Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Eνάντια στον φόβο και την σιωπή (κείμενο του Θερσίτη με αφορμή την υπόθεση του 16χρονου Κώστα Μπ.)


Αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη (χώρος δημιουργίας & ανατροπής, Ίλιον):


[Κείμενο που μοιράζεται σε σχολεία, δρόμους και πλατείες στις περιοχές του Ιλίου και των Αγίων Αναργύρων]

Eνάντια στον φόβο και την σιωπή
Ξημερώματα Κυριακής 17 Σεπτεμβρίου, λίγες ώρες μετά τη λήξη αντιφασιστικής διαδήλωσης στην Αθήνα με αφορμή τα τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Π. Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής, ο 16χρονος Κώστας Μπ., συλλαμβάνεται στον απόηχο συγκρούσεων που έχουν ξεσπάσει στη γειτονιά των Εξαρχείων - είχαν προηγηθεί συγκρούσεις των διαδηλωτών έξω από τα γραφεία των φασιστών, από όπου πέρασε νωρίτερα η πορεία, με τις δυνάμεις καταστολής που φρουρούσαν τα γραφεία της χ.α.  Κατά τη μεταγωγή του στη ΓΑΔΑ γίνεται δέκτης της κλασικής αστυνομικής τρομοκράτησης, ξυλοκοπείται, βασανίζεται και τραυματίζεται βαριά από διερχόμενο όχημα στην προσπάθειά του να διαφύγει. Μεταφέρεται στη συνέχεια –χωρίς καν να του αφαιρεθούν οι χειροπέδες- στην μονάδα εντατικής θεραπείας του ΚΑΤ. Παρόλη την κρισιμότητα της κατάστασής του –διασωληνωμένος και υπό μηχανική υποστήριξη- θα παραμείνει φρουρούμενος από άνδρες της ασφάλειας εντός του δωματίου της ΜΕΘ, με τις ευλογίες και του διοικητή του νοσοκομείου ο οποίος σε παρέμβαση αλληλέγγυων για τη συνθήκη θα απαντήσει πως «η αστυνομία είναι υπεράνω όλων –και του ιδίου- και μόνο εκείνη μπορεί να κρίνει». Τα ΜΜΕ σε αγαστή –πάντα- συνεργασία με την «παντοδύναμη» ελληνική αστυνομία θα το περάσουν στα ψιλά, θα το «μαγειρέψουν» κατά το συμφέρον της έννομης τάξης και για χάρη της κοινωνικής ειρήνης. Τη Δευτέρα 25/9 –λίγες μόλις μέρες μετά την ανάκαμψή του- η «επίσκεψη» του ανακριτή και η επιβολή ποινής περιοριστικών όρων με μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο την κατοχή αντιασφυξιογόνας μάσκας, θα έρθει να ξεπλύνει άλλη μια κτηνωδία της ΕΛΑΣ και ταυτόχρονα θα επιχειρήσει να εκτονώσει τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν τις πρώτες μέρες, ως μια προσπάθεια συστημική να ξεφουσκώνουν γρήγορα και αναίμακτα οι όποιες κοινωνικές εστίες δημιουργούνται ενάντια στην κρατική βία, αλλά και γενικότερα κάθε εστία κοινωνικών αγώνων.
Τις προάλλες βέβαια, δεν γελούσαμε τυχαία με τις εξαγγελίες ΣΥΡΙΖΑ για «εξυγίανση» και «εξανθρωπισμό» των Α.Τ, των μπάτσων και των μεθόδων τους. Και το οξύμωρο σε αυτήν την περίπτωση, δεν αφορά τόσο στην οργανική αδυναμία των «σωμάτων ασφαλείας» σε εξανθρωπισμό, όσο στη δομική σχέση κράτους-βίας. Πάνω σε αυτή θεμελιώνεται, με αυτή επιβάλλεται και συντηρείται. Το νομικό οπλοστάσιο του κράτους, κατασκευασμένο ακριβώς στην ανάγκη διατήρησης εξουσίας, εξασφάλισης των συμφερόντων των πλουσίων και των ισχυρών, προφανώς και δεν θα παρέλειπε και την κατοχύρωση του μονοπωλίου της βίας. Ειδικά στην περίοδο που ζούμε, σε ένα περιβάλλον γενικευμένης κρίσης και διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, η καταστολή αποτελεί κομβικό βραχίονα διαφύλαξης της συστημικής ομαλότητας. Τα δικαστικά πραξικοπήματα, οι καταδίκες ζωής με κυρίαρχο και μοναδικό στοιχείο κάποιο δείγμα DNA (το νέο ευαγγέλιο ενοχής από τα εργαστήρια της ΕΛΑΣ), οι διώξεις αγωνιζόμενων βάσει της πολιτικής τους ταυτότητας, η ποινικοποίηση κοινωνικών και προσωπικών σχέσεων, η ανάσυρση υποθέσεων από το παρελθόν, η επαναφορά των περίφημων «επιχειρήσεων σκούπα» στο όνομα της ασφάλειας και της τάξης – ενάντια στους τοξικοεξαρτημένους, τους μικροπαραβατικούς και τους μετανάστες, η ασφυκτική συνθήκη του εγκλεισμού, η στρατοπεδική καθημερινότητα και οι απελάσεις για τους μετανάστες, οι (πάνω από) 3.200 νεκροί/ες στη Μεσόγειο κατά το 2017 (και μόνο), είναι αρκετά ικανά για να κάνουν παραπάνω από σαφές πως η καταστολή έχει πολλά ποδάρια.
Η περίπτωση του Κώστα Μπ. δεν αποτελεί ένα (ακόμη) «μεμονωμένο γεγονός». Είναι και αυτή του συντρόφου Γιάννη Κ. ο οποίος κλήθηκε –δεκατρία χρόνια μετά- ενώπιον του ανακριτή, κατηγορούμενος για κακούργημα με μοναδικό στοιχείο την παρουσία του σε δυναμική πορεία αναρχικών και αντιεξουσιαστών το 2004 προς το φημισμένο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα σε απάντηση του βάρβαρου βασανισμού Αφγανών μεταναστών στο εν λόγω τμήμα, αλλά και σε συνέχεια στα ίδια τους τα σπίτια. Είναι οι κρατούμενοι που διώκονται βάσει της δικογραφίας των «ληστών του Διστόμου», μία ακόμη μηχανορραφία με επικεφαλής τον εισαγγελέα Δ. Ασπρογέρακα και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία, η οποία συνδέθηκε χωρίς κανένα στοιχείο με την δράση του Επαναστατικού Αγώνα. Είναι η γνωστή «υπόθεση της Ηριάννας». Είναι οι τριανταπέντε παραδειγματικές συλλήψεις και προφυλακίσεις μεταναστών από την άγρια αστυνομική καταστολή της εξέγερσης στο στρατόπεδο της Μόριας τον περασμένο Ιούλη στη Μυτιλήνη, κατά την οποία δεκάδες μετανάστες  μεταφέρθηκαν βαριά τραυματισμένοι στο νοσοκομείο ενώ ένας κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του ακριβώς επειδή διαμαρτυρήθηκαν και εξεγέρθηκαν τόσο στις συνθήκες κράτησής τους όσο και στην παρατεταμένη καθυστέρηση στις απαντήσεις των αιτήσεων ασύλου που έχουν κάνει. Είναι δηλαδή οι φιγούρες των εξεγερμένων και των αντιστεκόμενων, όπως αυτή του Κώστα Μπ., που τολμούν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στη γενικευμένη σιωπή και φόβο που έχει επιβληθεί μέσα και έξω από τα στρατόπεδα, μέσα και έξω από τις φυλακές, τα εργασιακά κάτεργα, τα γραφεία των εργασιακών συμβούλων του ΟΑΕΔ, μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες, τα αποστειρωμένα εμπορικά κέντρα και τις "ασφαλείς πλατείες", μέσα και έξω από τα σχολεία και τις περίφραχτες αυλές τους.
Η πραγματικότητα βρίθει από πλήθος γεγονότων που παραμένουν βολικά στην αφάνεια, μακριά από τις ειδήσεις των οκτώ και τα παραπάνω είναι μόνο λίγα από αυτά. Κι αν η υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων έχει επιτρέψει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κρατάει στις πίσω σελίδες της ατζέντας της τα κατασταλτικά της δόντια, εμείς από την πλευρά μας, οι περισσευούμενοι/ες και οι ανεπιθύμητοι/ες του «πολλά υποσχόμενου κόσμου τους», όσοι και όσες συνεχίζουμε να εξεγειρόμαστε ενάντια στη φτώχεια, την καταπίεση, την εξαθλίωση και τον θάνατο, ξέρουμε καλά πως η ρητορική περί «ευαισθησιών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων» δεν θα μπορούσε παρά να εξαντληθεί μαζί με την αντιπολιτευτική της χρησιμότητα. Πως ακόμη κι εκεί που δεν φτάνουν τα αιμοβόρα χέρια των μπάτσων, πλήθος μεθοδεύσεων και «παραλείψεων» είναι σε ετοιμότητα για τον εκφοβισμό και την εξόντωσή μας. Παρ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να κάνουμε βήμα πίσω. Θα επιμένουμε, θα μεγαλώνουμε, θα πληθαίνουμε και θα τους επιστρέφουμε κάθε δυνατό κομμάτι από τη βία που τους αντιστοιχεί μέχρι την δική τους οριστική εξουδετέρωση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΠ.

