στο επίκεντρο το διοικητικό πρόστιμο των 6.000 ευρώ που επιβάλλεται στους ανυπότακτους.
Το Casus Rebelli σιγά-σιγά βρίσκει τον δρόμο του στα τραπεζάκια των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων και καταλήψεων της Αθήνας. Διακινείται χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά. Επικοινωνήστε μαζί μας ηλεκτρονικά εάν θέλετε να συμβάλλετε στη διακίνηση ή να σας το στείλουμε ταχυδρομικά.
Εδώ μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή pdf.



Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

3 μέρες εκδηλώσεων : ΠΡΩΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ - ΠΕΜΠΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΙΝΙΑΛΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ




Λόγω της εκδήλωσης-συζήτησης της Παρασκευής 1η Μάη στο Σινιάλο, το Ρεσάλτο δε θα είναι ανοιχτό γι' αυτή την Παρασκευή.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Παρασκευή 24/4/2015, 7μ.μ. στον Θερσίτη: αντιμάθημα Μάρξ "η θεωρία της αξίας"


*Για αυτή την Παρασκευή, το Ρεσάλτο θα παραμείνει κλειστό.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Συνέχεια της δίκης των 22 διωκόμενων από την αστυνομική εισβολή στο ΡΕΣΑΛΤΟ στις 5/12/2009, την Πέμπτη 16/4, 9.00πμ, στα δικαστήρια Πειραιά

Η δίκη ξεκίνησε την Δευτέρα 23/3 με εκφώνηση των ονομάτων "κατηγορουμένων" και μαρτύρων και διέκοψε (χωρίς να μπει στην ουσία) για την Πέμπτη 16/4, στις 9.00πμ (Νο.1), στα δικαστήρια Πειραιά (Σκουζέ 3-5), οπότε θα συνεχιστεί με ενδεχόμενη την ολοκλήρωσή της εντός της μέρας.



5,5, χρόνια μετά την αστυνομική εισβολή στο ΡΕΣΑΛΤΟ στις 5/12/2009... Η ΔΙΚΗ

Κερατσίνι, Σάββατο απόγευμα 5-12-2009, μια μέρα πριν τις διαδηλώσεις μνήμης και οργής για τον 1 χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την κοινωνική-ταξική εξέγερση που ξέσπασε / βίαιη αστυνομική εισβολή πολιτικών, κατασταλτικών και επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων στον αυτοοργανωμένο χώρο, αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ / πολύωρες άκαρπες «έρευνες» ενώ τα τηλεοπτικά κανάλια καθ’ υπαγόρευση του τότε υπουργού δημόσιας τάξης Χρυσοχοϊδη μιλούν για «γιάφκα» και «ορμητήριο επιθέσεων» / ένα μπιτόνι με 6 λίτρα πετρέλαιο θέρμανσης για τη σόμπα του στεκιού και άδεια μπουκάλια μπύρας που βαφτίζονται «εκρηκτικές ύλες» / εργαλεία και 7 μαυροκόκκινες σημαίες που βαφτίζονται «όπλα» / 22 άνθρωποι σε έναν ανοιχτό κοινωνικό χώρο που βαφτίζονται «εγκληματική οργάνωση», τους αποδίδονται κακουργήματα και καλούνται να καταβάλουν το ασύλληπτο ποσό των 51.000 ευρώ για να μην προφυλακιστούν / 42 αλληλέγγυοι-ες που συλλαμβάνονται το ίδιο βράδυ μετά από αστυνομική εκκένωση του κατειλημμένου δημαρχείου Κερατσινίου, το οποίο είχαν μετατρέψει σε κέντρο αντιπληροφόρησης / 3 ασφαλίτικα αναποδογυρισμένα έξω από το ΡΕΣΑΛΤΟ όταν άλλη ομάδα δεκάδων εξοργισμένων συντρόφων-ισσών φτάνει με πορεία στο μπατσοκρατούμενο στέκι / δυναμική και ξεκάθαρα πολιτική στάση όλων των κατηγορουμένων στα κρατητήρια, στα αυτόφωρα, στα εισαγγελικά και ανακριτικά γραφεία / πρωτόγνωρο κύμα αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο αλλά και σε πολλές πόλεις του εξωτερικού / στις 6-12-2009 πολυπληθείς συγκρουσιακές διαδηλώσεις αψηφούν και ακυρώνουν το κλίμα κρατικής και μιντιακής τρομοκρατίας / καθεστωτική αναδίπλωση και απόσυρση του θέματος από τη δημοσιότητα τις επόμενες μέρες που το φιάσκο έχει γίνει εξόφθαλμο / τα επόμενα χρόνια οι εγγυήσεις μειώνονται, οι περιοριστικοί όροι και τα κακουργήματα αφαιρούνται και διατηρούνται μόνο κάποια πλημελήμματα ώστε να παραπεμφθούμε τελικά σε μια δίκη με υποβαθμισμένο ποινικό ενδιαφέρον αλλά με σαφέστατο πολιτικό διακύβευμα / οι 42 αλληλέγγυοι-ες από την κατάληψη του δημαρχείου Κερατσίνιου απαλλάσσονται στις 17-9-2014, όπως αναμενόταν, από όλες τις εναντίον τους κατηγορίες / 5,5 χρόνια μετά, έχοντας βιώσει σε όλα τα επίπεδα τις τακτικές της αντιεξέγερσης, την εφαρμογή των προγραμμάτων κοινωνικής-ταξικής λεηλασίας και την όξυνση της καταστολής, όσα προτάξαμε τότε συνεχίζουν να ισχύουν...

