Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Παλαιστίνη... μια εποχή στην κόλαση (βίντεο)

Οι χίλιες όψεις της κατεχόμενης ζωής των παλαιστινίων και οι προϊούσες αντιστάσεις. Βίντεο των "αναρχικών από τις δυτικές συνοικίες της αθήνας και του πειραιά", διάρκειας 44', που προβλήθηκε για πρώτη φορά σε κεντρική εκδήλωση στο Πολυτεχνείο τον Απρίλη του 2008, δημιουργημένο στο πλαίσιο της αντιεμπορευματικής/αντιθεαματικής συλλογικότητας για την αυτοοργανωμένη ανθρώπινη δημιουργία και έκφραση "+τεχνια-".



Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Η κατεχόμενη ζωή των Παλαιστινίων μήτρα της διαρκούς αντίστασης που εκρήγνυται με κάθε αφορμή




* επικαιροποιημένο απόσπασμα από την μπροσούρα των "αναρχικών από τις δυτικές συνοικίες της αθήνας και του πειραιά", που εκδόθηκε τον Απρίλη του 2008

Η ζωή των Παλαιστινίων εδώ και πάνω από έξι δεκαετίες κινείται ανάμεσα στο διαρκή εκτοπισμό και τον εκτεταμένο ξεριζωμό (εξαιτίας των στρατιωτικών επιδρομών και των ισραηλινών εποικισμών), τη στρατιωτική κατοχή και τη συχνή επιθετικότητα των εποίκων, τους ατέλειωτους ελέγχους και τις ταπεινώσεις, την απίστευτη ταλαιπωρία της μετακίνησης σε διαφορετικά χωριά ή πόλεις, τη φτώχεια, τις μαζικές φυλακίσεις, τον καθημερινό θάνατο από επίγειες και εναέριες ισραηλινές επιχειρήσεις, τις συμπαιγνίες και τα διπλωματικά αλισβερίσια των τριγύρω αραβικών κρατών αλλά και εγχώριων ηγεσιών και τη ρητή στάση της παγκόσμιας ηγεμονίας για συντριβή κάθε εστίας αντίστασης.
Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια υπολογίζονται οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες από το 1948 (χρονιά ανακήρυξης της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους), οι περισσότεροι απ’ αυτούς σε προσφυγικούς καταυλισμούς στις γύρω αραβικές χώρες, σε συνθήκες διαβίωσης που δύσκολα τις φαντάζεται ανθρώπου νους και στις περισσότερες περιπτώσεις με πλήρη στέρηση έστω και στοιχειωδών κοινωνικών, εργασιακών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Σχετικά με την κατοχή εδαφών, το Ισραήλ έχει πλέον καταλάβει τη μεγαλύτερη έκταση των περιοχών που από το 1947 ως το 1967 ήταν έντονα διαφιλονικούμενες, με πολέμους, κατοχικά στρατεύματα, εποικισμούς και Τείχη.

η ισραηλινή επεκτατικότητα από το 1946 ως το 2005, με πράσινο δεξιά η κατατεμαχισμένη δυτική όχθη και αριστερά η έγκλειστη λωρίδα της γάζας
Η Λωρίδα της Γάζας, απόλυτα αποκλεισμένη και στρατιωτικά ελεγχόμενη-πολιορκούμενη από γη, αέρα και θάλασσα, αποτελεί τη μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή στον κόσμο, με 1,5 εκατομμύριο κατοίκους σε μια λωρίδα γης με έκταση αντίστοιχη της Άνδρου.
Η Δυτική Όχθη είναι κατατεμαχισμένη σε ζώνες. Τα περισσότερα χωριά και πόλεις είναι αποκομμένα μεταξύ τους ή δύσκολα επισκέψιμα (Ζώνη Α), εγκάρσια έχουν αναπτυχθεί ζώνες στρατευμάτων κατοχής για τον έλεγχο των παλαιστινιακών περιοχών και μετακινήσεων, την προστασία των εποίκων και βέβαια για εισβολές κατόπιν σχετικών εντολών (Ζώνη Β), ενώ εμβόλιμα παρεμβάλλονται επίσης και πολλοί ισραηλινοί εποικισμοί, οι κάτοικοι των οποίων -όπως για παράδειγμα στη Χεβρώνα- δεν ξεχνούν σε διάφορες στιγμές να ασκούν τη φονική τους επιθετικότητα (Ζώνη Γ).