Θερσίτης -χώρος ραδιουργίας και ανατροπής
Νέστορος κ' Ευαγγελιστρίας - ΙΛΙΟΝ (απέναντι από το τέρμα του 732)


[Για να κατεβάσετε το κείμενο σε αρχείο μορφής Pdf πατήστε εδώ]
 

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Σάββατο 14/10/2017 – Παρέμβαση αντιπληροφόρησης στο κέντρο της Κοζάνης


Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης:


Το Σάββατο 14 Οκτώβρη, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση αντιπληροφόρησης και αλληλεγγύης σε ολικούς αρνητές στράτευσης και ανυπότακτους, στο κέντρο της Κοζάνης. Περίπου 20 σύντροφοι/ισσες, αλληλέγγυες/οι και ολικοί αρνητές στράτευσης συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης και ακολούθως κινήθηκαν στο εμπορικό κέντρο, σε πλατείες και πεζοδρόμους ολοκληρώνοντας μετά από μιάμιση περίπου ώρα την συλλογική αυτή παρέμβαση. Η παρέμβαση στο κέντρο της πόλης, πραγματοποιήθηκε σε συνέχεια της συγκέντρωσης έξω από το δικαστικό μέγαρο της πόλης που είχε διεξαχθεί την προηγούμενη μέρα (13/10/2017) με αφορμή την εκδίκαση της προσφυγής ολικού αρνητή στράτευσης για το πρόστιμο των 6.000 ευρώ. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης κολλήθηκαν αφίσες ενάντια στην οικονομική καταστολή των ανυπότακτων και των ολικών αρνητών στράτευσης και αφίσες αντιμιλιταριστικού-αντιπολεμικού περιεχομένου, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα και δηλώσεις ολικής άρνησης στράτευσης, πετάχτηκαν τρικάκια και αναρτήθηκαν τρία πανό.

Συνεχίζουμε…











Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Διοικητικά Δικαστήρια: Η κατακλείδα της οικονομικής καταστολής (Οκτώβρης 2017)


Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης:


Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.



ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ: Η ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
σχετικά με το πρόστιμο των 6000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης
Τα διοικητικά δικαστήρια του ελληνικού κράτους έχουν ξεκινήσει να εκδικάζουν τις προσφυγές κατά του προστίμου των 6000 ευρώ που επιβάλλεται στους ανυπότακτους και φυσικά στους ολικούς αρνητές στράτευσης από το 2011 έως και σήμερα. Οι ατομικές αυτές προσφυγές, εκ μέρους ανυπότακτων και ολικών αρνητών στράτευσης, αφορούν στην προσβολή του προστίμου που τους έχει επιβληθεί, έχοντας κατά μέσο όρο 5 χρόνια αναμονής μέχρι την εκδίκασή τους. Η προβλεπόμενη διαδικασία είναι συνοπτική, χωρίς ακρόαση σε δημόσια δίκη με ακροατήριο, παρά μόνο με μία γραφειοκρατικού τύπου εξέταση φακέλων σε κλειστά γραφεία, ενώ η τελική απόφαση ανακοινώνεται μετά από πολλές εβδομάδες ή μήνες, έξω από την κοινωνική ορατότητα (όπως συμβαίνει εν γένει σε κάθε διοικητικό δικαστήριο). Αυτός είναι άλλωστε ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο το ελληνικό κράτος «εξετάζει» τις αμέτρητες άλλες υποθέσεις οικονομικής καταστολής και αφαίμαξης των ζωών των υπηκόων του, ιδίως όταν οι τελευταίοι εντάσσονται στα χαμηλότερα κοινωνικά και ταξικά στρώματα.
Η νομική διάσταση των υποθέσεων αυτών, όπου ο νόμος θεωρείται ότι είναι (ή ότι μπορεί να γίνει) αντικειμενικός και δίκαιος, δεν μπορεί παρά να θολώνει τα πραγματικά κοινωνικά τους διακυβεύματα. Ιδίως, σε μία εποχή όπου γίνεται ευρέως αντιληπτό -ακόμα και στους πλέον μετριοπαθείς- ότι οι νόμοι θεσπίζονται και διαμορφώνονται με βάση τις υφιστάμενες σχέσεις κυριαρχίας, εκμετάλλευσης και εξουσίας, και όχι με βάση το οποιοδήποτε κοινό αίσθημα -ή αντίληψη- περί δικαίου. Έτσι, τα διοικητικά δικαστήρια δεν καλούνται τόσο να κρίνουν και να αποφασίσουν «δικαίως» πάνω σε καθεμία ξεχωριστή υπόθεση που αντιμετωπίζουν, αλλά να επικυρώσουν και να εδραιώσουν νομικά τις εκάστοτε πολιτικές και κατασταλτικές μεθοδεύσεις της κυριαρχίας ενάντια στους «από κάτω». Παράλληλα, απονοηματοδοτούν με τη χρήση νομικών ορολογιών το πραγματικό περιεχόμενο της οικονομικής καταστολής, προσδίδοντας μάλιστα στον κάθε ενδιαφερόμενο την ψευδαίσθηση της αμφισβήτησης ή της μεταρρυθμιστικής ελπίδας, ενώ στην ουσία το μόνο που παρέχεται είναι στάχτη στα μάτια των «από κάτω» και προειλημμένες δικαστικές αποφάσεις με αμιγώς πολιτικά και ταξικά κριτήρια.
Άλλωστε, οι ίδιοι νόμοι που επιβάλλουν τα υπέρογκα πρόστιμα είναι αυτοί που κρίνουν την ίδια τους τη νομιμότητα. Οι ίδιοι νόμοι είναι και αυτοί που οδηγούν σε καθημερινή ομηρία και λεηλασία (π.χ. μόνο μέσα στο 2017 διατελέστηκαν κατασχέσεις λογαριασμών, μισθών ή επιδομάτων σε ένα εκατομμύριο φορολογούμενους) εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ως «μικρούς οφειλέτες του ελληνικού δημοσίου», ενώ ταυτόχρονα οι «μεγάλοι οφειλέτες του δημοσίου», δηλαδή τα αφεντικά, κατά βάση αφήνονται ανέπαφοι ή τελικά… παραγράφονται. Οι ίδιοι νόμοι είναι αυτοί που μπορούν να οδηγήσουν τους «μικρούς οφειλέτες» και τους αρνητές αποπληρωμής των προστίμων μέχρι και σε φυλάκιση, όπως η πρόσφατη περίπτωση ενός άνεργου από την Καλαμάτα που εξαιτίας της άρνησής του στην αποπληρωμή των διοδίων και των λοιπών «νόμιμων κυρώσεων», οδηγήθηκε σε 42 μέρες κανονικής φυλάκισης για λίγες εκατοντάδες ευρώ χρέους.
Η οικονομική καταστολή των ανυπότακτων και των ολικών αρνητών στράτευσης συντελείται μέσω ενός θεσμικού πλέγματος που επιχειρεί να τους φθείρει καθημερινά και αθόρυβα, ενώ δεν θα μπορούσε να σταθεί εάν δεν υπήρχαν οι φορείς και τα πρόσωπα για την υλοποίησή της. Από τους διευθυντές των στρατολογιών (που φροντίζουν να ενημερώνουν συστηματικά το φάκελο του κάθε ανυπότακτου με κλητεύσεις, ανυποταξίες, μηνύσεις, πρόστιμα 6000 ευρώ και συλλήψεις), τους αστυνομικούς των τοπικών τμημάτων (που εκτελούν τις εντολές της στρατολογίας αναζητώντας, ρουφιανεύοντας, τραμπουκίζοντας και συλλαμβάνοντας τους ανυπότακτους), τους διευθυντές των εφοριών και τους υπαλλήλους των δικαστικών τμημάτων (που φροντίζουν -όπως κάθε καλός νταβατζής- για τη βεβαίωση του προστίμου, τις προειδοποιήσεις για αναγκαστικά εισπρακτικά μέτρα και τις κατασχέσεις-δεσμεύσεις προσωπικών λογαριασμών), τις «εκτελεστικές ομάδες» της «υπεράνω όλων» Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (που υποδεικνύουν ως ψηφιακοί ντετέκτιβ ποιοι είναι αυτοί για τους οποίους πρέπει να παρθούν αναγκαστικά εισπρακτικά μέτρα), τους δικαστές των στρατοδικείων (που δικάζουν την ποινική διάσταση της ανυποταξίας), μέχρι τέλος τους δικαστές των διοικητικών δικαστηρίων που ο ρόλος τους δεν είναι άλλος από το να νομιμοποιούν και να επικυρώνουν τα πρόστιμα, ώστε ο κύκλος των διοικητικών προστίμων να συνεχίσει ομαλά και αέναα να καταστέλλει.
Η κυνική κρατική ομολογία για τον εκδικητικό και ποινικό χαρακτήρα των πολλαπλών προστίμων στους ανυπότακτους του ελληνικού στρατού μέσω δημόσιας δήλωσης του ίδιου του πρωθυπουργού (6/4/17, σε ανοιχτή ομιλία στην κομματική του «νεολαία»), αναδεικνύει τη χυδαία υποκρισία της αριστερής διακυβέρνησης που έρχεται πλέον να «καταγγείλει» την «πολλαπλότητα» των προστίμων (μετά από σχεδόν 3 χρόνια αθρόας επιβολής «αριστερών» 6χίλιαρων σε δεκάδες χιλιάδες ανυπότακτους), ώστε να τα μονιμοποιήσει άπαξ και επί της αρχής. Κυρίως όμως, αποδεικνύει με κάθε επισημότητα τον πολιτικό και κατασταλτικό χαρακτήρα του προστίμου έναντι της δήθεν «διοικητικής» φύσης του, ενώ παράλληλα καθιστά σαφές ότι ο θεσμός της δικαιοσύνης δεν υπηρετεί τίποτα άλλο πέρα από την εκάστοτε κατασταλτική στρατηγική. Τα διοικητικά δικαστήρια δεν είναι παρά ένα ακόμα πλοκάμι στο σώμα της οικονομικής καταστολής, το οποίο επικοινωνεί και συνεργάζεται άριστα με τα υπόλοιπα θεσμικά-κατασταλτικά εργαλεία του κράτους και τρέφεται με το χρήμα (και πολλές φορές το αίμα) των από κάτω, των απόκληρων, των καταπιεσμένων, των ανυπότακτων. Ανθρώπων που ενώ απλά αρνήθηκαν να ενταχθούν στο στρατό και να γίνουν δολοφόνοι στις υπηρεσίες του κράτους, θα σέρνουν για όλη τους τη ζωή ένα δυσβάσταχτο χρέος, πλέον και με το κύρος ενός διοικητικού δικαστή.
Κανένα διοικητικό μέτρο, κανένα εκδικητικό πρόστιμο, καμία κατασταλτική μεθόδευση δεν μπορεί να αποκρύψει το πασιφανές: η οικονομική καταστολή των ανυπότακτων είναι η εκδικητικότητα μίας ολοένα και πιο στρατιωτικοποιημένης συστημικής στροφής, την οποία παίρνει ενεργά και το ελληνικός κράτος και ο στρατός. Μίας αποπνικτικής επιστροφής της αρβύλας, της σημαίας, των εθνικισμών και των φυλετισμών, του πολέμου και των πυρηνικών απειλών, των φρακτών και των κλειστών συνόρων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της κοινωνικής εκπειθάρχισης στις εξουσιαστικές προσταγές. Από τις εμπόλεμες και ρημαγμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής (από τα δυτικά κράτη, τα ντόπια καθεστώτα και τις θρησκόληπτες ανταγωνιστικές και εναλλακτικές εκδοχές τους), τις χιλιάδες των πνιγμένων/δολοφονημένων στα θαλάσσια/χερσαία σύνορα των «ανεπτυγμένων» κρατών, τη φυσικοποίηση ενός πυρηνικού (ή όποιου άλλου) πολέμου με επίκεντρο τον μιλιταριστικό επικοινωνιακό τσαρλατανισμό των ηγετών των Η.Π.Α. και της Β. Κορέας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξαίρεσης εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων/μεταναστών στην Ε.Ε. (εκατομμυρίων παγκοσμίως), τους αναδυόμενους εθνικισμούς (όπως στην κάθε Καταλονία), την επανεμφάνιση του φυλετισμού με θεσμικούς θώκους (όπως στις κάθε Η.Π.Α. και στην κάθε Γερμανία). Από τη στρατιωτική διαχείριση των προσφύγων/μεταναστών στο ελληνικό κράτος, την επανεμφάνιση του ελληνικού στρατού ως «προστάτη της κοινωνικής ομαλότητας» (δηλαδή, ως προστάτη του δόγματος της «ασφάλειας») και ως «κοινωνικού λειτουργού» (δηλαδή, ως κατασταλτικού μηχανισμού), τον εθνοκεντρισμό και τον εθνικισμό που διαχέεται σκοπίμως στα χρόνια της «κρίσης», τους εθνικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στα Βαλκάνια αλλά και τη Μεσόγειο των Α.Ο.Ζ. και της «Ευρώπης-Φρούριο» όπου επενδύει και ενισχύει το ελληνικό κράτος, μέχρι και τη διάχυση του μιλιταρισμού -μαζί με τη (νεο)ναζιστική εκδοχή του- ως αγωγή, ιδεολογία και θεσμικό/κοινοβουλευτικό εταίρο. Μίας στρατιωτικοποίησης που ορθώνεται ενάντια στις κοινωνικές εξεγέρσεις που ξεσπούν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, στους ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες για την κατάκτηση της ελευθερίας, στις κοινωνικές αντιστάσεις ενάντια σε κάθε εξουσία, στην ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων και σε κάθε έννοια αλληλεγγύης.
Η ολική άρνηση στράτευσης, ως στάση ζωής και ως επιλογή αγώνα, στέκεται απέναντι στο δολοφονικό μηχανισμό του στρατού και τις ιδεολογικές/κατασταλτικές του απολήξεις, αντιστέκεται ευπρόσωπα και δημόσια σε κάθε μιλιταριστική προβιά που φορά το κράτος για να κατισχύσει στις ζωές μας, αρνείται να διαπραγματευτεί την πληρωμή του όποιου προστίμου επιχειρεί να πλήξει και να απονοηματοδοτήσει τα περιεχόμενά της. Οι προσφυγές αναδεικνύουν μια ακόμα αιχμή, ένα ακόμα πεδίο στο οποίο αποτυπώνεται η συνολική κατασταλτική στρατηγική του κράτους και των μηχανισμών του, ενώ φυσικά φανερώνουν το ρόλο της δικαστικής εξουσίας και των διοικητικών δικαστηρίων στη διαιώνιση και την κατοχύρωση της -αρχικά οικονομικής αλλά εντέλει ωμής- καταστολής. Μια κατασταλτική πρακτική που θα φυσικοποιείται και θα διευρύνεται σε όσους/ες αρνούνται να δουν το παράλογο ως λογικό, που θα τιμωρεί όσους/ες αντιστέκονται απέναντι στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα, που θα διευρύνει την οικονομική ομηρία και την εξόντωση σε όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες.
Απέναντι στην οικονομική καταστολή και τρομοκρατία, στα πρόστιμα των 6000 ευρώ και τις συνέπειές τους, απέναντι στις επαναλαμβανόμενες διώξεις και τα αυτόφωρα, απέναντι στην προετοιμασία της πολεμικής μηχανής σε όλο τον κόσμο, να αντιτάξουμε έναν κόσμο ανεξούσιο, ελεύθερο και αυτοοργανωμένο, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, χωρίς κράτη, έθνη και πατρίδες. Απέναντι στις παλιές και νέες μεθοδεύσεις της καταστολής, να σταθούμε δίπλα σε όσους/ες αγωνίζονται, να σταθούμε δίπλα ο ένας στην άλλη.
Ούτε βήμα πίσω…
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, Η ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ, ΤΑ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)
olikiarnisi.espivblogs.net
Οκτώβρης 2017