ΡΕΣΑΛΤΟ

στην κρατική τρομοκρατία και τον κανιβαλισμό των ΜΜΕ

στη στοχοποίηση των αυτοδιαχειριζόμενων στεκιών και καταλήψεων

στην κατασκευή κατηγορητηρίων και την ομηρία αγωνιζόμενων ανθρώπων

ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ






Ακολουθεί κείμενο της συνέλευσης των διωκόμενων

5,5 χρόνια επιχείρηση «Μιχάλης» [1]

Χρονικό

Πριν από περίπου 5,5 χρόνια, χτύπησε η πόρτα του Ρεσάλτο και η απάντηση στην ερώτηση «ποιος είναι;» ήταν «ο Μιχάλης». Ο «Μιχάλης» είχε προτεταμένο το όπλο και φορούσε κουκούλα. Τον ενδυματολογικό του κώδικα αλλά και τα αξεσουάρ του τα είχε ζηλέψει κι η παρέα του, οι οποίοι μάλλον νευρίασαν που τρόμαξε ο σύντροφος που πήγε να τους ανοίξει και γι’ αυτό έσπασαν την πόρτα. Σίγουρα ήθελαν να κάνουν εντύπωση στον «Μιχάλη» γιατί μπήκαν μέσα αλαλάζοντας, κάποιοι από αυτούς ήθελαν να του δείξουν ότι έχουν και άλλα αξεσουάρ, όπως πτυσσόμενα γκλοπ, με τα οποία μπορούσαν να αναποδογυρίσουν ύποπτες καρέκλες και πάγκους-συνωμότες, να σημαδέψουν πόρτες-τρομοκράτες, γενικά να επιβεβαιώσουν τον διάχυτο ανδρισμό τους. Ο «Μιχάλης» και οι φίλοι του μας έδειξαν ότι είχαν και καλλιτεχνική φλέβα. Στον χώρο που αισθάνθηκαν πιο οικείο από όλους, στην τουαλέτα, έγραψαν «πουτάνας γιοι αναρχικοί» και το υπέγραψαν με έναν αγκυλωτό σταυρό.

Όσο και να θέλουμε, τη συνέχεια δεν μπορούμε να την περιγράψουμε στο ίδιο ύφος, γιατί παρά το γελοίο της κατάστασης, σε όλους και όλες εμάς που ζήσαμε αυτό το θέατρο του παραλόγου, δεν μας φάνηκε καθόλου αστείο. Ήταν Σάββατο 5/12/2009, μια μέρα πριν τις καλεσμένες διαδηλώσεις με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όταν η αστυνομία, με μια χολιγουντιανού τύπου επιχείρηση, εισέβαλε στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης και ρήξης Ρεσάλτο στο Κερατσίνι, ένα εγχείρημα κοινωνικής - πολιτικής - πολιτισμικής παρέμβασης, αναρχικού - αντιεξουσιαστικού χαρακτήρα με πολυετή παρουσία στο Κερατσίνι αλλά και στις υπόλοιπες περιοχές του Πειραιά μέσα από εκδηλώσεις και πολύμορφες δράσεις, με πιο πρόσφατη τότε τη συνδιοργάνωση διαδήλωσης προς το ΑΤ Νίκαιας για τη δολοφονία από βασανιστήρια (μέσα στο ΑΤ) του 25χρονου μετανάστη Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ. 

