Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ, ΠΕΜΠΤΗ 18/9, 6.00μμ, Πλ. Νίκης - Π.Τσαλδάρη (τριγωνάκι-ζαρντέν), 1 ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ




ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ

ΠΕΜΠΤΗ 18/9, 18.00, πλ. Νίκης (τριγωνάκι-ζαρντέν), Π. Τσαλδάρη

1 ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

Στις 18/9/2013 δολοφονείται ο Παύλος Φύσσας στο Κερατσίνι από τάγμα εφόδου της χρυσής αυγής γιατί όρθωσε το ανάστημά του στη φασιστική πανούκλα. Η δολοφονία αυτή δεν ήταν η αρχή της δράσης της νεοναζιστικής συμμορίας. Είχαν προηγηθεί σωρεία ρατσιστικών επιθέσεων, πογκρόμ και δολοφονιών κατά μεταναστών. Όπως η «εκκαθάριση» από μετανάστες της πλατείας του Αγ. Παντελεήμονα στην Αθήνα το 2009 με τη συνδρομή της αστυνομίας και των αρμόδιων υπουργών και η εγκαθίδρυση ενός λευκού απαρντχάιντ απαγόρευσης διέλευσης ανθρώπων με διαφορετικό χρώμα δέρματος. Όπως το πολυήμερο πογκρόμ υπό την επίβλεψη και στήριξη και πάλι της αστυνομίας στο κέντρο της Αθήνας μετά τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη στην οδό Γ’ Σεπτεμβρίου τον Μάιο του 2011. Όπως οι εκατοντάδες αιματηρές επιθέσεις σε δρόμους και σε σπίτια μεταναστών, ανάμεσά τους η επίθεση σε σπίτι αιγύπτιων αλιεργατών το καλοκαίρι του 2012 στο Πέραμα με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό ενός μετανάστη και η δολοφονία του πακιστανού μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα τα ξημερώματα της 17ης Γενάρη 2013. Είχαν, επίσης, προηγηθεί μέσα στα χρόνια επιθέσεις -εμπρηστικές ή ομάδων κρούσης- κατά αυτοοργανωμένων χώρων, στεκιών και καταλήψεων, όπως η υπόθεση της επίθεσης με μαχαίρια στο αναρχικό στέκι αντίπνοια στις 30/6/2008 κατά την οποία είχαν τραυματιστεί δυο σύντροφοι, που εκδικάζεται στις 19/9 στο πρωτοδικείο της οδού Δέγλερη στην Αθήνα (δυο από τα φασιστοειδή είχαν προσαχθεί τυχαία κατά τη διαφυγή τους και αποδέχτηκαν τη συμμετοχή τους). Ενώ λίγες μέρες πριν τη δολοφονία Π. Φύσσα είχε προηγηθεί η επίθεση κατά συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.
Η άνοδος της χρυσής αυγής -που για πολλά χρόνια ήταν μια περιθωριακή παρακρατική-νεοναζιστική συμμορία «αγανακτισμένων πολιτών»- και η είσοδος της στο κοινοβούλιο μετά τις εκλογές του Ιούνη 2012 δεν ήταν τυχαία. Προωθήθηκε από τις ίδιες τις συστημικές δυνάμεις (κρατικές υπηρεσίες, κόμματα εξουσίας) ως συμπληρωματικός μηχανισμός τής ολοένα σκληρότερης επίσημης κρατικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής κατά των μεταναστών εργατών και προσφύγων πολέμου: καταδιώξεις και θάνατοι στα σύνορα, καθημερινές επιχειρήσεις «σκούπα» (Ξένιος Δίας), απελάσεις, ταπεινώσεις, ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια και 18μηνος εγκλεισμός των «χωρίς χαρτιά» σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς καν το πρόσχημα της τέλεσης κάποιου αδικήματος. Προωθήθηκε ως αντίβαρο στην αυξανόμενη κοινωνική ριζοσπαστικότητα και συγκρουσιακότητα που γέννησε η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 και οι μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στα μνημόνια κοινωνικής υποδούλωσης και λεηλασίας μετά την άνοιξη του 2010 με αποκορύφωμα τα συγκρουσιακά γεγονότα της 12ης Φλεβάρη 2012. Ως μια δύναμη κρούσης στο δρόμο στη θέση του ΛΑΟΣ που είχε το ρόλο μιας θεσμικής ακροδεξιάς των τηλεοπτικών πάνελ και των κοινοβουλευτικών επερωτήσεων και που θεωρήθηκε ότι «κάηκε» ως συστημικό χαρτί μετά τη συμμετοχή του στην ολιγόμηνη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ τον χειμώνα 2011-12 με πρωθυπουργό τον εκπρόσωπο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου Λουκά Παπαδήμο. Μια αυτοδιαφημιζόμενη ως αντισυστημική δύναμη -από τα έγκατα του ίδιου του συστήματος, από το λεγόμενο «βαθύ κράτος»: την αστυνομία, τον στρατό, την ΚΥΠ- που αναδείχθηκε κοινωνικά μέσα από τα στημένα ρεπορτάζ για την προστασία των ηλικιωμένων που φοβούνται να πάρουν τη σύνταξη τους από τα τραπεζικά μηχανήματα ανάληψης και την «υπόσχεση» ότι «θα πέσουν σφαλιάρες στα λαμόγια, στους πατριδοκάπηλους, στους προδότες πολιτικούς». Τελικά, όπως ήταν αναμενόμενο, ούτε μια σφαλιάρα δεν έπεσε (εκτός από την θρασύδειλη επίθεση του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλη) ενώ η «αντισυστημική» οργάνωση ψήφισε στο κοινοβούλιο τη διαγραφή των χρεών των ΠΑΕ, κάθε φοροελάφρυνση για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, την πώληση-ιδιωτικοποίηση της Αγροτικής Τραπέζας στην οποία είναι υποθηκευμένο το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής γης και δημιούργησε άτυπα δουλεμπορικά γραφεία «εύρεσης εργασίας μόνο για έλληνες» με ημερομίσθιο 15 ευρώ. 