η κατατεμαχισμένη και γεμάτη εποικισμούς δυτική όχθη και το "τείχος της ντροπής"
Το Τείχος της ντε φάκτο ισραηλινής κατοχύρωσης κατεχόμενων περιοχών και της προσάρτησης ακόμα περισσότερων, που με 750 χιλιόμετρα μήκος σχίζει τη Δυτική Όχθη, αποτελεί το πιο εξόφθαλμο σύμβολο του σύγχρονου πλανητικού απαρντχάιντ, όπου οι πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά ισχυροί οχυρώνονται πίσω από μεγαλύτερα ή μικρότερα φρούρια αποκλεισμού των παριών για την προάσπιση των συμφερόντων τους. Ένας τσιμέντινος όγκος ύψους 8-9 μέτρων, με νεκρή ζώνη 50-100 μέτρων, ενδιάμεσα φυλάκια, check points, κάμερες και ηλεκτροφόρα σύρματα, που ενσωμάτωσε ισραηλινούς εποικισμούς και απέσπασε το 9,5% κατοικημένων και καλλιεργίσιμων παλαιστινιακών εδαφών κυρίως με ελαιόδεντρα που αποτελούν το βασικό μέσο βιοπορισμού των χωρικών (αντίστοιχα τέτοια τείχη και φράχτες συναντάμε στον «πολιτισμένο δυτικό κόσμο» για την αναχαίτηση των μεταναστών στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικό, στους ισπανικούς θύλακες Θεούτα και Μελίγια στο Μαρόκο, στον Έβρο στα σύνορα με Τουρκία στον ελλαδικό χώρο).

Τείχος
και αντιστάσεις (περιοχή Ιερουσαλήμ)
Οι εκτεταμένοι αποκλεισμοί οδικών αρτηριών και τα διάσπαρτα ισραηλινά σημεία ελέγχου της μετακίνησης των Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη (check points) ουσιαστικά αποθαρρύνουν-αποτρέπουν τις μετακινήσεις λόγω της πολύωρης ταλαιπωρίας χωρίς καμία βεβαιότητα ότι θα εγκριθεί το πέρασμα και ταυτόχρονα συνιστούν μια από τις πιο ολοκληρωτικές μορφές επιτήρησης.
Ο οικονομικός στραγγαλισμός είτε της διακοπής διεθνούς οικονομικής βοήθειας είτε της δέσμευσης τριγύρω χρηματικών ενισχύσεων (μέχρι την πειθάρχηση και την υποταγή), η απόσπαση μεγάλων εκτάσεων με ελαιόδεντρα και καλλιεργήσιμης γης κι η δέσμευση κρίσιμων υδάτινων πόρων ύδρευσης και άρδευσης (κυρίως με την κατασκευή του Τείχους), μεγεθύνουν ακόμα περισσότερο την έτσι κι αλλιώς εκτεταμένη ανέχεια στις παλαιστινιακές κοινότητες. Και μπορεί η κοινοτική αλληλεγγύη να μην επιτρέπει άνθρωποι της να λιμοκτονούν, όμως ακόμα και με επίσημα διεθνή στοιχεία πάνω από το 80% του παλαιστινιακού πληθυσμού επιβιώνει πολύ κάτω του ορίου φτώχειας.
Η καθημερινή καταστολή αποτυπώνεται στον αριθμό των Παλαιστίνιων κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές. Με στοιχεία μέχρι το Δεκέμβρη του 2006, ο συνολικός πληθυσμός των Παλαιστίνιων φυλακισμένων ανερχόταν στους 10.500. 8.951 από τη Δυτική Όχθη (85,1%), 832 από τη Λωρίδα της Γάζας (8%), 528 από την Ιερουσαλήμ (5%), 147 από τα γεγονότα του 1948 (1,4%) και 52 από άλλες αραβικές χώρες (0,5%). Από το σύνολο των κρατουμένων οι 4.517 είναι προφυλακισμένοι (χωρίς απόδοση κατηγοριών ή περιμένοντας δίκη), οι 850 είναι διοικητικοί κρατούμενοι (όχι για αδικήματα σχετιζόμενα με αντιστασιακές πρακτικές) κι οι 5.133 είναι καταδικασμένοι Παλαιστίνιοι αγωνιστές: 3.296 με ποινές από 1 μήνα έως 10 χρόνια, 467 από 10 έως 15 χρόνια, 838 από 15 έως 50 χρόνια και 632 με ποινές κάθειρξης άνω των 50 ετών. Από τους 5.133 καταδικασμένους για πράξεις αντίστασης, οι 533 κρατούνται στις φυλακές πριν ακόμα ξεσπάσει η 2η Ιντιφάντα, οι 367 πριν τη συμφωνία του Όσλο κι οι 147 από το 1948. Μόνο μετά το ξέσπασμα της 2ης Ιντιφάντα φυλακίστηκαν 5.000 παιδιά, εκ των οποίων τα 400 κρατούνται μέχρι σήμερα, και 500 γυναίκες, εκ των οποίων οι 115 επίσης κρατούνται ακόμα.
Κι ο καθημερινός θάνατος. Αυτός δεν μπορεί να αποτυπωθεί ούτε στις εικόνες φρίκης των -καθόλου τυχαία τόσο λιγοστών- τηλεοπτικών πλάνων ούτε στις ανώνυμες λίστες των στατιστικών. Γι’ αυτόν μπορούν να μιλήσουν ουσιαστικά μόνο αυτοί που βιώνουν την κατοχή και την ισραηλινή επιθετικότητα, αυτοί που παίρνουν τα μονοπάτια της αντίστασης, αυτοί που στοχοποιούνται από το ισραηλινό κράτος αλλά κι ο ανάμικτος πόνος με οργή των οικείων των δολοφονηθέντων. Μόνο στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000 (περίοδο πρωτοφανούς κλιμάκωσης της ισραηλινής επιθετικότητας υπό το δόγμα της λεγόμενης τότε «τελικής λύσης» μετά το ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα τον Σεπτέμβρη του 2000 -η πρώτη είχε ξεσπάσει τον Δεκέμβρη του 1987), πάνω από 4.000 Παλαιστίνιοι έπεσαν νεκροί από ισραηλινά πυρά, οι περισσότεροι άοπλα θύματα, παιδιά και έφηβοι.
«Για δεκαετίες ολόκληρες η Παλαιστίνη παραμερίστηκε, μπήκε στο περιθώριο της ιστορίας, στο περιθώριο της ελπίδας, στο περιθώριο της απόγνωσης, παρούσα και απούσα, απτή και άπιαστη, φοβισμένη, τρομαγμένη, κουρελιασμένη σε ζώνες Α, Β, Γ… Αυτή η Παλαιστίνη είναι η ταυτότητα μου, αυτή η Παλαιστίνη είναι η απουσία της ταυτότητας μου. Η μνήμη που μου έχουν επιβάλλει, η λήθη που μου έχουν επιβάλλει. Ο τηλεφωνικός μου κατάλογος είναι σχεδόν γεμάτος με νούμερα απόντων φίλων, γειτόνων και συγγενών που δε θα μπορέσω ποτέ πια να τους τηλεφωνήσω και που, για κάποιους ασαφείς λόγους, δε σβήνω τα ονόματα τους από την ατζέντα μου. Η φύση, τα γεράματα, η αρρώστια, τα τροχαία ατυχήματα δεν είναι οι πιο κοινές αιτίες θανάτου για τον Παλαιστίνιο. Ο θάνατος μας έχει βάλει στην οικογένεια του. Ο θάνατος έχει κερδίσει άδεια παραμονής ανάμεσα μας. Ο θάνατος ζει κανονικά ανάμεσα μας σε μια χώρα που απαιτεί απ’ όλους τους κατοίκους της, το γέρο με τη μαγκούρα, τη γριά με το σάλι, το μωρό με το μπιμπερό, να θυμούνται αδιάκοπα τα πάντα και να ξεχνούν αδιάκοπα τα πάντα, αλλά και κάτι ακόμα πιο σκληρό και απάνθρωπο: να είναι διαρκώς ήρωες. Αυτό είναι το όριο της ζωής, η ζωή στο όριο…»
Ιντιφάντα στα αραβικά σημαίνει εξέγερση
Αλληλεγγύη στο νέο ξεσηκωμό των υπόδουλων πληβείων των παλαιστινιακών περιοχών ενάντια στη φονικότητα και την επιβολή του ισραηλινού κράτους