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Παρέμβαση στη Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω για την οικονομική καταστολή των ολικών αρνητών στράτευσης και της ανυποταξίας (9/10)



Το πρωί της Δευτέρας 9 Οκτώβρη, 30 σύντροφοι/ισσες, ολικοί αρνητές στράτευσης και αλληλέγγυοι/ες, πραγματοποίησαν παρέμβαση αλληλεγγύης στη Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω (και τοπικό παράρτημα της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων), σχετικά με τα διοικητικά πρόστιμα σε ολικούς αρνητές στράτευσης και σε ανυπότακτους τα οποία βεβαιώνουν και συνυπογράφουν οι διευθυντές των αρμόδιων Δ.Ο.Υ., σχετικά με τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης (κατασχέσεις λογαριασμών μισθοδοσίας, επιδομάτων, επιστροφών φόρων κτλ) που επιβάλλουν τα δικαστικά τμήματα των αρμόδιων Δ.Ο.Υ. προς όσους ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης αρνούνται την αποπληρωμή του προστίμου και της «οφειλής», όπως επίσης και σχετικά με τα νέα μοντέλα οικονομικής καταστολής ενάντια σε κοινωνικούς/ταξικούς αγώνες.


Η παρέμβαση ξεκίνησε από τις γειτονιές του Αιγάλεω με αφισοκόλληση, μοίρασμα πόρτα-πόρτα και χέρι-χέρι κειμένων αντιπληροφόρησης, δηλώσεων ολικής άρνησης στράτευσης (1 , 2), αναγραφή συνθημάτων και στένσιλ και συνεχίστηκε για περίπου μισή ώρα στο κτίριο της Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω. Έξω από το κτίριο αναρτήθηκε πανό ενάντια στην οικονομική καταστολή, πετάχτηκαν τρικάκια και γράφτηκαν αντιμιλιταριστικά συνθήματα. Μέσα στο κτίριο πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με μοίρασμα κειμένων αντιπληροφόρησης στον κόσμο και στους υπαλλήλους, αναδεικνύοντας τον ρόλο των αρμόδιων υπηρεσιών, καθώς και της διεύθυνσης της Δ.Ο.Υ. στην οικονομική καταστολή ολικών αρνητών στράτευσης και ανυπότακτων, καθ’ υπόδειξη και σε αγαστή συνεργασία με τις κατά τόπους στρατολογίες. Για άλλη μια φορά, οι ανεύθυνοι-υπεύθυνοι της διοίκησης οχυρώθηκαν πίσω από μια φαντασιακή διοικητική αορατότητα, πίσω από νόμους και διατάγματα, «εκτελεστικές αρμοδιότητες» και λοιπά βαρετά ευφυολογήματα,  την ίδια στιγμή που είναι οι ίδιοι και οι ίδιες που βάζουν  τις υπογραφές τους  για τα πρόστιμα των 6.000 ευρώ σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης, βεβαιώνοντας στα φορολογικά μητρώα τα παραγγέλματα των στρατολόγων, την ίδια στιγμή που είναι οι ίδιοι και οι ίδιες που προχωρούν σε κατασχέσεις λογαριασμών και επιδομάτων.



Να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή. Η ενεργητική διοικητική συμμετοχή στο οποιοδήποτε κατασταλτικό έργο αποτελεί συνώνυμο της παραγωγής του. Η ευθύνη που φέρουν οι διευθυντές και οι διευθύντριες των ευαγών αυτών ιδρυμάτων στην υποθήκευση των ζωών μας αποτελεί ευθύνη αντίστοιχη με αυτούς που νομοθετούν, στοχοποιούν και αλληλογραφούν για την επιβολή, τη βεβαίωση και την επικύρωση των προστίμων. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν το μέτρο αυτό (του προστίμου των 6.000 ευρώ και των συνεπακόλουθων κατασχέσεων σε λογαριασμούς  μισθοδοσίας και επιδόματα) αποτελεί τη συνέχεια μιας σειράς άλλων κατασταλτικών εργαλείων του ελληνικού κράτους και των εκτελεστών του. Την όποια προσπάθεια επιθετικότητας και προκλητικότητας της διευθύντριας της Δ.Ο.Υ. Αιγάλεω κατά τη διάρκεια της παρέμβασης, την κρατάμε ως δείγμα αδυναμίας των εκπροσώπων του κρατικού μηχανισμού να υπερασπιστούν τις επιλογές τους κοινωνικά και απέναντι στους ίδιους τους αγωνιζόμενους/ες τους οποίους και καταστέλλουν, απέναντι στους ίδιους τους υπηκόους που ξεζουμίζουν.

Η παρέμβαση συνεχίστηκε σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες του Αιγάλεω με συλλογικό μοίρασμα εκατοντάδων κειμένων και δηλώσεων ολικών αρνητών στράτευσης, τρικάκια, αφισοκόλληση αντιμιλιταριστικού και αντικατασταλτικού περιεχομένου, στένσιλ και συνθήματα. Αναρτήθηκαν δύο πανό σε κεντρικά σημεία του Αιγάλεω ενώ η παρέμβαση ολοκληρώθηκε στον σταθμό του μετρό.



Αυτόφωρα, διώξεις και πρόστιμα για την ανυποταξία, αυτός είναι ο στρατός και η εφορία.