Η χρυσή αυγή για περισσότερο από ένα χρόνο υπήρξε το αγαπημένο παιδί του συστήματος στην επιχείρηση «ανακατάληψης των πόλεων από τους μετανάστες και τους ταραχοποιούς» όπως την είχε ανακοινώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, στο πλαίσιο του ευρύτερου δόγματος «Νόμος και Τάξη», μέσα σε περιβάλλον καπιταλιστικής κρίσης, επιβολής καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και έντονων κοινωνικών-ταξικών αγώνων και συγκρούσεων. Οι κυβερνητικές δυνάμεις και ιδιαίτερα το ακροδεξιό επιτελείο της ΝΔ είχε σταθερές γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους, όπως κατέδειξε η περίπτωση Μπαλτάκου, την ίδια στιγμή που χτυπούσε με δριμύτητα τις πολύμορφες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις, με χαρακτηριστικότερη κατασταλτική ενέργεια τη σύλληψη και τον βασανισμό 15 αντιφασιστών σε μοτοπορεία στο κέντρο της Αθήνας στις 30/9/2012. Τα ΜΜΕ -που σήμερα τους αποστρέφονται και τους καταδικάζουν- με διαρκή ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, καλέσματα σε τηλεοπτικά πάνελ, επιχειρούσαν για καιρό να εξευγενίσουν την εικόνα της φασιστοσυμμορίας, να «ξεπλύνουν» τη δολοφονική τους δράση και τις πολυεπίπεδες μαφιόζικες δραστηριότητες και εκδουλεύσεις τους, να κάνουν οικεία και τετριμμένη την παρουσία των φασιστών στην πολιτική ζωή και στους δρόμους, να κατοχυρώσουν ως κανονικότητα την ύπαρξη και δράση των ταγμάτων εφόδου. Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίος συστημικός δημοσιογράφος λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είχε θέσει ρητά το ζήτημα μιας ενδεχόμενης μελλοντικής συγκυβέρνησης με τη συμμετοχή «μιας πιο σοβαρής χρυσής αυγής».
Οι τάσεις αυτονόμησης όμως των φρουρών του συστήματος, οι ολοένα και περισσότερες μονομερείς και απροκάλυπτα δολοφονικές πρωτοβουλίες τους, οι οποίες προσανατολίζονταν πλέον εμφατικά κατά κομμουνιστών και αναρχικών με κίνδυνο για το καθεστώς να προκαλέσουν εκτεταμένες συγκρούσεις, εξεγερτικά γεγονότα και την αναβίωση ενός αιματηρού εμφυλίου έστω και χαμηλής κλίμακας, μετέτρεψαν τη φασιστοσυμμορία από παράγοντα καθεστωτικής σταθερότητας σε παράγοντα αποσταθεροποίησης που έπρεπε να ελεγχθεί και να περιοριστεί. Έτσι γεννήθηκε το πιο σύντομο ανέκδοτο, αυτό του «κρατικού αντιναζισμού», με τις διώξεις και τις προφυλακίσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Οι ίδιες συστημικές μηχανές (πολιτικές, οικονομικές, προπαγανδιστικές) που έστησαν τη νομιμοποιητική βάση του φασισμού και πριμοδότησαν τα τάγματα εφόδου, είναι που τώρα -λόγω των απαραίτητων ενδοκαθεστωτικών ανακατατάξεων- πουλάνε αντιφασισμό και κάνουν εκκλήσεις για κοινωνική ομαλότητα. Την ίδια στιγμή που στήνουν παντού στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, φαρμακονήσια και μανωλάδες, φυλακές υψίστης ασφαλείας για τους απείθαρχους και επιβάλλουν κοινωνικά τη γενικευμένη καπιταλιστική ερημοποίηση, την πλέον άγρια εκμετάλλευση και υποταγή των «από κάτω». Όσο για εκείνους που συνεχίζουν να ψηφίζουν, να στηρίζουν ή να σιτίζονται με όποιον τρόπο από τη φασιστοσυμμορία, δεν μπορεί να υπάρχει πλέον καμία επιφύλαξη ή αναστολή, πρόκειται για πατενταρισμένους φασίστες.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όμως, δε σηματοδότησε μόνο καθεστωτικές ενέργειες. Τη μέρα μετά τη δολοφονία η οργή ξεχείλιζε σε μια αυθόρμητη και ιδιαίτερα ογκώδη διαδήλωση στο Κερατσίνι κατά τη διάρκεια της οποίας εξελίχθηκαν πολύωρες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και επιθέσεις σε καπιταλιστικούς στόχους (τράπεζες, μαυραγορίτικα καταστήματα «αγοράζω χρυσό», παραρτήματα εγχώριων και πολυεθνικών εμπορικών αλυσίδων), με ολιγομελή ομάδα φασιστοειδών να βρίσκονται ακόμα και εκείνη τη μέρα στη γνώριμη θέση τους ανάμεσα στα ΜΑΤ πετώντας πέτρες. Τις επόμενες μέρες, πολύμορφες, δυναμικές, απευθυντικές και δημιουργικές δράσεις αναπτύχθηκαν σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο και σε πολλές άλλες χώρες. Ενώ και σε τοπικό επίπεδο οι δράσεις συνεχίστηκαν, με διοργάνωση τοπικών πορειών, παρεμβάσεων και πολυποίκιλων εκδηλώσεων (προβολές αντιφασιστικών ντοκιμαντέρ, συζητήσεις, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, αντιφασιστικά τουρνούα μπάσκετ και ποδοσφαίρου, γκράφιτι, στένσιλ κ.α.). Δημιουργήθηκαν εκείνες οι σχέσεις συντροφικότητας και αγώνα που βοήθησαν να μην επικρατήσει ο φόβος αλλά η αξιοπρέπεια και η μαχητικότητα. Ενώ ο δημόσιος χώρος επανανοηματοδοτήθηκε ως πεδίο αντίστασης, έκφρασης και ελευθερίας.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, θα βρεθούμε και πάλι στο δρόμο, χωρίς ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Γιατί ο αντιφασισμός δεν είναι ασκήσεις νομιμοφροσύνης, δε χωράει σε δημοκρατικές φιέστες με επικήδειους, σε προσχήματα ανθρωπισμού, σε τηλεοπτικά πανηγύρια. Ο αντιφασισμός είναι οργανικό κομμάτι του καθημερινού αγώνα ενάντια στον αναδυόμενο σύγχρονο ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου, του κράτους, των υπερεθνικών μηχανισμών εξουσίας, ενάντια στον πολιτισμό του φόβου, ενάντια στην κατάντια του ρατσισμού, του εθνικισμού, του σεξισμού, είναι ένας ολόκληρος κόσμος που συγκρούεται και ανοίγει περάσματα ανασαίνοντας ελευθερία.