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Για τα 3 χρόνια της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας...


Την Δευτέρα 23/6 προβλήθηκε στην πλατεία Λαού με την παρουσία κόσμου της περιοχής το ντοκιμαντέρ "Σταγώνες", το οποίο παρουσιάζει τον αγώνα κατοίκων διαφόρων περιοχών του ελλαδικού χώρου ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού τους.


Την Κυριακή 29/6 στο πάρκο Σελεπίτσαρι πραγματοποιήθηκε συλλογική κουζίνα μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα μεταξύ μας μοιράσματος φαγητών,γλυκών και στιγμών συντροφικότητας.Η βραδιά συνεχίστηκε στο ίδιο κλίμα με χορό και μουσική όπου η παρουσία της ομάδας των παραδοσιακών χορών του Θερσίτη (Ίλιον) μας παρότρυνε ακόμα περισσότερο να πειραματιστούμε και να συμμετέχουμε σε παραδοσιακούς χορούς απαλλαγμένους από την αυθεντία των ειδικών, τους ρόλους του μαθητή-δασκάλου, τους διαχωρισμούς (εθνικούς,θρησκευτικούς, έμφυλους) και κόντρα στην εμπορευματική λογική (το κείμενο της ομάδας σε μορφή pdf http://thersitis.espiv.net/index.php/2013-10-15-21-19-59/100-2013-10-31-14-12-10/850-2012)









Την Δευτέρα 30/6 ολοκληρώθηκε το τριήμερο εκδηλώσεων για τα τρία χρόνια της συνέλευσης της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας με την προβολή του ντοκιμαντέρ "Future Suspended" στην πλατεία Λαού με στήριξη κόσμου της γειτονιάς.Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει το πως διεισδύει η παγκόσμια οικονομική κρίση στους καθημερινούς χώρους της πόλης της Αθήνας από το Ολυμπιακό θέαμα ως την αυγή του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος.