Συνεχίζουμε…



Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

ένα σχόλιο για την καταδίκη μιας γυναίκας

[από την πρωτοβουλία του ρεσάλτο ενάντια στο σεξισμό, την πατριαρχία, τους έμφυλους διαχωρισμούς και διακρίσεις]


αφίσα από την πρωτοβουλία θεσσαλονίκης για την υπόθεση της Κορίνθου
“Στις 22 Ιουνίου 2016 το βράδυ, δύο κοπέλες, 17 και 22 χρονών, κάθονταν σε ένα παγκάκι στο κέντρο της Κορίνθου. Ένας 46χρονος άντρας τις πλησίασε και τους επιτέθηκε. Στην αρχή με σεξιστικές φράσεις κι έπειτα, όταν του ζήτησαν να φύγει, κινήθηκε απειλητικά εναντίον τους. Παραβίασε σωματικά την 17χρονη, πιάνοντάς της το στήθος, και παρά τις προσπάθειες των δυο γυναικών να απομακρυνθούν, εκείνος συνέχισε την επίθεσή του. Η 22χρονη, φοβούμενη ότι αυτός θα βγάλει μαχαίρι, αμύνθηκε με το μαχαίρι που είχε μαζί της, βρίσκοντάς τον στο θώρακα. Ο άντρας απεβίωσε και οι κοπέλες συνελήφθησαν. Η 22χρονη [...] αντιμετωπίζει τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, και παραβίαση της νομοθεσίας για κατοχή και χρήση όπλου, και η 17χρονη που αφέθηκε ελεύθερη 2 μήνες μετά, αντιμετωπίζει την κατηγορία της συνέργειας. […]”

Οι βιαστές δεν είναι κάποια «τέρατα» με «ειδικά», αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά -μορφικά, αισθητικά, ηλικιακά, αντιληπτικά, φυλετικά, σωματικά- ούτε έχουν κάποιες «ειδικές» ιδιότητες… Οι βιαστές δεν οργανώνουν από πριν, σώνει και ντε, έναν βιασμό, τις περισσότερες φορές απλώς κυκλοφορούν πεζή ή με το αυτοκίνητο ή με το μηχανάκι ή απλώς κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι ή βρίσκονται στο διπλανό δωμάτιο…
Οι βιαστές βιάζουν επειδή το σύστημα, τους καλλιεργεί την ισχύ να καθυποτάσσουν και να επιβάλλονται, μέσα από όλους τους θεσμούς. Οι βιαστές βιάζουν και κυκλοφορούν επειδή το σύστημα τους οπλίζει με εξουσιαστικές αφηγήσεις, ιδεολογήματα και νόμους… Οι βιαστές βιάζουν επειδή το επιλέγουν…

Χθες, 27 Σεπτέμβριου 2017, η 22 χρoνη γυναίκα, δικάστηκε στο Ναύπλιο και καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία, σε 15 χρόνια και 4 μήνες.

Ζούμε σε πατριαρχικό σύστημα, ο σεξισμός είναι status quo και η σεξιστική απειλή είναι στοιχείο της καθημερινότητας.
Δεν υπάρχει καμία ψευδαίσθηση «απονομής δικαιοσύνης» γιατί ο «Νόμος» είναι πατριαρχικός. Δεν υπάρχει καμία ψευδαίσθηση «διατήρησης δημόσιας ασφάλειας» γιατί το κράτος είναι πατριαρχικό και οι δυνάμεις της τάξης του, ανδρώνονται βάσει της Κουλτούρας του Βιασμού και βασανίζουν μέσω αυτής. [Ξεπερνώντας τα όρια της τραγικής ειρωνείας, αλλά αποδεικνύοντας για εκατομμυριοστή φορά του λόγου το αληθές… την ίδια, σχεδόν, στιγμή που η ελληνική δικαιοσύνη στο Ναύπλιο καταδίκαζε την αντιστεκόμενη γυναίκα σε 15 χρόνια κάθειρξη, στη Λάρισα αποφάσιζε να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας άντρας, στρατιωτικός, πατέρας και βιαστής των ανήλικων κοριτσιών και παιδιών «του»].
 
Απέναντι στην καθημερινή σεξιστική βία
επιλογή μας είναι η αυτοάμυνα
επιλογή μας είναι η χειραφέτηση και το μοίρασμα χωρίς ενοχές
επιλογή μας είναι η αλληλεγγύη σε όποια αντιστέκεται 

Λευτεριά στη γυναίκα που κατηγορήθηκε για τον φόνο εκείνου του άντρα που επιτέθηκε σε αυτήν και τη φίλη της
Λευτεριά σε κάθε φυλακισμένη γυναίκα που αντιστάθηκε, με κάθε μέσο, στο βασανιστή ή/και βιαστή της
Λευτεριά σε όσες είναι στα κελιά

μία υπ(ερ)σημείωση:

«Θέλω να επαναλάβω ότι λυπάμαι που η προσπάθεια να αντισταθώ στην επίθεση εναντίον εμένα και της φίλης μου εκείνη τη νύχτα, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του ανθρώπου. Δεν ήθελα να τον σκοτώσω, και λυπάμαι πολύ για αυτό που έγινε. Δεύτερον, θέλω να ευχαριστήσω όλες τις γυναίκες που μου συμπαραστέκονται, και αισθάνομαι δυνατή γι’ αυτό. Τέλος, μου βάζουν 15 χρόνια φυλακή, ενώ εγώ περίμενα μια καλύτερη απόφαση, περίμενα να βγω από τη φυλακή όπου βρίσκομαι εδώ και πολύν καιρό. Θα παλέψω για μια καλύτερη απόφαση».

Αυτά είναι τα λόγια της Π.Α. σε μέλη του Μωβ στα κρατητήρια του Ναυπλίου, λίγο μετά την καταδικαστική απόφαση.

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Αντιφασιστική Συγκέντρωση στο Πασαλιμάνι, Δευτέρα 25/9, 18:00

*αναδημοσίευση από το blog της Αντιφασιστικής Συνέλευσης Πειραιά:



Να τσακίσουμε το φασισμό σε κάθε γειτονιά και σε κάθε συνείδηση
Την περίοδο 2011-13 η συμμορία της χρυσής αυγής δρούσε απροκάλυπτα στους δρόμους των πόλεων έχοντας την πλήρη κάλυψη της αστυνομίας. Από τα μαζικά πογκρόμ εναντίον μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας που στόχο είχαν να επιβάλλουν ένα καθεστώς τρόμου σ’ αυτούς που όντας εγκλωβισμένοι σε συνθήκες πάμφθηνης και παρανομοποιημένης εργασίας, αποτελούν το πιο υποβαθμισμένο κομμάτι της κοινωνικής/ταξικής αλυσίδας, έως τις επιθέσεις σε καταλήψεις, στέκια και κοινωνικούς χώρους, οι οποίοι αποτελούσαν και αποτελούν αναχώματα απέναντι στις επιθετικές πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων, η χρυσή αυγή δρούσε συμπληρωματικά στην κρατική καταστολή.
Η κορύφωση αυτής της δράσης ήλθε τελικά πριν από τέσσερα χρόνια με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη από νεοναζιστικό τάγμα εφόδου. Το γεγονός αυτό καθώς και οι βίαιες πολύωρες συγκρούσεις με την αστυνομία και τους φασίστες από χιλιάδες κόσμου την επομένη της δολοφονίας, σηματοδότησε την έναρξη της σύντομης περιόδου του κρατικού/θεσμικού/μηντιακού «αντιφασισμού». Σε μια περίοδο όπου η ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά προπαγανδίζοντας τη θεωρία των δύο άκρων, εφάρμοζε το δόγμα μηδενικής ανοχής, καταστέλλοντας βίαια αντιφασιστικές κινητοποιήσεις (βλ. επίθεση ομάδας δέλτα σε αντιφασιστική μοτοπορεία, συλλήψεις και βασανισμοί στην Γ.Α.Δ.Α τον Σεπτέμβρη του 2012) κι εκκενώνοντας κινηματικές καταλήψεις του κέντρου της Αθήνας (Βίλλα Αμαλίας, Σκαραμαγκά), η ΧΑ ως πολιτική δύναμη, ενισχυμένη πλέον από την κοινοβουλευτική νομιμότητα που της προσέδιδαν οι 500 χιλιάδες ψηφοφόροι, φάνηκε να ξεφεύγει απ’ τον έλεγχο, ενώ παράλληλα αποτέλεσε και την αιτία για μαζικές κοινωνικές αντιδράσεις. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν οι ποινικές διώξεις και συλλήψεις της ηγεσίας, καθώς και αρκετών μελών της φασιστικής οργάνωσης.
Τέσσερα χρόνια μετά, η δημόσια φασιστική επιθετικότητα δείχνει να βρίσκεται σε ύφεση. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι τα ηγετικά μέλη βρίσκονται ελεύθερα να οργανώνουν τις επόμενες κινήσεις τους, να κάνουν σόου στη βουλή και να λειτουργούν τα γραφεία τους (όπως αυτά του Πειραιά) με συχνές εκδηλώσεις μίσους κι αποβλάκωσης , περιμένοντας να τους δοθεί η ευκαιρία να δράσουν ξανά ως εφεδρεία κράτους κι αφεντικών. Όλα αυτά με τα ποσοστά απήχησης στην «κοινή γνώμη» να παραμένουν σταθερά. Ταυτόχρονα, η ΧΑ φαίνεται να έχει αναθέσει την συνέχεια της δράσης των ταγμάτων εφόδου σε διάφορες γκρούπες (Α.Μ.Ε) που δρουν ως παρακλάδια της κεντρικής οργάνωσης, πραγματοποιώντας εμπρηστικές επιθέσεις, με πιο πρόσφατη αυτή στον κοινωνικό χώρο «Φαβέλα» στον Πειραιά στις 29 Αυγούστου.
Η δίκη της ΧΑ με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης ακόμη κι αν καταδικάσει τελικά τους δολοφόνους για τις πράξεις τους, δεν παύει να αθωώνει την ελληνική δημοκρατία η οποία έθρεψε τον φασισμό όλα τα προηγούμενα χρόνια. Για εμάς ο αντιφασιστικός αγώνας δεν είναι θεσμικός για να αρχίσει και να τελειώσει στις αίθουσες των δικαστηρίων. Είναι καθήκον μας να επιμένουμε και να διεκδικούμε, μέσω της παρουσίας και της δράσης μας, τις γειτονιές, τους δρόμους και όλους τους δημόσιους χώρους από τους φασίστες καθώς κι από όσα αντιδραστικά υποκείμενα τους στηρίζουν προκειμένου να θρέφουν την ανυπαρξία τους με ρατσισμό και μισαλλοδοξία.
Οι γειτονιές μας είναι πολυεθνικές, είναι χώροι αλληλεγγύης και κοινωνικότητας, στο χέρι μας είναι να τους μετατρέψουμε σε χώρους αδιαμεσολάβητης αντίστασης κι αγώνα ενάντια στον αναδυόμενο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, ξεκινώντας από την αντιφασιστική δράση στον Πειραιά και παντού.

Ο Αντιφασιστικός αγώνας είναι αγώνας ενάντια στη λήθη
Αντιφασιστική Συγκέντρωση
Δευτέρα 25.9.17 / Πασαλιμάνι (Ρολόι) / 18:00

Αντιφασιστική Συνέλευση Πειραιά

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Κλήση εν ονόματι του νόμου (πράξη 2η)




Τη Δευτέρα, 20/9 παρουσιάστηκα κατόπιν της κλήσης που έλαβα -και για την οποία είχα ενημερώσει με το προηγούμενο κείμενο μου- ενώπιον του ανακριτή. Εκεί μου γνωστοποιήθηκε για πρώτη φορά η υπόθεση που με αφορά και μου απαγγέλθηκαν κατηγορίες. Ζήτησα και έλαβα προθεσμία έως τη Δευτέρα 25/9, οπότε και θα απολογηθώ.
Κατηγορούμαι λοιπόν για ένα κακούργημα (απόπειρα εμπρησμών από κοινού) και 3 παραγραφέντα πια πλημμελήματα που υποτίθεται πως διέπραξα κατά τη διάρκεια πορείας προς το Α.Τ. του Αγ. Παντελεήμονα το Δεκέμβρη του 2004. Μιας πορείας που διοργάνωσε ο αναρχικός -αντιεξουσιαστικός χώρος, ως μια πρώτη οργισμένη αντίδραση απέναντι στον βάρβαρο βασανισμό Αφγανών προσφύγων-όχι μόνο μέσα στο έν λόγω τμήμα αλλά και στα ίδια τους τα σπίτια- από τα καθάρματα της αστυνομίας. Μετά το τέλος της πορείας εκείνης, συνελήφθη ένας σύντροφος ο οποίος οδηγήθηκε στο δικαστήριο το οποίο τελικά τον αθώωσε. Το «στοιχείο» που τεκμηριώνει την παρουσία μου εκεί είναι δυο αποτυπώματα σε ένα από τα σταθμευμένα εκεί περιπολικά.
Είναι για εμένα ασήμαντο να μιλήσω τώρα, και σε ένα τέτοιο ενημερωτικό κείμενο, για την ουσία των κατηγοριών, οι οποίες πάντως μπορούν να στηρίξουν ακόμα και την προφυλάκιση μου. Η «αξιοπιστία» των στοιχείων της αστυνομίας και η αξιοποίησή τους από τους δικαστές, έχουν κριθεί και αντιμετωπίζονται από τον κόσμο του αγώνα -αν όχι από τον περισσότερο πλέον κόσμο- ως μέρος του πολέμου που διεξάγει το κράτος ενάντια σε αυτούς και αυτές που το εχθρεύονται, του ταξικού πολέμου στην πιο απογυμνωμένη του μορφή.
Το σημαντικό για εμένα, είναι να πω πως δεν είναι ένα υποτιθέμενο αποτύπωμα αυτό που με «τοποθετεί» σε μια μαχητική πορεία προς ένα αστυνομικό τμήμα. Βρίσκομαι, βρισκόμουν και θα βρίσκομαι, μαζί με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους μου, έξω από κάθε αστυνομικό τμήμα και απέναντι σε κάθε μορφή κρατικής βαρβαρότητας. Η οργή απέναντι στις δολοφονικές πρακτικές της ακροδεξιάς αστυνομικής γιάφκας του Αγίου Παντελεήμονα ήταν οργή δίκαιη. Η επίθεση στους ένστολους φασίστες, βασανιστές των κυνηγημένων μεταναστών, ήταν μια πράξη δίκαιη. Θα ήταν αδιανόητο για εμένα, αρνούμενος κάποιες αόριστες κατηγορίες, να αρνηθώ την ίδια στιγμή δίκαιες πολιτικές επιλογές και πρακτικές, με τις οποίες ταυτίζομαι εδώ και πολλά χρόνια.
Θα ήταν επίσης αδιανόητο να θεωρήσω αυτή την υπόθεση, ως μια «παλιά υπόθεση». Την ίδια ώρα που εγώ αναγκάζομαι να γράφω αυτό το κείμενο, χιλιάδες απελπισμένοι πρόσφυγες πνίγονται στη θάλασσα, κυνηγιούνται και βασανίζονται στους δρόμους της πόλης και τα αστυνομικά της τμήματα, ενώ ένας 16χρονος αγωνιστής δίνει αυτές τις μέρες μάχη για τη ζωή του μετά από τη βίαιη σύλληψη και τη μεταγωγή του στην Ασφάλεια. Για αυτούς και για τόσους άλλους λόγους, την υπόθεση μου τη θεωρώ και τη βιώνω ως υπόθεση σημερινή. Ως υπόθεση όχι μόνο προσωπική αλλά που αφορά ίσως και όλον εκείνο τον κόσμο που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αγωνίζεται ενάντια σε κάθε βαρβαρότητα και αδικία, αναλαμβάνοντας πεισματικά το κόστος της αστυνομικής και νομικής καταστολής.