αυτοοργανωμένες κοινότητες αγώνα, δημιουργικότητας, αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά

ενάντια στον φασισμό και το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει



Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου Δραπετσώνας

Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ



Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΝΟΧΟΙ...

Τετάρτη 17/9, δίκη των 42 αλληλέγγυων από το κατειλημμένο δημαρχείο Κερατσινίου το απόγευμα του Σαββάτου 5/12/2009, μέρα αστυνομικής εισβολής στο ΡΕΣΑΛΤΟ, ένα 24ωρο πριν τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τις διαδηλώσεις μνήμης και οργής που είχαν καλεστεί. Συγκέντρωση αλληλεγγύης, δικαστήρια Πειραιά, 10.00πμ.


5/12/2009, μια μέρα πριν τις διαδηλώσεις που έχουν καλεστεί για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από μπάτσους στα Εξάρχεια ένα χρόνο νωρίτερα και την κοινωνική εξέγερση που ακολούθησε / αστυνομική εισβολή επικοινωνιακού χαρακτήρα και προληπτικών σκοπιμοτήτων στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ στο Κερατσίνι / 22 συλληφθέντες από το στέκι που φορτώνονται με κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος για άδειες φιάλες μπύρας και πετρέλαιο σόμπας, καλούνται να καταβάλουν υπέρογκες χρηματικές εγγυήσεις και τους επιβάλλονται περιοριστικοί όροι / κατάληψη του δημαρχείου Κερατσινίου και μετατροπή του σε κέντρο αντιπληροφόρησης και αλληλεγγύης / αναποδογυρισμένα ασφαλίτικα έξω από το ΡΕΣΑΛΤΟ από άλλη ομάδα αλληλέγγυων / εισβολή των ΜΑΤ και στο δημαρχείο και σύλληψη 42 αλληλέγγυων με βαριές κατηγορίες / αγώνας και μέσα στα κρατητήρια, τις δικαστικές αίθουσες και τα ανακριτικά γραφεία από τους 22 και 42 συλληφθέντες / συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στα δικαστήρια του Πειραιά / τις επόμενες μέρες η επικοινωνιακή φούσκα ξεφουσκώνει και το φιάσκο της πολιτικής και φυσικής ηγεσίας της αστυνομίας γίνεται εξόφθαλμο / κινήσεις αλληλεγγύης σε όλο τον ελλαδικό χώρο και στο εξωτερικό / οι κινητοποιήσεις στην περιοχή πλαισιώνονται από πολλές εκατοντάδες αλληλέγγυων / το ΡΕΣΑΛΤΟ δυναμώνει και ριζώνει στην τοπική κοινωνία σε αντίθεση με την καταστολή και τις επιδιώξεις της / η αντιεξεγερτική εκστρατεία και η κατασταλτική στρατηγική κλιμακώνονται τα επόμενα χρόνια / το ίδιο κι ο αγώνας για κοινωνική και ατομική απελευθέρωση ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα.