Η επόμενη συνάντηση της συνέλευσης θα γίνει την Δευτέρα 14 Ιουλίου στην πλατεία Λαού στις 20.00 για τις τελευταίες κουβέντες μας εν όψει καλοκαιριού και την ανανέωση του ραντεβού μας στους δρόμους του αγώνα των γειτονιών μας από 1η Σεπτέμβρη.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Τί ενώνει έναν πρύτανη πανεπιστημίου με μία εταιρεία;

Το μίσος ενάντια στην αλληλεγγύη που ορθώνεται μεταξύ των εκμεταλλευόμενων.
Το μίσος ενάντια στην αυτοοργάνωση που καταφέρνει όχι μόνο να προτείνει αλλά να δημιουργεί τις δικές της δομές, χωρίς ιεραρχήσεις, επικλήσεις σε "ειδικούς", χρηματικές διαμεσολαβήσεις.
Το μίσος ενάντια σε όλους όσους αντιστέκονται απέναντι στην καταπίεση, την εκμετάλλευση, τους διαχωρισμούς.

Χθες, τέθηκε εκτός λειτουργίας ο κινηματικός server espiv με εντολή του πρύτανη του Πάντειου Πανεπιστημίου. Ο espiv έχει δώσει τον χώρο και τις υποδομές σε πάρα πολλά εγχειρήματα (από αναρχικά στέκια και καταλήψεις, μέχρι συνελεύσεις γειτονιών όπως και άλλες πολιτικές προτάσεις και πειράματα) να αντιπληροφορούν, μέσω internet, τις θέσεις και τις δράσεις τους.

Τα προσχήματα δεν άντεξαν ποτέ μπροστά στην ουσία της αντίστασης, της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης.

[μόλις πριν από λίγο, και μετά από παρέμβαση στον πρύτανη, ο espiv επαναλειτουργεί]

Ακολουθεί το ενημερωτικό κείμενο του κινηματικού server espiv.

Σήμερα, Δευτέρα 7/7/2014, ο πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου έδωσε εντολή να τεθεί εκτός λειτουργίας ο κινηματικός server espiv. Αφορμή ήταν εξώδικο που στάλθηκε προς το πανεπιστήμιο από τον ιδιοκτήτη της OnlineSales, στο οποίο ζητά να διαγραφεί ανάρτηση που τάχα τον δυσφημεί και να κατονομαστούν οι συντάκτες της. Η εν λόγω ανάρτηση:
------------------------------


OnLine Sales: Συνεχίζονται οι αυθαιρεσίες, συγκεντρωνόμαστε στην Επιθεώρηση Εργασίας

Στις  06/06/14 το αφεντικό απέλυσε και τη συνάδελφο Ε.Τ. επειδή αρνήθηκε να συνεχίσει να δουλεύει απλήρωτη και πέραν του ωραρίου της, μέχρι να πιάσει το “στόχο πώλησης” της εταιρείας. Η απαίτηση αυτή, όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν, είναι καθημερινότητα στο εν λόγω τηλεφωνικό κέντρο. Ωστόσο, στην περίπτωση της Ε.T. το αφεντικό ξεπέρασε κάθε όριο,καθώς επιτέθηκε λεκτικά και σωματικά στη συνάδελφο, όταν της ζητήθηκε να υπογράψει έγγραφο με το οποίο θα δήλωνε ότι δεν έχει οικονομικές ή άλλες απαιτήσεις από την εταιρεία και εκείνη διατύπωσε της νόμιμες επιφυλάξεις της.

*/Να υπενθυμίσουμε ότι τη Δευτέρα 16 Ιουνίου, στις 10:00, στην Επιθεώρηση Εργασίας (Αγησιλάου 10, κοντά στην Ομόνοια) θα εξεταστούν οι καταγγελίες των συναδέλφων Η.Κ., Ε.Δ. και Ε.Τ. και καλούμε κάθε σωματείο, κάθε συλλογικότητα, κάθε συνέλευση γειτονιάς και κάθε μεμονωμένο συνάδελφο να έρθει και να στηρίξει με την παρουσία του τις συναδέλφισσες Η.Κ. και Ε.Δ. στον αγώνα τους για επαναπρόσληψη και τη συνάδελφο Ε.Τ. που βίωσε την κατάφωρη εργοδοτική αυθαιρεσία./*

------------------------------
----------------------
Μετά από 6 χρόνια ύπαρξης της Cybrigade, διαχειριστικής ομάδας του κινηματικού server espiv, ο οποίος λειτουργεί ισάριθμα χρόνια, ενημερώνουμε κάθε ενδιαφερόμενο ότι:

Το espiv είναι διαδικτυακή υποδομή αφιερωμένη στο ανταγωνιστικό, προς τον καπιταλισμό και την ιεραρχία κίνημα. Στo espiv δε δίνουμε απλώς ψηφιακό χώρο για την έκφραση και την οργάνωση ατόμων και συλλογικοτήτων. Επιπλέον, θεωρούμε τους εαυτούς μας μέρος της παγκόσμιας κοινότητας που μάχεται για τα ψηφιακά δικαιώματα, το αναφαίρετο δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, την ελεύθερη από παρακολούθηση επικοινωνία, την ελεύθερη έκφραση. Στο espiv είμαστε θέσει αντίθετες και αντίθετοι στην κράτηση / καταγραφή δεδομένων που ταυτοποιούν τους εμπλεκόμενους σε οποιαδήποτε επικοινωνία εξυπηρετούν οι server μας. Η Cybrigade έχει δηλώσει ρητά στο espivblogs.net και στο espiv.net το παρακάτω.