Κατά την εισβολή στο Ρεσάλτο, πραγματοποιήθηκαν 22 συλλήψεις και αποδόθηκαν βαριές κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος. Στην άμεση αντίδραση δεκάδων αλληλέγγυων οι οποίοι κατέλαβαν το δημαρχείο Κερατσινίου για να λειτουργήσει ως κέντρο αντιπληροφόρησης, η αστυνομία απάντησε με δεύτερη εισβολή, αυτή τη φορά στο δημαρχείο, και συνέλαβε 42 άτομα, ενώ άλλη ομάδα εξοργισμένων συντρόφων έφτασε με πορεία στο στέκι και αναποδογύρισε 3 ασφαλίτικα.

Η εισβολή στο Ρεσάλτο έπρεπε να περιβληθεί με μια πρόφαση νομιμότητας και αυτή δεν ήταν άλλη από δήθεν πληροφορίες για παρασκευή μολότωφ. Ευφάνταστο, πράγματι. Για την κατασκευή του κατηγορητηρίου, ήταν αρκετή μια σκόπιμα ελλιπής και θολή έκθεση έρευνας, στην οποία ένα χρησιμοποιημένο από τα ΜΑΤ δακρυγόνο «μετατράπηκε» σε εκρηκτικό μηχανισμό (χειροβομβίδα), τα εργαλεία και οι σημαίες μετονομάστηκαν σε όπλα, οι μάσκες αυτοπροστασίας από τα δακρυγόνα στις διαδηλώσεις περιβλήθηκαν με ένα βαρυσήμαντο υπονοούμενο, το στέκι μετατράπηκε σε γιάφκα, οι συλληφθέντες σε επικίνδυνους τρομοκράτες και τα άδεια μπουκάλια μπύρας σε συνδυασμό με 6 λίτρα πετρελαίου θέρμανσης έγιναν «εκρηκτικές ύλες» ικανές να χρησιμοποιηθούν σε δεκάδες επιθέσεις σε όλο το λεκανοπέδιο. Τα «ευρήματα» σε συνδυασμό με το μιντιακό πανηγύρι που στήθηκε, όπου κάθε είδους φερέφωνο έσπευσε να χειροκροτήσει την «επιτυχία», με αποκορύφωμα τις παραληρηματικές δηλώσεις του υπουργού ΠροΠο, Μ. Χρυσοχοΐδη, ότι αποτράπηκε μια «νύχτα των κρυστάλλων» και ότι επρόκειτο για «γιάφκα με πολεμοφόδια που σκοπό έχουν να χτυπήσουν την κοινωνία» ήταν αρκετά για να οδηγηθούμε οι 22 συλληφθέντες σε εισαγγελέα και ανακρίτρια με τα κακουργήματα της κατοχής εκρηκτικών υλών και σύστασης εγκληματικής οργάνωσης (διάταξη του τρομονόμου) καθώς και με το πλημμέλημα της οπλοκατοχής, ενώ στον σύντροφο που παρέμεινε στο χώρο κατά τη διάρκεια της πολύωρης αστυνομικής έρευνας αποδόθηκαν δύο επιπλέον πλημμελήματα ότι δήθεν προέτρεψε (!) το αναποδογύρισμα των ασφαλίτικων έξω από το στέκι. Η εισβολή είχε μόλις καταλήξει σε φιάσκο, αλλά η «αφήγηση» είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία στους τηλεοπτικούς δέκτες επιτελώντας την πολιτική και επικοινωνιακή της σκοπιμότητα μέσα σε ένα κλίμα τρομοϋστερίας, μάλιστα πριν ακόμα ολοκληρωθεί η έρευνα στον χώρο.  