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
 

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

1 χρόνος από την κρατική δολοφονία του Θ.Καναούτη

 

Διαδήλωση στις 12 Σεπτέμβρη, 18:30 στην πλατεία Περιστερίου (μετρό Περιστέρι)


Αναδημοσίευση από http://sineleusiperisteri.blogspot.gr/


Αναδημοσίευση από https://athens.indymedia.org/post/1530809/

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Για να μη συνηθίσουμε τον θάνατο


αναδημοσίευση από το site της κατάληψης Σινιάλο

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Παλαιστίνη... μια εποχή στην κόλαση (βίντεο)

Οι χίλιες όψεις της κατεχόμενης ζωής των παλαιστινίων και οι προϊούσες αντιστάσεις. Βίντεο των "αναρχικών από τις δυτικές συνοικίες της αθήνας και του πειραιά", διάρκειας 44', που προβλήθηκε για πρώτη φορά σε κεντρική εκδήλωση στο Πολυτεχνείο τον Απρίλη του 2008, δημιουργημένο στο πλαίσιο της αντιεμπορευματικής/αντιθεαματικής συλλογικότητας για την αυτοοργανωμένη ανθρώπινη δημιουργία και έκφραση "+τεχνια-".



Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Η κατεχόμενη ζωή των Παλαιστινίων μήτρα της διαρκούς αντίστασης που εκρήγνυται με κάθε αφορμή




* επικαιροποιημένο απόσπασμα από την μπροσούρα των "αναρχικών από τις δυτικές συνοικίες της αθήνας και του πειραιά", που εκδόθηκε τον Απρίλη του 2008

Η ζωή των Παλαιστινίων εδώ και πάνω από έξι δεκαετίες κινείται ανάμεσα στο διαρκή εκτοπισμό και τον εκτεταμένο ξεριζωμό (εξαιτίας των στρατιωτικών επιδρομών και των ισραηλινών εποικισμών), τη στρατιωτική κατοχή και τη συχνή επιθετικότητα των εποίκων, τους ατέλειωτους ελέγχους και τις ταπεινώσεις, την απίστευτη ταλαιπωρία της μετακίνησης σε διαφορετικά χωριά ή πόλεις, τη φτώχεια, τις μαζικές φυλακίσεις, τον καθημερινό θάνατο από επίγειες και εναέριες ισραηλινές επιχειρήσεις, τις συμπαιγνίες και τα διπλωματικά αλισβερίσια των τριγύρω αραβικών κρατών αλλά και εγχώριων ηγεσιών και τη ρητή στάση της παγκόσμιας ηγεμονίας για συντριβή κάθε εστίας αντίστασης.
Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια υπολογίζονται οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες από το 1948 (χρονιά ανακήρυξης της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους), οι περισσότεροι απ’ αυτούς σε προσφυγικούς καταυλισμούς στις γύρω αραβικές χώρες, σε συνθήκες διαβίωσης που δύσκολα τις φαντάζεται ανθρώπου νους και στις περισσότερες περιπτώσεις με πλήρη στέρηση έστω και στοιχειωδών κοινωνικών, εργασιακών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Σχετικά με την κατοχή εδαφών, το Ισραήλ έχει πλέον καταλάβει τη μεγαλύτερη έκταση των περιοχών που από το 1947 ως το 1967 ήταν έντονα διαφιλονικούμενες, με πολέμους, κατοχικά στρατεύματα, εποικισμούς και Τείχη.