"Το περιεχόμενο όλων των σελίδων στο domain αυτο (espiv.net), βρίσκεται υπό την Creative Commons Attribution-Noncommercial-Shar
e Alike 3.0 Greece License. Η συλλογικότητα διαχείρισης υπερασπιζόμενη την ελευθερία λόγου και έκφρασης, σε καμία περίπτωση δεν προβαίνει σε λογοκρισία των απόψεων ή των κειμένων που ανεβαίνουν, τα οποία αποτελούν αποκλειστικά και μόνο απόψεις των γραφόντων. Άλλα δικαιώματα στο έργο αυτό πέρα από τη συγκεκριμένη άδεια χρήσης, μπορεί να αναγράφονται στο espiv.net.
O espiv δεν αποθηκεύει σε καμία υπηρεσία στοιχεία για την αναγνώριση της ταυτότητας των χρηστών του. Στοχεία επισκεπτών και χρηστών, όπως IPs, δεν καταχωρούνται στον server."

Συμπερασματικά, η Cybrigade επιλέγει να μην διατηρεί και κατά προέκταση να μην παραδίδει οποιουδήποτε είδους πληροφορία ταυτοποίησης (ρουφιανιά) σε οποιαδήποτε οντότητα, άρα και σε εργοδότες ή άλλου είδους καταπιεστές.

Θα ακολουθήσουν ενημερώσεις για τις επόμενες κινήσεις / δράσεις μας.

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

3 χρόνια Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας...

...3 χρόνια στους δρόμους του αγώνα, της αυτοοργάνωσης, της συντροφικότητας, της δημιουργικότητας και της αλληλεγγύης.

Σε πείσμα όσων επιθυμούν και επιβάλλουν την παθητικότητα, τη μεμψιμοιρία, τη μοναξιά, την εξατομίκευση και το φόβο, η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας εδώ και 3 χρόνια συνεχίζει να αγωνίζεται, να μοιράζεται τις αγωνίες, τις σκέψεις και τις προτάσεις της.

Στις 23 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού, στα Ταμπούρια θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "ΣΤαγώνες", για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα.

Στις 29 Ιουνίου, Κυριακή και ώρα 20:00 στο πάρκο Σελεπίτσαρι (είσοδος από την δεξιά πύλη, δίπλα στο θεατράκι) θα γιορτάσουμε με την ομάδα παραδοσιακών χωρών του Θερσίτη ενώ ταυτόχρονα θα υπάρχει συλλογική κουζίνα.

Στις 30 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "future suspended" που αφορά στην διαδρομή της Αθήνας από το ολυμπιακό θέαμα ως την αυγή του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος.

(από λάθος στην αφίσα η ώρα καλέσματος των 2 προβολών στην πλατεία Λαού έχει μπει για 8.00μμ, ενώ η σωστή ώρα καλέσματος είναι 9.00μμ / η ώρα καλέσματος όμως της συλλογικής κουζίνας και της γιορτής που θα ακολουθήσει είναι όντως 8.00μμ, την Κυριακή 29/6, στο Σελεπίτσαρι)

αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας
 

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΥΠΟΥ Γ' ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ


Στις 23 Ιουνίου, κρατούμενοι απ' όλες τις φυλακές της χώρας ξεκίνησαν απεργία πείνας ενάντια στο νέο νομοσχέδιο που αφορά στην εγκαθίδρυση νέων φυλακών τύπου Γ'.

Μέχρι σήμερα (26.06), συμμετέχουν στην μαζική απεργία πείνας 4.400 κρατούμενοι.

Το Σάββατο, 28 Ιουνίου, ώρα 12:00 στο Μοναστηράκι, θα πραγματοποιηθεί ΠΟΡΕΙΑ ενάντια στις φυλακές τύπου Γ' & αλληλεγγύης στους κρατούμενους που αγωνίζονται.

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Χάρη Ρίτσιο: δίκη-συγκέντρωση αλληλεγγύης 25/06/14, 8:30, στρατοδικείο Ρουφ



 
Ας μιλήσουμε για ένα στρατόπεδο: την κοινωνία-στρατόπεδο


Από τότε που το ελληνικό κράτος γνώρισε και τη δική του εκδοχή της “Κρίσης”, έχει κηρυχθεί ένα ιδιότυπο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επηρεάζει κάθε όψη της κοινωνικής ζωής. Η «έκτακτη ανάγκη» που αντιμετωπίζει η πατρίδα (τους) ορίζει πως κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής πρέπει να αντιμετωπίζεται και να οργανώνεται έχοντας ως πρότυπο το στρατόπεδο: οι καθημερινές σχέσεις, η καταστολή, η νομοθεσία, η αξία της ζωής, οι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί, οι δομές περίθαλψης, όλα αναδιοργανώνονται εδώ και 5 χρόνια σύμφωνα με τη λογική μίας κοινωνίας-στρατόπεδο.