Αφού προηγήθηκε αγώνας της ανακριτρίας να προφυλακιστεί τουλάχιστον ένας από εμάς, αφεθήκαμε ελεύθεροι με «φιλοδώρημα» μερικούς βαρύτατους περιοριστικούς όρους: συνολικές εγγυήσεις 51.000 ευρώ, παρουσία στο αστυνομικό τμήμα κάθε 1η και 15η του μήνα και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Η καταστολή συνεχίστηκε και με οικονομικούς όρους, όμως η αλληλεγγύη, σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, ήταν τόσο πλατιά και συγκινητική που ακόμα και αν αποσιωπήθηκε από τα media, έδειξε περίτρανα ότι απέναντι στην καλλιέργεια του φόβου κοινωνικά, απέναντι στην τρομοκρατία των ΜΜΕ, απέναντι στην καταστολή, υπάρχουν πάντα εκείνοι που υπερασπίζονται την αυτοοργάνωση, τους ακηδεμόνευτους αγώνες, την ατομική και κοινωνική ελευθερία. 
Μια μικρή αναδρομή

Αυτή η πρωτοφανής τότε εισβολή σε έναν αναρχικό, πολιτικό χώρο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή δεν έγινε ούτε αυθόρμητα ούτε τυχαία. Βρισκόμαστε έναν χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, όπου οι προσπάθειες για επιστροφή στην καθεστωτική ομαλότητα και για διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης, που τόσο λυσσαλέα επιδιώκει το σύστημα, δεν επικυρώνονται από κοινωνικές συναινέσεις. Λίγους μήνες πριν την ένταξη στο πρώτο μνημόνιο, το σύστημα δεν έχει τίποτα να υποσχεθεί, παρά μόνο φτώχεια υλική, συναισθηματική, πνευματική… Έτσι η καταστολή και η διάχυση του φόβου αναδεικνύονται σε βασικούς πυλώνες της εξουσίας. Η κρατική τρομοκρατία απλώνεται στους δρόμους, ο φόβος διαχέεται, το μήνυμα που στέλνεται είναι ότι όποιος αντιδράσει θα χτυπηθεί. Βρισκόμαστε στην καρδιά της «αντιεξέγερσης». Και ακριβώς εκείνη την περίοδο, βρισκόμαστε στην απαρχή της προσπάθειας εγκαθίδρυσης του δόγματος «πυγμή και δημοκρατία», που δεν ήταν άλλο από τη σοσιαλίζουσα εκδοχή της μηδενικής ανοχής σε κάθε αντιστεκόμενο-η.

Πλησιάζοντας χρονικά τις ημέρες πριν την πορεία για τον Γρηγορόπουλο, η εισβολή στο Ρεσάλτο και η δίωξη τόσο των 22 που βρίσκονταν στον χώρο όσο και των 42 του κατειλημμένου δημαρχείου αποτελούν την επικοινωνιακή κορωνίδα του ευρύτερου σχεδίου καταστολής που εφαρμόζεται. Η αστυνομοκρατούμενη πόλη, οι 1.200 προληπτικές προσαγωγές σε όλη τη χώρα, οι 130 συλλήψεις διαδηλωτών, οι κτηνώδεις επιθέσεις των ΜΑΤ στις διαδηλώσεις, είναι μερικά από τα δείγματα του νέου δόγματος καταστολής. Απαραίτητο συμπλήρωμα για τη νομιμοποίηση όλων των παραπάνω είναι η διασπορά του φόβου και η πρόκληση κοινωνικής σύγχυσης από τα ΜΜΕ σχετικά με τους σκοπούς των αντιστεκόμενων, η εγκληματοποίηση και στοχοποίησή τους αλλά και η επιμελής απόκρυψη της οργής και της αλληλεγγύης που εκφράζεται. Γιατί παρά την εκφοβιστική προπαγάνδα που εξαπολύεται, η στρατηγική καταστολής απαξιώνεται από ολοένα και μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια, προκαλώντας ρωγμές σε όλη αυτή την κατασκευή κοινωνικού φόβου και ελέγχου. 
5,5 χρόνια μετά