η ισραηλινή επεκτατικότητα από το 1946 ως το 2005, με πράσινο δεξιά η κατατεμαχισμένη δυτική όχθη και αριστερά η έγκλειστη λωρίδα της γάζας
Η Λωρίδα της Γάζας, απόλυτα αποκλεισμένη και στρατιωτικά ελεγχόμενη-πολιορκούμενη από γη, αέρα και θάλασσα, αποτελεί τη μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή στον κόσμο, με 1,5 εκατομμύριο κατοίκους σε μια λωρίδα γης με έκταση αντίστοιχη της Άνδρου.
Η Δυτική Όχθη είναι κατατεμαχισμένη σε ζώνες. Τα περισσότερα χωριά και πόλεις είναι αποκομμένα μεταξύ τους ή δύσκολα επισκέψιμα (Ζώνη Α), εγκάρσια έχουν αναπτυχθεί ζώνες στρατευμάτων κατοχής για τον έλεγχο των παλαιστινιακών περιοχών και μετακινήσεων, την προστασία των εποίκων και βέβαια για εισβολές κατόπιν σχετικών εντολών (Ζώνη Β), ενώ εμβόλιμα παρεμβάλλονται επίσης και πολλοί ισραηλινοί εποικισμοί, οι κάτοικοι των οποίων -όπως για παράδειγμα στη Χεβρώνα- δεν ξεχνούν σε διάφορες στιγμές να ασκούν τη φονική τους επιθετικότητα (Ζώνη Γ).

η κατατεμαχισμένη και γεμάτη εποικισμούς δυτική όχθη και το "τείχος της ντροπής"
Το Τείχος της ντε φάκτο ισραηλινής κατοχύρωσης κατεχόμενων περιοχών και της προσάρτησης ακόμα περισσότερων, που με 750 χιλιόμετρα μήκος σχίζει τη Δυτική Όχθη, αποτελεί το πιο εξόφθαλμο σύμβολο του σύγχρονου πλανητικού απαρντχάιντ, όπου οι πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά ισχυροί οχυρώνονται πίσω από μεγαλύτερα ή μικρότερα φρούρια αποκλεισμού των παριών για την προάσπιση των συμφερόντων τους. Ένας τσιμέντινος όγκος ύψους 8-9 μέτρων, με νεκρή ζώνη 50-100 μέτρων, ενδιάμεσα φυλάκια, check points, κάμερες και ηλεκτροφόρα σύρματα, που ενσωμάτωσε ισραηλινούς εποικισμούς και απέσπασε το 9,5% κατοικημένων και καλλιεργίσιμων παλαιστινιακών εδαφών κυρίως με ελαιόδεντρα που αποτελούν το βασικό μέσο βιοπορισμού των χωρικών (αντίστοιχα τέτοια τείχη και φράχτες συναντάμε στον «πολιτισμένο δυτικό κόσμο» για την αναχαίτηση των μεταναστών στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικό, στους ισπανικούς θύλακες Θεούτα και Μελίγια στο Μαρόκο, στον Έβρο στα σύνορα με Τουρκία στον ελλαδικό χώρο).