Ας τα πιάσουμε ένα-ένα. Στα σύνορα, η περιβόητη καλύτερη φύλαξη εκδηλώνεται με συστηματικές και παραδειγματικές δολοφονίες και πνιγμούς μεταναστών. Η επικράτεια γεμίζει κανονικότατα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενόσω, οι βασανισμοί μεταναστών εργατών στα τμήματα και οι καθημερινοί μπατσικοί εξευτελισμοί στους δρόμους συνεχίζονται απρόσκοπτα με την έως τώρα σιωπηρή συναίνεση ή τον στρουθοκαμηλισμό των ντόπιων – κάθε στρατώνας πρέπει να έχει τους γλείφτες του. Οι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί τιμωρούν ή απειλούν με αποκλεισμό από τις Πανελλήνιες όσους μαθητές συμμετείχαν σε καταλήψεις, συνδράμουν στην ποινική τους καταστολή, ενώ αξιολογούν με μητρώα φρονημάτων τους εκπαιδευτικούς. Το κόστος μετακίνησης με τα ΜΜΜ αυξάνεται σε αντιστοιχία με την αύξηση του ελεγκτικού προσωπικού (και του τσαμπουκά τους), την ίδια στιγμή που αναρτώνται στα λεωφορεία κανονισμοί συμπεριφοράς – για να πάρει η πειθαρχία τη θέση της κοινής λογικής στις σχέσεις μεταξύ επιβατών. Οι μηχανισμοί υγείας ακριβαίνουν ή/και καταργούνται πετώντας στο περιθώριο χιλιάδες ανθρώπους για να πεθάνουν ως περισσευούμενοι. Εκτός από το κέντρο της Αθήνας που λειτουργεί υπό το βλέμμα και το γκλομπ του φιλόξενου Δία, τώρα και οι γειτονιές κατακλύζονται από αστυνομικά περίπολα, με τους κατοίκους τους να είναι ανά πάσα στιγμή έκθετοι σε κάθε είδους μπατσικό έλεγχο και καπρίτσιο. Η φτήνια της ζωής όσων περισσεύουν, η στοίβαξή τους στις ουρές των συσσιτίων, των ΟΑΕΔ και των δυσεύρετων μεροκάματων της πείνας, το άπλωμα της πειθαρχίας και της ψυχρής λογικής, η εγκαθίδρυση του φόβου, η μάχη όλων-εναντίον-όλων με κάθε τίμημα είναι όλα χαρακτηριστικά μίας κοινωνίας-στρατόπεδο.


Και αν ο εμπειρισμός μας αυτού του ανοιχτού στρατοπέδου φαντάζει απλοϊκός, ας μιλήσουμε και με πιο πολιτικούς όρους. Ο δημόσιος λόγος και οι αναφορές πάνω σε αυτήν την «έκτακτη ανάγκη» είναι βασισμένοι πάνω στην εθνική ιδέα. Το «εθνικό καθήκον», η «εθνική προσπάθεια» απαιτεί θυσίες και θύματα (από τους «από κάτω»). Όλο το πολιτικό φάσμα, από την Αριστερά έως την πιο άκρα Δεξιά, μιλά με όρους πολέμου και μας καλεί να συν-στρατευτούμε, να δικαιολογήσουμε την υποτίμηση και την καθυπόταξη των ζωών μας και να θυσιαστούμε για να ξεπεράσουμε «όλοι μαζί» τα δύσκολα. Από τους σκατόψυχους της (ακρο- και κεντρο-) Δεξιάς, μέχρι όλες τις αποχρώσεις της Αριστεράς, το μόνιμο διακύβευμα είναι η επιβίωση της πατρίδας και η ενδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας. Να το πούμε αλλιώς; ενδυνάμωση και επιβίωση δηλαδή των αφεντικών, των επιχειρήσεών τους και του πολιτικού προσωπικού.


Αυτή η κομματική ομοψυχία με το ένα χέρι συστρατεύει πρόθυμους κανίβαλους για τον εσωτερικό πόλεμο ενάντια σε όλους εμάς που απειθαρχούμε, αντιστεκόμαστε ή/και περισσεύουμε, και με το άλλο χέρι προετοιμάζεται για την επιλογή του εξωτερικού πολέμου. Γιατί οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν ξεπερνιούνται μόνο με κοψίματα εξόδων, αλλά κυρίως με μακελειό. Ήδη, ο ελληνικός στρατός αποτελεί κομμάτι των δυτικών στρατιωτικών επιθέσεων ή κατοχών σε διάφορες περιοχές και ηπείρους, χωρίς να παραλείπεται και η συνδρομή του στην περιβαλλοντική καταστροφή που επιφέρει η πολεμική βιομηχανία. Οι τόνοι των χημικών από τις πολεμικές επιχειρήσεις στην αιματοβαμμένη Συρία που σχεδιάζεται να ριχτούν στη Μεσόγειο είναι απλά ένα δείγμα των «εθνικών καθηκόντων». Κι αν για τον εθνικισμό της Δεξιάς δε μας εκπλήσσει κάτι τέτοιο –μιας και οι «αλύτρωτες πατρίδες» ήταν πάντα στην ατζέντα τους-, αξίζει να διακρίνουμε και την εθνική ατζέντα της «ανθρωπιστικής» Αριστεράς. Η ντόπια Αριστερά σε κάθε «εθνική κρίση» έχει σπεύσει να (υπο)στηρίξει τα δίκαια του ελληνικού επεκτατισμού, διατηρώντας συγχρόνως τον θεσμικό της ρόλο ως αφομοιωτή και εξομαλυντή των κοινωνικών αντιπολεμικών αντανακλαστικών: εθελοτυφλώντας επιλεκτικά στις βαλκανικές σφαγές, κάνοντας πλάτες στις ελληνοτουρκικές εντάσεις στο Αιγαίο, υποβαθμίζοντας το γεγονός της ελληνικής εμπλοκής στη μεσανατολική εκστρατεία του ΝΑΤΟ. Πλέον ως ΣΥΡΙΖΑ, η «κοινωνική Αριστερά» πρωτοστάτησε σε συναντήσεις κορυφής με βιομήχανους όπλων, διατυμπανίζει την αριστερή πτυχή του «ανήκωμεν εις τη Δύση» (και στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ), αναγνώρισε πρώτη απ’ όλους τη χούντα της Αιγύπτου ως δημοκρατική κυβέρνηση, συμμετείχε στον πυρετό διαβουλεύσεων του περασμένου καλοκαιριού για την πολεμική εμπλοκή του ελληνικού Κράτους στον συριακό εμφύλιο και προσφάτως δηλώνει –ως επερχόμενη κυβέρνηση- την προσήλωσή της στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ελληνικών αφεντικών στα πετρελαϊκά κοιτάσματα του Αιγαίου –την πολεμική υπεράσπιση. Η κοινωνία-στρατόπεδο λοιπόν γνωρίζει την ολοκλήρωσή της μέσα από αυτή τη διευρυμένη εθνική ομοψυχία όλου του πολιτικού φάσματος σε 2 άξονες: υποτίμηση, θάνατος και πειθάρχηση για τους «μέσα», προετοιμασία για το επερχόμενο μακελειό προς τα «έξω».


Ας μιλήσουμε και για τα άλλα στρατόπεδα: τα «κανονικά»


Αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας-στρατόπεδο που εδώ και 5 χρόνια στήνεται γύρω μας είναι και τα κανονικά στρατόπεδα και το μάντρωμα χιλιάδων νέων για κάμποσους μήνες. Κι αν για λίγο στο πρόσφατο παρελθόν επικράτησε η άποψη πως η στρατιωτική θητεία «θα καταργηθεί» επειδή «οι πόλεμοι είναι ένα πράγμα του παρελθόντος» και «τα κράτη εξανθρωπίζονται», η βαρβαρότητα που ξετυλίγεται γύρω μας την έχει καταρρίψει. Το ελληνικό κράτος για τους λόγους του δεν απεμπολεί το δικαίωμά του στην εκπαίδευση, την εκπειθάρχηση, το μάντρωμα και την υποτίμηση της ζωής μέσω της στρατιωτικής θητείας –είτε για την τζάμπα εργασία που παρέχουν οι κληρωτοί, είτε για μάντρωμα ανέργων νεαρών, είτε για τη συντήρηση του μιλιταριστικού βαρόμετρου σε υψηλά επίπεδα στην ελληνική κοινωνία, είτε για την προετοιμασία του έμψυχου δυναμικού για καιρούς πολέμου. Και το δικαίωμά του στο χακί μάντρωμά μας το διεκδικεί σθεναρά, είτε χρεώνοντας πρόστιμα 6.000ευρώ σε όσους κηρύσσονται ανυπότακτοι, σέρνοντάς τους σε δικαστήρια για φοροδιαφυγή και απειλώντας τους με κατασχέσεις, είτε εκδίδοντάς τους εντάλματα σύλληψης και σέρνοντάς τους σε στρατοδικεία με κάθε νέα ΕΣΟ.