ΑΠΟΛΟΓΙΑ 25/9/2017, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΚΤΙΡΙΟ 9, ΩΡΑ 10:00  
Συντροφικά Γιάννης Κ.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Ενημέρωση από την αντιφασιστική πορεία στο Κερατσίνι (Σάββατο, 16/9)



Το πρωί του Σαββάτου 16/9 στο Κερατσίνι, πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική πορεία για τα 4 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, που καλέστηκε από τις δύο αυτοοργανωμένες συλλογικότητες του Κερατσινίου, τη Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας & τον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ. Με τη συμμετοχή 250 διαδηλωτών, η πορεία κινήθηκε σε κεντρικούς δρόμους και γειτονιές της Αμφιάλης και των Ταμπουρίων, με αντιφασιστικά συνθήματα και τρικάκια, ενώ μοιράστηκε χέρι-χέρι σε εκατοντάδες αντίτυπα το κείμενο που ακολουθεί:

 

(Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ).





Μετά το τέλος της διαδήλωσης ακολούθησε μηχανοκίνητη πορεία από την Αμφιάλη προς τον στρατοπεδικό χώρο εκτοπισμού του Σχιστού, με τη συμμετοχή δεκάδων αντιφασιστών/στριών από διάφορες περιοχές του Πειραιά και της Αθήνας. Εκεί, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης (με πανό, τρικάκια και συνθήματα) στους πρόσφυγες/μετανάστες, οι οποίοι παραμένουν σε κατάσταση ομηρίας, κοινωνικής περιθωριοποίησης και σε ένα καθεστώς ολοένα εντεινόμενου ελέγχου από το ελληνικό κράτος.




Ο φασισμός είναι γνήσιο τέκνο ενός συστήματος που διαχωρίζει, εξαιρεί, ιεραρχεί και στρατιωτικοποιεί, το μακρύ χέρι των συστημάτων που δολοφονούν, φυλακίζουν, αποκλείουν και καταστέλλουν. Η σύγκρουση με τον φασισμό και το σύστημα τον γεννά είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για ελευθερία και αλληλεγγύη, για έναν κόσμο ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης από τους επίπλαστους διαχωρισμούς, την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την ματαιότητα και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που επιβάλλουν οι εξουσίες.


ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ


Συνέλευση της Πλατείας Κερατσίνιου-Δραπετσώνας 
Αυτοοργανωμένος Χώρος Αλληλεγγύης & Ρήξης, ΡΕΣΑΛΤΟ
 

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ, ΣΑΒΒΑΤΟ 16/9, 4 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΦΥΣΣΑ




4 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

ΑΠΟ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

4 χρόνια συμπληρώνονται από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, σε μια εποχή συστηματικού υποβιβασμού της ζωής στην ολότητά της. Στην «εποχή του φόβου», της «εξαίρεσης» και των εκτοπισμών, των περιφράξεων, των τειχών και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Στην «εποχή των δογμάτων ασφάλειας» και των καθεστώτων «έκτακτης ανάγκης», των ειδικών νομοθεσιών και των διευρυμένων συστημάτων ελέγχου και εποπτείας, της παρανομοποίησης ολόκληρων κοινωνικών ομάδων, της στρατιωτικοποίησης των πόλεων και ολόκληρων περιοχών. Στην «εποχή της διακινδύνευσης», της έλλειψης οράματος (no future), της οικονομικής και πολεμικής ισοπέδωσης, της εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης και της επισφάλειας. Κι οι φασίστες, τα γνησιότερα τέκνα του ολοκληρωτισμού, οι πιο φανατικοί λάτρεις του μιλιταρισμού, του εθνικισμού, του φυλετισμού, του σεξισμού και της αρτιμέλειας, να κραυγάζουν πολεμικές ιαχές, να ενισχύουν με παραστρατιωτικές ομάδες το σύστημα, να επιτίθενται στους εκτοπισμένους, τους ανατρεπτικούς, τους αιρετικούς, τους διαφορετικούς, τους «περισσευούμενους», να αναβαθμίζονται θεσμικά, να μπαίνουν στα κοινοβούλια.
Το σύνθημα των εξουσιών: όλοι εναντίον όλων, ο καθένας για την πάρτη του κι όποιος τα καταφέρει. Εσωστρέφεια, εξατομίκευση, ιδιώτευση, κοινωνικός κανιβαλισμός. Όσο όμως περιχαρακωνόμαστε, η πνευματική και συναισθηματική ερημοποίηση εξαπλώνεται, o ορίζοντας των πιθανοτήτων και των δυνατοτήτων στενεύει.
Ας τελειώνουμε με κάθε είδους σύνορα -εδαφικά, σωματικά, διανοητικά-, με κάθε δεσποτισμό, σκοταδισμό και διαμεσολάβηση. Αυτοοργανωμένες κοινότητες αγώνα, αμοιβαιότητας, δημιουργικότητας, σύγκρουσης με τους δυνάστες και επινόησης νέων μορφών συλλογικής ζωής για τη διαμόρφωση νέων κοινωνικών σχέσεων, για το πέρασμα σε μια κοινωνία ελευθερίας, αλληλοβοήθειας, κοινοκτημοσύνης.
 
ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ
Όσο η καπιταλιστική βαρβαρότητα, η κρατική και θρησκευτική τρομοκρατία, ο πόλεμος και ο μιλιταρισμός εξαπλώνονται.
Όσο η θανατοπολιτική, οι φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης εδραιώνονται ως κανονικότητα.
Όσο οι εθνικές αυταπάτες, ο ρατσισμός, η «λευκή ανωτερότητα», η απόρριψη και ο αποκλεισμός του "Άλλου" κυκλώνουν σα συρματόπλεγμα την καρδιά και τη σκέψη μας.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΘΑ ΑΝΘΙΣΕΙ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ
ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ
Όσο χτίζουμε γέφυρες αλληλοκατανόησης και αλληλεγγύης, διευρύνουμε τους ορίζοντές μας με μπάσταρδες σχέσεις επιμειξίας των διαφορετικοτήτων και αγωνιζόμαστε από κοινού, μακριά από πλαστούς εθνικούς-φυλετικούς-θρησκευτικούς διαχωρισμούς και προκαταλήψεις.
Όσο συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις μας και ερχόμαστε σε ρήξη με τον πολιτισμό της εκμετάλλευσης και της επιβολής, των συνόρων και της ιδιοκτησίας, της ετερονομίας και της ιεραρχίας, της αλλοτρίωσης και των διακρίσεων.
Όσο ονειρευόμαστε έναν ανεξούσιο κόσμο, ισοτιμίας και σύνθεσης πολλών διαφορετικών κόσμων.


ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ
Σάββατο 16/9, 12.00, Πλ. Νίκης-Αμφιάλη

Συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας
Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ


Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.



Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

[NIKAIA] πάροδος - αυτοοργανωμένος χώρος έκφρασης αλληλεγγύης και σύγκρουσης



Στη Νίκαια ξεκινάει τη δράση της η πⒶροδος.

Ένας χώρος αυτοοργάνωσης και ελεύθερης έκφρασης με αναρχικά και αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά.

Αποτελεί την πολιτική επιλογή και την συνέχεια της τοπικής συλλογικότητας "μπλόκο στην εξουσία".

Η πρώτη μας εκδήλωση είναι προγραμματισμένη για την Παρασκευή 15/09 στις 21:00

Π. Τσαλδάρη 173 κ' Λαοδικείας

Τρόλευ 21, Λεωφορεία Β18, 820, 909 - Στάση Εμπορικό Κέντρο Νίκαιας

______________________________________________________

Από την κοινωνικοποίηση ενός οράματος, στην πραγματοποίηση του.
Από τη διεκδίκηση ενός χώρου, στη δημιουργία του.
Από τη νομαδικότητα των συναντήσεων, στο ρίζωμα των σχέσεων.
Από τον κόσμο του λόγου και της πράξης, στην εδαφικοποίησή τους.
Από το “μπλόκο στην εξουσία”, στην “ π ά ρ ο δ ο ”:
Το 2011 άνθρωποι του αγώνα από τις γειτονιές της Νίκαιας συναντηθήκαμε ορμώμενοι από την επιθυμία και ανάγκη μας, να συλλογικοποιήσουμε τις αρνήσεις μας μέσα από τα προτάγματα του ανταγωνιστικού κινήματος για την δημιουργία αναχωμάτων στην εμφάνιση και άνοδο του οργανωμένου φασισμού στις περιοχές μας.
Μέσα σε λίγους μήνες (Μάρτιος του 2012) εμφανίζεται στους τοίχους της Νίκαιας η πρώτη αφίσα και η πολιτική ομάδα μπλόκο στην εξουσία συστήνεται στον κόσμο της γειτονιάς. 
Μετά από έξι χρόνια συλλογικής παρέμβασης και δράσης στη Νίκαια και στους δημόσιους χώρους της κινούμαστε προς την εδαφικοποίηση του εγχειρήματος μας, δημιουργώντας μία σταθερή αντιδομή συλλογικοποίησης, έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης, με αναρχικά αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά, την «πⒶροδο»
Σε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται
από την λυσσαλέα επίθεση της κυριαρχίας ενάντια στους καταπιεσμένους άλλοτε μέσα από πολέμους, άλλοτε με την οικονομική λεηλασία περιοχών, που εξαναγκάζει ανθρώπους σε μετακινήσεις, θάνατο, εγκλεισμό….
από την ολοένα αυξανόμενη επιρροή φασιστικών μορφωμάτων σε όλο τον κόσμο που προφασίζονται την «ασφάλεια» και  την «καθαρότητα», ευνοούμενα από τις «ίσες αποστάσεις» και τη «θεωρία των δύο άκρων».
από την ανάδειξη κοινωνικών αυτοματισμών εχθρικών  προς την συνύπαρξη, την αλληλεγγύη και την ελευθερία (εξ’ ατομίκευση, ρατσισμός, κοινωνικός κανιβαλισμός, επίθεση στο διαφορετικό)
από την προσπάθεια γενίκευσης του αισθήματος παραίτησης, ανάθεσης και ματαιότητας, έντεχνα καλλιεργημένο από τη κυβερνώσα  αριστερά και ακροδεξιά , τους σημερινούς διαχειριστές και εμπόρους της ελπίδας.
από την αδιάκοπη προσπάθεια αφομοίωσης και καταστολής των αντιστάσεων
είμαστε εδώ
σε μια γειτονιά που πλήττεται έντονα από τις επιλογές της κυριαρχίας, αποτελούμενη κυρίως από εργαζόμενους και άνεργους, ντόπιους και μετανάστες, φοιτητές και μαθητές κάθε φύλου
σε μια γειτονιά όπου η αναμέτρηση του κόσμου του αγώνα και της αλληλεγγύης με τους εχθρούς της ελευθερίας έχει μνήμες, παρόν και μέλλον
Σε αυτή τη γειτονιά που ζούμε και ονειρευόμαστε, επινοούμε, κόντρα στους καιρούς
Έναν τόπο συνάντησης και αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, όπου ο κάθε ένας και η κάθε μια μπορεί να εκφραστεί μακριά από στερεότυπα και κοινωνικούς αυτοματισμούς.
Έναν τόπο όπου όλοι προσπαθούν ξανά και ξανά μέσα από καθημερινές πρακτικές, να επιλέγουν ελεύθερα, τους τρόπους των μοναδικών τους σχέσεων.
Έναν τόπο έμπρακτης αμφισβήτησης των κυρίαρχων προτύπων, τόπο έμπνευσης κι ελεύθερης δημιουργίας. Διαρκές στοίχημα αυτοδιαχείρισης της ζωής μας, αλλά και σύγκρουσης με κάθε μορφή εκμετάλλευσης, επιβολής και εξουσίας, είτε αυτής που μας επιβάλλεται, είτε και αυτής της οποίας είμαστε φορείς.
Έναν τόπο - πέρασμα, προς μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας.
Ένα ζωντανό εγχείρημα αυτοοργάνωσης, μέσα από το οποίο δημιουργούνται διέξοδοι από την βία του καθημερινού εξαναγκασμού, προς έναν κόσμο ελευθερίας της επιλογής κι άνθησης της επιθυμίας.
Ενάντια σε έναν κόσμο που μεταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις σε εμπορευματικές, ερχόμαστε πιο κοντά και δίνουμε συλλογικές απαντήσεις στις καθημερινές μας ανάγκες, χτίζουμε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης μακριά από τον κόσμο των εμπορευμάτων, συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις μας και πράττουμε με πυξίδα τη χαρά της συλλογικής κι ατομικής απελευθέρωσης.
Επιτιθόμαστε κατά μέτωπο στους -ισμούς της κυριαρχίας, που η απαρίθμησή τους και μόνο μας γεννά οργή μα και πείσμα για το γκρέμισμά τους
- φασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, καπιταλισμός, μιλιταρισμός, εγκλεισμός, σεξισμός και κάθε λογής νέες και παλιές μορφές εκμετάλλευσης και καταπίεσης -
Όσα κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, θεσμοί διαμεσολάβησης, ηγεμονικές εμμονές και φιλόδοξοι αρχηγίσκοι, δεν κατάλαβαν ήδη πως νιώθουμε γι’ αυτούς, καλό θα είναι να παραμείνουν μακριά μας…
Ο χώρος θα είναι ανοιχτός για εκδηλώσεις πολιτικού,  κοινωνικού, πολιτιστικού χαρακτήρα (συζητήσεις, μαθήματα αυτομόρφωσης, προβολές ταινιών, συλλογικές κουζίνες, καφενεία, πάρτι )και ανοίχτος σε πρωτοβουλίες οι οποίες θα αποφασίζονται από κοινού, με βάση τις οριζόντιες ισότιμες σχέσεις και ενάντια σε ιεραρχικές δομές, ειδικούς και αυθεντίες.
Ο χώρος  λειτουργεί με αντιεμπορευματικά χαρακτηριστικά, μακριά και ενάντια σε λογικές κατανάλωσης  και αντιτίμων.
Τα έξοδα θα καλύπτονται-πάντα με σεβασμό στις προσωπικές ανάγκες και δυνατότητες-απ’ την ελεύθερη συνεισφορά όλων εμάς.   
Όταν οι καιροί προτάσσουν την γενικευμένη σιωπή, την ανάθεση, την παραίτηση και την λήθη εμείς συνεχίζουμε να ενισχύουμε τους όρους της συλλογικής μας .
Το πάθος μας για ζωή, θα σαρώσει τη λύσσα τους για κυριαρχία

π Ⓐ ρ ο δ ο ς*
αυτοοργανωμένος χώρος
έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης
*Τα στενά σοκάκια στη Νίκαια που μας έφερναν και μας φέρνουν πιο κοντά,
που μάθαμε και μαθαίνουμε να συλλογικοποιούμε τα παιχνίδια, τις ζωές μας, τους αγώνες και τα όνειρα μας.