Τείχος
και αντιστάσεις (περιοχή Ιερουσαλήμ)
Οι εκτεταμένοι αποκλεισμοί οδικών αρτηριών και τα διάσπαρτα ισραηλινά σημεία ελέγχου της μετακίνησης των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη (check points) ουσιαστικά αποθαρρύνουν-αποτρέπουν τις μετακινήσεις λόγω της πολύωρης ταλαιπωρίας χωρίς καμία βεβαιότητα ότι θα εγκριθεί το πέρασμα και ταυτόχρονα συνιστούν μια από τις πιο ολοκληρωτικές μορφές επιτήρησης.
Ο οικονομικός στραγγαλισμός είτε της διακοπής διεθνούς οικονομικής βοήθειας είτε της δέσμευσης τριγύρω χρηματικών ενισχύσεων (μέχρι την πειθάρχηση και την υποταγή), η απόσπαση μεγάλων εκτάσεων με ελαιόδεντρα και καλλιεργήσιμης γης κι η δέσμευση κρίσιμων υδάτινων πόρων ύδρευσης και άρδευσης (κυρίως με την κατασκευή του Τείχους), μεγεθύνουν ακόμα περισσότερο την έτσι κι αλλιώς εκτεταμένη ανέχεια στις παλαιστινιακές κοινότητες. Και μπορεί η κοινοτική αλληλεγγύη να μην επιτρέπει άνθρωποι της να λιμοκτονούν, όμως ακόμα και με επίσημα διεθνή στοιχεία πάνω από το 80% του παλαιστινιακού πληθυσμού επιβιώνει πολύ κάτω του ορίου φτώχειας.
Η καθημερινή καταστολή αποτυπώνεται στον αριθμό των Παλαιστίνιων κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές. Με στοιχεία μέχρι το Δεκέμβρη του 2006, ο συνολικός πληθυσμός των Παλαιστίνιων φυλακισμένων ανερχόταν στους 10.500. 8.951 από τη Δυτική Όχθη (85,1%), 832 από τη Λωρίδα της Γάζας (8%), 528 από την Ιερουσαλήμ (5%), 147 από τα γεγονότα του 1948 (1,4%) και 52 από άλλες αραβικές χώρες (0,5%). Από το σύνολο των κρατουμένων οι 4.517 είναι προφυλακισμένοι (χωρίς απόδοση κατηγοριών ή περιμένοντας δίκη), οι 850 είναι διοικητικοί κρατούμενοι (όχι για αδικήματα σχετιζόμενα με αντιστασιακές πρακτικές) κι οι 5.133 είναι καταδικασμένοι Παλαιστίνιοι αγωνιστές: 3.296 με ποινές από 1 μήνα έως 10 χρόνια, 467 από 10 έως 15 χρόνια, 838 από 15 έως 50 χρόνια και 632 με ποινές κάθειρξης άνω των 50 ετών. Από τους 5.133 καταδικασμένους για πράξεις αντίστασης, οι 533 κρατούνται στις φυλακές πριν ακόμα ξεσπάσει η 2η Ιντιφάντα, οι 367 πριν τη συμφωνία του Όσλο κι οι 147 από το 1948. Μόνο μετά το ξέσπασμα της 2ης Ιντιφάντα φυλακίστηκαν 5.000 παιδιά, εκ των οποίων τα 400 κρατούνται μέχρι σήμερα, και 500 γυναίκες, εκ των οποίων οι 115 επίσης κρατούνται ακόμα.
Κι ο καθημερινός θάνατος. Αυτός δεν μπορεί να αποτυπωθεί ούτε στις εικόνες φρίκης των -καθόλου τυχαία τόσο λιγοστών- τηλεοπτικών πλάνων ούτε στις ανώνυμες λίστες των στατιστικών. Γι’ αυτόν μπορούν να μιλήσουν ουσιαστικά μόνο αυτοί που βιώνουν την κατοχή και την ισραηλινή επιθετικότητα, αυτοί που παίρνουν τα μονοπάτια της αντίστασης, αυτοί που στοχοποιούνται από το ισραηλινό κράτος αλλά κι ο ανάμικτος πόνος με οργή των οικείων των δολοφονηθέντων. Μόνο στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000 (περίοδο πρωτοφανούς κλιμάκωσης της ισραηλινής επιθετικότητας υπό το δόγμα της λεγόμενης τότε «τελικής λύσης» μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα τον Σεπτέμβρη του 2000 -η πρώτη είχε ξεσπάσει τον Δεκέμβρη του 1987), πάνω από 4.000 Παλαιστίνιοι έπεσαν νεκροί από ισραηλινά πυρά, οι περισσότεροι άοπλα θύματα, παιδιά και έφηβοι.
«Για δεκαετίες ολόκληρες η Παλαιστίνη παραμερίστηκε, μπήκε στο περιθώριο της ιστορίας, στο περιθώριο της ελπίδας, στο περιθώριο της απόγνωσης, παρούσα και απούσα, απτή και άπιαστη, φοβισμένη, τρομαγμένη, κουρελιασμένη σε ζώνες Α, Β, Γ… Αυτή η Παλαιστίνη είναι η ταυτότητα μου, αυτή η Παλαιστίνη είναι η απουσία της ταυτότητας μου. Η μνήμη που μου έχουν επιβάλλει, η λήθη που μου έχουν επιβάλλει. Ο τηλεφωνικός μου κατάλογος είναι σχεδόν γεμάτος με νούμερα απόντων φίλων, γειτόνων και συγγενών που δε θα μπορέσω ποτέ πια να τους τηλεφωνήσω και που, για κάποιους ασαφείς λόγους, δε σβήνω τα ονόματα τους από την ατζέντα μου. Η φύση, τα γεράματα, η αρρώστια, τα τροχαία ατυχήματα δεν είναι οι πιο κοινές αιτίες θανάτου για τον Παλαιστίνιο. Ο θάνατος μας έχει βάλει στην οικογένεια του. Ο θάνατος έχει κερδίσει άδεια παραμονής ανάμεσα μας. Ο θάνατος ζει κανονικά ανάμεσα μας σε μια χώρα που απαιτεί απ’ όλους τους κατοίκους της, το γέρο με τη μαγκούρα, τη γριά με το σάλι, το μωρό με το μπιμπερό, να θυμούνται αδιάκοπα τα πάντα και να ξεχνούν αδιάκοπα τα πάντα, αλλά και κάτι ακόμα πιο σκληρό και απάνθρωπο: να είναι διαρκώς ήρωες. Αυτό είναι το όριο της ζωής, η ζωή στο όριο…»
Ιντιφάντα στα αραβικά σημαίνει εξέγερση
Αλληλεγγύη στο νέο ξεσηκωμό των υπόδουλων πληβείων των παλαιστινιακών περιοχών ενάντια στη φονικότητα και την επιβολή του ισραηλινού κράτους

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Για τα 3 χρόνια της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας...


Την Δευτέρα 23/6 προβλήθηκε στην πλατεία Λαού με την παρουσία κόσμου της περιοχής το ντοκιμαντέρ "Σταγώνες", το οποίο παρουσιάζει τον αγώνα κατοίκων διαφόρων περιοχών του ελλαδικού χώρου ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού τους.