5,5 χρόνια μετά, ενώ καθ’ οδόν αφαιρέθηκαν οι περιοριστικοί όροι, ενώ η δικογραφία στη συνέχεια βρισκόταν για χρόνια σε απόλυτη ακινησία και ενώ οι 42 συλληφθέντες από το δημαρχείο Κερατσινίου μετά από δίκη στις 17/9/2014 απαλλάχθηκαν – όπως αναμενόταν – από τις κατηγορίες, εκδόθηκε βούλευμα που έκρινε τελικά ότι το πετρέλαιο και τα μπουκάλια δεν συνιστούν εκρηκτικές ύλες, ότι η περιβόητη «χειροβομβίδα» είναι τελικά σκασμένο δακρυγόνο, ότι τα εργαλεία δεν είναι όπλα (εκτός από τις σημαίες μας!) αλλά ότι εμείς όμως είμαστε συμμορία, γιατί εισαγγελείς και δικαστές έχουν από καιρό διαβάσει τις σκέψεις μας και έχουν διαγνώσει την εγκληματική μας πρόθεση. Έτσι μας παραπέμπει σε δίκη με τα πλημμελήματα της σύστασης συμμορίας και οπλοκατοχής σε μια προσπάθεια διάσωσης των προσχημάτων και του ιδεολογικού περιβλήματος της εισβολής. 

Όμως, η συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι αποκομμένη, όχι μόνο από τα γεγονότα που προηγήθηκαν, αλλά και από όσα διαδραματίστηκαν στη συνέχεια. Γιατί, δυστυχώς, στα χρόνια που μεσολάβησαν από την εισβολή στο Ρεσάλτο μέχρι σήμερα, ο «Μιχάλης» δεν έμεινε άπραγος. Απλά άλλαξε όνομα, ενίοτε εμφάνιση και ρητορική. Εκκένωσε καταλήψεις, κατέστειλε άγρια μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, γέμισε την επικράτεια με στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα σύνορα με φράχτες, έφτιαξε φυλακές υψίστης ασφαλείας τύπου Γ για τους κατηγορούμενους για ένοπλη πάλη και τους απείθαρχους βαρυποινίτες κρατουμένους, εκμηδένισε κάθε εργατική κατάκτηση, παρέδωσε τα πανεπιστήμια στις ορδές των μπάτσων και με δεκανίκι του τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής εισέβαλε στις γειτονιές διαχέοντας τον κοινωνικό κανιβαλισμό, μετέτρεψε σε συνηθισμένη είδηση τις επιθέσεις σε μετανάστες και δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα στα στενά του Κερατσινίου.

Σε όλα αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν, βιώσαμε και γίναμε μάρτυρες μιας ολοκληρωτικής λεηλασίας. Ο κοινωνικός ιστός κατακερματίστηκε, χάθηκαν κατακτήσεις που είχαν κερδηθεί με αγώνες, ακόμα και με νεκρούς, η εξατομίκευση και η σιωπή συνεχώς αυξάνονταν, η διάχυση του φόβου - που τώρα αντικαταστάθηκε από την ελπίδα – υπήρξε το ευαγγέλιο της εξουσίας. Η εισβολή στο Ρεσάλτο αποτέλεσε το υπόδειγμα για μετέπειτα εισβολές και στοχοποιήσεις στεκιών και καταλήψεων πανελλαδικά, ανοίγοντας νέα πεδία καταστολής και εκφοβισμού. Σε αυτές τις συνθήκες, οι ανοιχτοί κοινωνικοί χώροι, τα στέκια και οι καταλήψεις δεν έπαψαν να παρουσιάζονται σαν παρασκευαστήρια εγκλημάτων, να χαρακτηρίζονται «εστίες ανομίας» και ταυτόχρονα όσοι αντιστέκονται δεν έπαψαν να στοχοποιούνται.

Όμως κάθε φορά που η καταστολή τολμά να αγγίζει αυτούς τους χώρους και να στοχοποιεί τους ανθρώπους που τα πλαισιώνουν, να κατασκευάζει κατηγορητήρια και να κανιβαλίζει μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες, θα συναντά πάντα αλληλέγγυους και αλληλέγγυες για να τα υπερασπιστούν και θα βρίσκει απέναντί της πεδία κοινωνικής αντίστασης και οργής. Σε αυτές τις συνθήκες η απάντηση μας δεν είναι η έκφραση της «αριστερής» ελπίδας, αλλά η συλλογικοποίηση και η γόνιμη πτυχή του συνθήματος «αγώνας παντού και πάντα, αγώνας εδώ και τώρα». Αγώνας ενάντια στην μισθωτή σκλαβιά, στην κρατική τρομοκρατία, σε κάθε εξουσία.

Όσες εφόδους και να κάνουν, όσες φυλακές και να χτίσουν, εμείς θα κοιτάμε πάντα εκεί που δείχνει η ελευθερία.


Συνέλευση των διωκόμενων από την αστυνομική εισβολή στο Ρεσάλτο