Ο αναρχικός Χάρης Ρίτσιος είναι από εκείνους που δεν έκαναν το χατίρι στη μαμά-πατρίδα και το ελληνικό κράτος φροντίζει να τον εκδικείται με όσα μέσα έχει στη διάθεσή του. Το 2004, ως ολικός αρνητής στράτευσης δημοσίευσε δήλωση στην οποία εξέθετε το σκεπτικό για την πολιτική του απόφαση να μην καταταγεί στον ελληνικό στρατό. Εννέα χρόνια μετά μετρά ακόμα κλήσεις για κατάταξη, εντάλματα σύλληψης, ένα πρόστιμο 6.000 ευρώ, παραπομπές στο στρατοδικείο του ΡΟΥΦ και …άσβεστο μίσος για την στρατοκρατία που συνεχίζει επίμονα να διεκδικεί ένα κομμάτι από τη ζωή του. Η εκδικητικότητα απέναντι στους ολικούς αρνητές είναι τέτοια που 3 βδομάδες πριν την εκδίκαση της υπόθεσης και την παρουσία του Ρίτσιου στο στρατοδικείο του ΡΟΥΦ, η εισαγγελική αρχή της ίδιας στρατολογίας εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για μία ανυποταξία του Ιανουαρίου του 2014, μόνο και μόνο για την απαγγελία του ίδιου κατηγορητηρίου… Το να είσαι αντιεξουσιαστής και ολικός αρνητής στράτευσης σε καιρούς γενικευμένης συστράτευσης κανίβαλων -πέρα από πρόταση αντίστασης και αλληλεγγύης ενάντια στον πιο βάρβαρο κρατικό πυλώνα στο εδώ και στο τώρα- είναι διπλά επικίνδυνο για το ελληνικό κράτος: γιατί αποτελείς ανάχωμα τόσο στον πόλεμο ενάντια στους περισσευούμενους «από κάτω» αυτής της κοινωνίας, όσο και στον πόλεμο ενάντια στους «απ’ έξω» προς τον οποίο μας οδηγεί η εξελισσόμενη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση.


Έχουμε κάνει την ίδια επιλογή με τον Χάρη Ρίτσιο: αρνηθήκαμε και προτάσσουμε την άρνηση κατάταξης με το συγκεκριμένο τρόπο γιατί θεωρούμε πως είναι μια πολιτική επιλογή που ταιριάζει όχι μόνο στις αξίες μας αλλά και στους καιρούς μας. Έχουμε -και συγχρόνως αρνούμαστε εκ θέσεως την πληρωμή τους- μπόλικα πρόστιμα των 6.000ευρώ, κλήσεις σε δικαστήρια και συλλήψεις. Είμαστε εργάτες, άνεργοι, φοιτητές που οργανωνόμαστε σε αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες και μαχόμαστε ενάντια στη λεηλασία των ζωών μας. Και έχουμε απεριόριστα αποθέματα αλληλεγγύης για τον κοινό μας σκοπό και μίσους για τα αφεντικά μας –χακί ή κοστουμαρισμένα. Η αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης είναι διαπιστευτήριο της βούλησης ενός κομματιού των «από κάτω» αυτής της κοινωνίας να αποτελέσουν τον εχθρό που αρμόζει στα γαλανόλευκα αφεντικά αυτού του τόπου και στους σχεδιασμούς τους.


Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Χάρη Ρίτσιο

Συγκέντρωση αλληλεγγύης, 25/06, 8:30πμ, στρατοδικείο Ρουφ (Π. Ράλλη 1)




Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης

Ιούνης 2014
 
Για να κατεβάσετε το κείμενο αλληλεγγύης σε pdf πατήστε ΕΔΩ
 

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Για την Αυτοοργανωμένη Συναυλία Hip Hop / Εργαστήρι κατασκε υής αυτοκόλλητων

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, το Σάββατο 14 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε η συναυλία του πειρά(γ)ματος στο γηπεδάκι μπάσκετ, δίπλα στο ρεσάλτο. 
 
Προς το τέλος των εξετάσεων, μετά από μία χρονιά σημαδεμένη με πίεση, άγχος, απουσίες, κουδούνια, αποβολές, ρουφιανέματα διευθυντάδων αλλά και με πολύμορφους αγώνες όπως αποχές, καταλήψεις, πορείες, συγκεντρώσεις αλληλεγγύης μαθητών στα δικαστήρια, το μήνυμα είναι ένα…

μπάτσοι, δικαστές, ρουφιάνοι διευθυντές, κάτω τα χέρια από τους μαθητές.

Μετά από μια χρονιά αγώνα ενάντια στους φασίστες, λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής, και τις απόπειρες των φασιστών να αποκτήσουν παρουσία στο Κερατσίνι το μήνυμα είναι ένα…

φασίστες δολοφόνοι δεν χωράτε στις γειτονιές μας.

Όπως κάθε χρόνο, οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες, αυτοοργανωμένα και αντιεμπορευματικά. 

Κατά τις 8μμ πραγματοποιήθηκε το εργαστήρι κατασκευής αυτοκόλλητων.
                           




και στη συνέχεια ξεκίνησε η συναυλία.



Καθ’ όλη τη διάρκεια υπήρχαν ταμπλό και έντυπο υλικό για την ιστορία του hip hop, το θεσμό της εκπαίδευσης, τον στρατό, το φασισμό, τις φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπως επίσης ταμπλό και βίντεο για τη Βραζιλία, τους αγώνες εκεί και το μουντιάλ.





Δύο από τα έντυπα που δημιουργήθηκαν με αφορμή την συναυλία του πειράγματος μπορείτε να τα κατεβάσετε πατώντας στα παρακάτω link.

Εργαστήρι κατασκευής αυτοκόλλητων
Το τούβλο


 Τα όνειρά μας στους δρόμους και οι φασίστες στις τρύπες τους… 

Συνεχίζουμε... προτάσσοντας την αυτοοργάνωση, την αντίσταση και την αλληλεγγύη σε κάθε γειτονιά.