Την Κυριακή 29/6 στο πάρκο Σελεπίτσαρι πραγματοποιήθηκε συλλογική κουζίνα μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα μεταξύ μας μοιράσματος φαγητών,γλυκών και στιγμών συντροφικότητας.Η βραδιά συνεχίστηκε στο ίδιο κλίμα με χορό και μουσική όπου η παρουσία της ομάδας των παραδοσιακών χορών του Θερσίτη (Ίλιον) μας παρότρυνε ακόμα περισσότερο να πειραματιστούμε και να συμμετέχουμε σε παραδοσιακούς χορούς απαλλαγμένους από την αυθεντία των ειδικών, τους ρόλους του μαθητή-δασκάλου, τους διαχωρισμούς (εθνικούς,θρησκευτικούς, έμφυλους) και κόντρα στην εμπορευματική λογική (το κείμενο της ομάδας σε μορφή pdf http://thersitis.espiv.net/index.php/2013-10-15-21-19-59/100-2013-10-31-14-12-10/850-2012)









Την Δευτέρα 30/6 ολοκληρώθηκε το τριήμερο εκδηλώσεων για τα τρία χρόνια της συνέλευσης της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας με την προβολή του ντοκιμαντέρ "Future Suspended" στην πλατεία Λαού με στήριξη κόσμου της γειτονιάς.Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει το πως διεισδύει η παγκόσμια οικονομική κρίση στους καθημερινούς χώρους της πόλης της Αθήνας από το Ολυμπιακό θέαμα ως την αυγή του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος.

Η επόμενη συνάντηση της συνέλευσης θα γίνει την Δευτέρα 14 Ιουλίου στην πλατεία Λαού στις 20.00 για τις τελευταίες κουβέντες μας εν όψει καλοκαιριού και την ανανέωση του ραντεβού μας στους δρόμους του αγώνα των γειτονιών μας από 1η Σεπτέμβρη.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Τί ενώνει έναν πρύτανη πανεπιστημίου με μία εταιρεία;

Το μίσος ενάντια στην αλληλεγγύη που ορθώνεται μεταξύ των εκμεταλλευόμενων.
Το μίσος ενάντια στην αυτοοργάνωση που καταφέρνει όχι μόνο να προτείνει αλλά να δημιουργεί τις δικές της δομές, χωρίς ιεραρχήσεις, επικλήσεις σε "ειδικούς", χρηματικές διαμεσολαβήσεις.
Το μίσος ενάντια σε όλους όσους αντιστέκονται απέναντι στην καταπίεση, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς.

Χθες, τέθηκε εκτός λειτουργίας ο κινηματικός server espiv με εντολή του πρύτανη του Πάντειου Πανεπιστημίου. Ο espiv έχει δώσει τον χώρο και τις υποδομές σε πάρα πολλά εγχειρήματα (από αναρχικά στέκια και καταλήψεις, μέχρι συνελεύσεις γειτονιών όπως και άλλες πολιτικές προτάσεις και πειράματα) να αντιπληροφορούν, μέσω internet, τις θέσεις και τις δράσεις τους.

Τα προσχήματα δεν άντεξαν ποτέ μπροστά στην ουσία της αντίστασης, της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης.

[μόλις πριν από λίγο, και μετά από παρέμβαση στον πρύτανη, ο espiv επαναλειτουργεί]

Ακολουθεί το ενημερωτικό κείμενο του κινηματικού server espiv.

Σήμερα, Δευτέρα 7/7/2014, ο πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου έδωσε εντολή να τεθεί εκτός λειτουργίας ο κινηματικός server espiv. Αφορμή ήταν εξώδικο που στάλθηκε προς το πανεπιστήμιο από τον ιδιοκτήτη της OnlineSales, στο οποίο ζητά να διαγραφεί ανάρτηση που τάχα τον δυσφημεί και να κατονομαστούν οι συντάκτες της. Η εν λόγω ανάρτηση:
------------------------------


OnLine Sales: Συνεχίζονται οι αυθαιρεσίες, συγκεντρωνόμαστε στην Επιθεώρηση Εργασίας

Στις  06/06/14 το αφεντικό απέλυσε και τη συνάδελφο Ε.Τ. επειδή αρνήθηκε να συνεχίσει να δουλεύει απλήρωτη και πέραν του ωραρίου της, μέχρι να πιάσει το “στόχο πώλησης” της εταιρείας. Η απαίτηση αυτή, όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν, είναι καθημερινότητα στο εν λόγω τηλεφωνικό κέντρο. Ωστόσο, στην περίπτωση της Ε.T. το αφεντικό ξεπέρασε κάθε όριο,καθώς επιτέθηκε λεκτικά και σωματικά στη συνάδελφο, όταν της ζητήθηκε να υπογράψει έγγραφο με το οποίο θα δήλωνε ότι δεν έχει οικονομικές ή άλλες απαιτήσεις από την εταιρεία και εκείνη διατύπωσε της νόμιμες επιφυλάξεις της.

*/Να υπενθυμίσουμε ότι τη Δευτέρα 16 Ιουνίου, στις 10:00, στην Επιθεώρηση Εργασίας (Αγησιλάου 10, κοντά στην Ομόνοια) θα εξεταστούν οι καταγγελίες των συναδέλφων Η.Κ., Ε.Δ. και Ε.Τ. και καλούμε κάθε σωματείο, κάθε συλλογικότητα, κάθε συνέλευση γειτονιάς και κάθε μεμονωμένο συνάδελφο να έρθει και να στηρίξει με την παρουσία του τις συναδέλφισσες Η.Κ. και Ε.Δ. στον αγώνα τους για επαναπρόσληψη και τη συνάδελφο Ε.Τ. που βίωσε την κατάφωρη εργοδοτική αυθαιρεσία./*

------------------------------
----------------------
Μετά από 6 χρόνια ύπαρξης της Cybrigade, διαχειριστικής ομάδας του κινηματικού server espiv, ο οποίος λειτουργεί ισάριθμα χρόνια, ενημερώνουμε κάθε ενδιαφερόμενο ότι:

Το espiv είναι διαδικτυακή υποδομή αφιερωμένη στο ανταγωνιστικό, προς τον καπιταλισμό και την ιεραρχία κίνημα. Στo espiv δε δίνουμε απλώς ψηφιακό χώρο για την έκφραση και την οργάνωση ατόμων και συλλογικοτήτων. Επιπλέον, θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος της παγκόσμιας κοινότητας που μάχεται για τα ψηφιακά δικαιώματα, το αναφαίρετο δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, την ελεύθερη από παρακολούθηση επικοινωνία, την ελεύθερη έκφραση. Στο espiv είμαστε θέσει αντίθετες και αντίθετοι στην κράτηση / καταγραφή δεδομένων που ταυτοποιούν τους εμπλεκόμενους σε οποιαδήποτε επικοινωνία εξυπηρετούν οι server μας. Η Cybrigade έχει δηλώσει ρητά στο espivblogs.net και στο espiv.net το παρακάτω.

"Το περιεχόμενο όλων των σελίδων στο domain αυτο (espiv.net), βρίσκεται υπό την Creative Commons Attribution-Noncommercial-Shar
e Alike 3.0 Greece License. Η συλλογικότητα διαχείρισης υπερασπιζόμενη την ελευθερία λόγου και έκφρασης, σε καμία περίπτωση δεν προβαίνει σε λογοκρισία των απόψεων ή των κειμένων που ανεβαίνουν, τα οποία αποτελούν αποκλειστικά και μόνο απόψεις των γραφόντων. Άλλα δικαιώματα στο έργο αυτό πέρα από τη συγκεκριμένη άδεια χρήσης, μπορεί να αναγράφονται στο espiv.net.
O espiv δεν αποθηκεύει σε καμία υπηρεσία στοιχεία για την αναγνώριση της ταυτότητας των χρηστών του. Στοχεία επισκεπτών και χρηστών, όπως IPs, δεν καταχωρούνται στον server."

Συμπερασματικά, η Cybrigade επιλέγει να μην διατηρεί και κατά προέκταση να μην παραδίδει οποιουδήποτε είδους πληροφορία ταυτοποίησης (ρουφιανιά) σε οποιαδήποτε οντότητα, άρα και σε εργοδότες ή άλλου είδους καταπιεστές.

Θα ακολουθήσουν ενημερώσεις για τις επόμενες κινήσεις / δράσεις μας.

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

3 χρόνια Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας...

...3 χρόνια στους δρόμους του αγώνα, της αυτοοργάνωσης, της συντροφικότητας, της δημιουργικότητας και της αλληλεγγύης.

Σε πείσμα όσων επιθυμούν και επιβάλλουν την παθητικότητα, τη μεμψιμοιρία, τη μοναξιά, την εξατομίκευση και το φόβο, η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας εδώ και 3 χρόνια συνεχίζει να αγωνίζεται, να μοιράζεται τις αγωνίες, τις σκέψεις και τις προτάσεις της.

Στις 23 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού, στα Ταμπούρια θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "ΣΤαγώνες", για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα.

Στις 29 Ιουνίου, Κυριακή και ώρα 20:00 στο πάρκο Σελεπίτσαρι (είσοδος από την δεξιά πύλη, δίπλα στο θεατράκι) θα γιορτάσουμε με την ομάδα παραδοσιακών χωρών του Θερσίτη ενώ ταυτόχρονα θα υπάρχει συλλογική κουζίνα.

Στις 30 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "future suspended" που αφορά στην διαδρομή της Αθήνας από το ολυμπιακό θέαμα ως την αυγή του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος.

(από λάθος στην αφίσα η ώρα καλέσματος των 2 προβολών στην πλατεία Λαού έχει μπει για 8.00μμ, ενώ η σωστή ώρα καλέσματος είναι 9.00μμ / η ώρα καλέσματος όμως της συλλογικής κουζίνας και της γιορτής που θα ακολουθήσει είναι όντως 8.00μμ, την Κυριακή 29/6, στο Σελεπίτσαρι)

αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας