Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Συναυλία & εργαστήρι δρόμου stencil από τον Επιθετικό Προσδιορισμό: Σάββατο 18/6/2016 στις 7:30μ.μ. στον Πευκώνα Αγ. Αναργύρων

Αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη:




Οι πλατείες, τα πάρκα, κάθε πεδίο του δημόσιου χώρου, ολοένα και απαξιώνονται, μέχρι να... “εξευγενιστούν” με τραπεζοκαθίσματα, μαγαζιά, πάγκους με κάθε λογής εμπορεύματα, και “καθαρούς”, αποστειρωμένους τοίχους. Όλα, φυσικά... για να είναι η πόλη μας όμορφη, σύμφωνα πάντα προς το συμφέρον των τοπικών αγορών! Το εμπόρευμα διαμεσολαβεί τις σχέσεις μας, τον ελεύθερο χρόνο μας, τον τρόπο που επικοινωνούμε -μετατρέποντάς τα σε πεδία πρόσφορα για κατανάλωση. Κάπως έτσι, μας επιβάλλονται -ορατές και αόρατες- περιφράξεις, οι οποίες οριοθετούν και καθορίζουν τους τρόπους και τους όρους με τους οποίους θα βρισκόμαστε μέσα στον δημόσιο χώρο. Περιφράξεις που δεν σταματούν εκεί αλλά τις συναντάμε σε όλη μας την καθημερινότητα. Από το σχολείο μέχρι το στρατό, από τα σύνορα μέχρι τα «κέντρα φιλοξενίας» για τους μετανάστες/τριες, σε κάθε πεδίο της καθημερινότητάς μας συναντάμε κάγκελα, ορατά και αόρατα. Είτε βρισκόμαστε εντός τους είτε όχι, καθορίζουν το τρόπο που σκεφτόμαστε, που μιλάμε, που ντυνόμαστε, τον τρόπο που ζούμε.

Ενάντια στις περιφράξεις που υψώνονται γύρω μας, θέλουμε να γκρεμίσουμε τους φράχτες που ορίζουν τις ζωές μας. Θέλουμε να επανοικειοποιηθούμε τους δημόσιους χώρους για όλους και όλες, μακριά από θεσμούς και ενάντια σε χρηματικά αντίτιμα, κάθε είδους αποκλεισμούς και διαμεσολαβήσεις. Θέλουμε οι πλατείες, τα πάρκα, τα άλση να γίνουν οι τόποι όπου θα συναντηθούν οι αρνήσεις μας, με τους όρους που εμείς θέτουμε: με αλληλεγγύη, ισότητα, χαριστικότητα.

ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

Σάββατο 18/6/2016 στις 7:30μ.μ. στον Πευκώνα Αγίων Αναργύρων (απέναντι από το παλιό δημαρχείο)

Εργαστήρι δρόμου για στενσιλ

Συναυλία: Ξεχασμένη Γενιά, Πυράκανθος, Κάλφας

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Αλληλεγγύη στους/στις 92 συλληφθέντες/είσες συντρόφους/ισσες της ανακατάληψης της Villa Amalias



Κείμενο του Θερσίτη (Ίλιον)

Στις 9 Γενάρη 2013 ανακαταλαμβάνεται η κατάληψη villa amalias από 92 συντρόφους/ισσες. Δύο ώρες αργότερα εκκενώνεται, έπειτα από μεγάλη αστυνομική επιχείρηση με τη συνδρομή ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ-ΕΚΑΜ και ελικοπτέρων και τη σύλληψη όλων όσοι συμμετείχαν στην ανακατάληψη. Είχε προηγηθεί η εκκένωσή της στις 20 Δεκέμβρη με 8 συλληφθείσες/έντες, ενώ ακολουθεί και καταστολή της αυτοδιαχειριζόμενης δομής αντιπληροφόρησης 98fm και του κατειλημμένου αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού ΑΣΟΕΕ.

Οι κινήσεις αυτές σηματοδοτούν την έναρξη της κατασταλτικής εκστρατείας του κράτους εναντίον αυτοοργανωμένων δομών, καταλήψεων, εγχειρημάτων του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου. Ακολούθησαν και άλλες, όπως η εισβολή στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη, η εκκένωση της κατάληψης Αντιβίωση στα Γιάννενα, το Μαραγκοπούλειο στην Πάτρα κ.α. Οι επεμβάσεις αυτές αποτελούν κομμάτι της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε τα προηγούμενα σχεδόν τρία χρόνια (και διατηρείται με διαφορετικό ύφος έως και τις μέρες μας). Στην κυβέρνηση συνεργασίας επικεφαλής βρίσκεται η ακροδεξιά ΝΔ με τις ακροδεξιές της απολήξεις, ενώ συνδράμει και το αποδεκατισμένο ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, που παίζει για εκείνο το διάστημα έναν ιδιαίτερο ρόλο ως δεκανίκι του συστήματος. Η εισαγωγή στην εποχή των μνημονίων και στο "κρισιακό" περιβάλλον γίνεται από τον Απρίλη του 2010, οπότε ακολουθούν με καταιγιστικό ρυθμό μεσοπρόθεσμα, εφαρμοστικοί νόμοι, πολυνομοσχέδια, δανειακές συμβάσεις, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που συνοδεύονται από ανανεώσεις των κυβερνητικών επιτελείων και συχνές εκλογικές αναμετρήσεις. Πρόκειται για μια σαρωτική επίθεση από την πλευρά της εγχώριας και υπερεθνικής κυριαρχίας εναντίον των όποιων κεκτημένων, εργασιακών, δομών στοιχειώδους πρόνοιας, εκπαίδευσης κλπ. Τα πάντα τίθενται προς λεηλασία, προκειμένου να ανοικοδομηθεί το κοινωνικό σε νέες βάσεις, να εμπεδωθεί από τον πληθυσμό η γραμματική του νεοφιλελευθερισμού που θέλει να αμφισβητείται ακόμα και η ίδια η δυνατότητα για ζωή. Επιτελείται μια άνευ προηγουμένου καπιταλιστική επέλαση, με όξυνση της κρατικής και παρακρατικής καταστολής -στην αρένα προωθούνται άμεσα και οι φασίστες της χ.α., αρχής γενομένης με το καθεστωτικό «πείραμα» στη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα στο κέντρο της Αθήνας-, με την εδραίωση του καθεστώτος εξαίρεσης για μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, με σημαία το δόγμα της "μηδενικής ανοχής" και την πάταξη των λεγόμενων "εστιών ανομίας". Το τελευταίο μεταφράζεται σε επιβολή κοινωνικής σιγής με άγρια καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αγώνων.

Την περίοδο αυτή, της γενικευμένης συστημικής κρίσης, η επίθεση στον εσωτερικό εχθρό ήταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενη. Τέτοια ήταν η εκκένωση της villa amalias. Μια κατάληψη που για 23 χρόνια δραστηριοποιούνταν στο κέντρο της Αθήνας. Όντας σε μια γειτονιά πολύ κοντά στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα, περιοχή που είχε επιλεγεί ως προπύργιο της δράσης της χ.α. αποτέλεσε εξαρχής μαχητικό ανάχωμα στη διάχυση των ρατσιστικών τους δηλητηρίων και πρακτικών. Οι σύντροφοι/ισσες της villa amalias μαζί με πλήθος κόσμου του αναρχικού/αντεξουσιαστικού χώρου και αλληλλέγγυους/ες συγκρούστηκαν επανειλημμένως με τα φασιστικά τάγματα εφόδου, στεκόμενοι/ες αλληλέγγυοι/ες στους μετανάστες που στοχοποιούνταν πέρα από τους φασίστες της χ.α. και από την ακροδεξιά κυβέρνηση -θυμόμαστε την επιχείρηση με το κυνικό όνομα "Ξένιος Δίας", κατά τη διάρκεια της οποίας συλλήφθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, βασανίστηκαν, απελάθηκαν. Ταυτόχρονα, η villa amalias, αποτελούσε ζωντανό οδόφραγμα στα σχέδια ανάπλασης και οικονομικής ανάπτυξης του κέντρου, στη γνωστή διαδικασία "εξευγενισμού" της περιοχής. Τα κυκλώματα real estate είχαν αρχίσει να εστιάζουν στην περιοχή για το ξεδίπλωμα των οικονομικών τους σχεδίων, μιας που αυτή πληρούσε τις προϋποθέσεις: είχε υποτιμηθεί σημαντικά από τη συγκέντρωση μεγάλου αριθμού μεταναστών και άλλων "περιθωριοποιημένων" κοινωνικών ομάδων, οπότε μπορούσε μετά από μια "εκκαθάριση" να αποτελέσει πεδίο κερδοσκοπίας. Προφανώς, πέραν των παραπάνω, η villa amalias, ως κομμάτι του κόσμου της αντιεξουσίας, προέτασσε αξίες, δράσεις, σχέσεις στη βάση της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της αντιιεραρχίας, ενάντια στο ρατσισμό, σεξισμό, ενάντια σε κάθε μορφής διάκριση. Γι΄αυτό, αναγνωρίστηκε ως εχθρικό του συστήματος εγχείρημα -και τέτοιο ήταν- οπότε δρομολογήθηκε η εκκένωσή της.

Tην ίδια μέρα της ανακατάληψης της villa amalias, και αφού έχουν συλληφθεί οι ανακαταληψίες, αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο κτίριο της κατάληψης Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά και συνέλαβαν 7 συντρόφισσες και συντρόφους που εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν εντός της κατάληψης. Προφανώς, η εκκένωσή της κατάληψης Σκαραμαγκά ήταν μια εκδικητική πράξη από την πλευρά του κράτους για τον εξευτελισμό της αστυνομίας με την ανακατάληψη της villa amalias, και παράλληλα μια ακόμη κίνηση για τη λεγόμενη "εκκαθάριση" του κέντρου από τις εστίες ρήξης και ανατροπής του υπάρχοντος. Γιατί η κατάληψη Σκαραμαγκά ήταν τμήμα των κοινωνικών-ταξικών αγώνων για τέσσερα χρόνια, μετεξεγερτικό εγχείρημα του Δεκέμβρη του 2008 και ζωντανό κύτταρο της επιθυμίας και επιδίωξης ενός άλλου κόσμου, ελευθερίας, ισότητας, συλλογικότητας.

Τέτοιες είναι οι καταλήψεις του κόσμου της αντεξουσίας. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα για ατομική και κοινωνική χειραφέτηση. Απέναντι στην κοινωνική και ταξική λεηλασία, την κοινωνική απονέκρωση και τον εκφασισμό που προωθεί η κυριαρχία, βρίσκονται τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, οι κοινωνικές αντιστάσεις και οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι. Στις καταλήψεις εξυφαίνονται τα «σχέδιά» μας για την κοινωνική ανατροπή και σκιαγραφούνται τα όνειρά μας για ένα κόσμο ελευθερίας και αλληλεγγύη (απόσπασμα από κείμενο της κατάληψης Πατησίων και Σκαραμαγκά, στη δίκη για την εκκένωσή της). Είναι ορμητήρια σύγκρουσης με το υπάρχον, τόποι όπου ρηγματώνουμε την εξουσία με το να δημιουργούμε συλλογικά τις δομές μας, πραγματώνοντας εδώ και τώρα τις σχέσεις που θέλουμε, οριζόντια, χωρίς ρόλους, χωρίς ιεραρχίες, ως ίσο προς ίση.

Η ανακατάληψη της villa amalias προέταξε για μια ακόμη φορά αυτές τις αξίες. Η κίνηση είχε στόχο να αναχαιτίσει την κατασταλτική επίθεση του κράτους απέναντι στις καταλήψεις και να αποστείλει κοινωνικά ένα μήνυμα αντίστασης, απέναντι στη διαρκή λεηλασία των ζωών μας. Και συνάντησε, από την ίδια στιγμή της ανακατάληψης, ένα ευρύ κίνημα αλληλεγγύης στις καταλήψεις, που ξεδιπλώθηκε πολύμορφα στον ελλαδικό χώρο αλλά και έξω από αυτόν.

Όπως αναφέρεται στο υπόμνημα που οι ανακαταληψίες κατέθεσαν στον ανακριτή τη 2η μέρα της κράτησής τους:

...Η δίωξη μας είναι πολιτική. Το κράτος επιτίθεται σε όλη την κοινωνία, αναπόσπαστο μέρος της οποίας είναι οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, που σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής. Αυτοί οι χώροι αντίστασης λειτουργούν εδώ και χρόνια ως πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά κέντρα, ανοιχτά σε όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους. Γι' αυτό και η είσοδος και η παρουσία μας στη Βίλα Αμαλίας είναι πολιτική επιλογή και ως τέτοια την υπερασπιζόμαστε.

Ενάντια στη φτωχοποίηση, τη λεηλασία της ζωής μας και της φύσης, στον εκφασισμό και το σύγχρονο ολοκληρωτισμό, συμμετέχουμε στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες...

Οι κατηγορίες που αρχικά βάρυναν τους/τις κατηγορούμενους/ες ήταν διατάραξη κοινής ειρήνης με καλυμμένα χαρακτηριστικά σε κακουργηματικό επίπεδο (ο γνωστός κουκουλονόμος), έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η τεράστια αστυνομική επιχείρηση, αλλά και να υπάρξει μια επικοινωνιακή διαχείριση της κατάστασης από την πλευρά της κυβέρνησης, στέλνοντας το μήνυμα της καταστολής απέναντι σε όποιον και όποια αντιστέκεται. Επίσης, διατάραξη κοινής ειρήνης και απείθεια, λόγω της άρνησης των περισσότερων να δακτυλοσκοπηθούν και να υποβληθούν σε φωτογράφηση. Ως απόρροια των παραπάνω επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και εμφάνισης το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα στο αστυνομικό τμήμα του τόπου διαμονής τους. Στις 17 Απριλίου 2015, μετά από απεργία πείνας δεκάδων φυλακισμένων αγωνιστών, αλλά και της δημόσιας δήλωσης πολιτικής ανυπακοής στους περιοριστικούς όρους από δεκάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, ψηφίστηκε από τη βουλή υπό το βάρος της πίεσης, νομοσχέδιο το οποίο περιλαμβάνει την κατάργηση του "κουκουλονόμου" για τη συντριπτική πλειοψηφία των αδικημάτων. Έτσι, οι κατηγορίες μειώθηκαν στις δύο τελευταίες, πλημμεληματικού χαρακτήρα, χωρίς ωστόσο να αρθούν οι περιοριστικοί όροι.

Λίγες ημέρες πριν τη δίκη των 92 κατηγορουμένων για την ανακατάληψη της villa amalias, αναγνωρίζουμε ως κομμάτι και των δικών μας επιλογών τη συνειδητή επιλογή των συντρόφων/ισσών μας το πρωινό της 9ης Γενάρη του 2013. Αντιθέτως, δεν αναγνωρίζουμε καμία ενοχή ή κατηγορία που αποδίδεται από την αστική δικαιοσύνη στους συντρόφους μας και κατ' επέκταση στον κόσμο του αγώνα. Εξάλλου, ακόμα και οι ίδιες οι κατηγορίες, οι οποίες μας εκπλήσσουν με τον παραλογισμό τους, μπορούν πολύ εύκολα να αντικρουστούν:

Όσον αφορά στη διατάραξη "κοινής ειρήνης", δεν αναγνωρίζουμε καμία τέτοια συνθήκη. Εκτός και αν έτσι ονομάζεται η φτωχοποίηση τεράστιων κοινωνικών κομματιών, η καθημερινή εργασιακή λεηλασία με τους μισθούς της πείνας, με τις συντάξεις "επιδόματα" και τη μετατροπή των ηλικιωμένων σε επαίτες, τους ανθρώπους που δεν έχουν καν "δικαίωμα" σε επίδομα του ΟΑΕΔ, τους "ωφελούμενους" των πεντάμηνων των κατ' ευφημισμόν κοινωφελών προγραμμάτων. Ή μήπως κοινή ειρήνη είναι η συνθήκη που οδήγησε τα τελευταία χρόνια πολλές εκατοντάδες ανθρώπους στην αυτοκτονία και άλλους/ες στην απόγνωση, στην αναγκαστική μετανάστευση... Για ποια "κοινή ειρήνη" μιλάμε, με τους χιλιάδες πνιγμένους μετανάστες στο υγρό νεκροταφείο της μεσογείου, σπρωγμένοι από τον πόλεμο και τη φτώχεια, με όλους εκείνους τους πρόσφυγες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι και στοιβαγμένοι σε στρατόπεδα-αποθήκες ανθρώπων που φρόντισε να φτιάξει το ελληνικό κράτος, βυθισμένοι στην αορατότητα, διαχειριζόμενοι ως περιττοί. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Αν κάτι λοιπόν διαρρήχτηκε εκείνο το πρωί δεν είναι καμιά "κοινή ειρήνη" αλλά η κανονικότητα της κυρίαρχης βαρβαρότητας, του ρατσισμού, των έμφυλων ανισοτήτων, των πατριωτικών-εθνικιστικών παραληρημάτων μίσους.

Για την απείθεια που αποδίδεται, έχουμε να πούμε ότι πρόκειται για ένα ακόμη πεδίο που έχει ανοίξει από τους αγωνιζόμενους/ες εδώ και χρόνια ενάντια στην καταγραφή, κατηγοριοποίηση, ταξινόμηση του κόσμου του αγώνα, κοινώς σε αυτό που παλιότερα λεγόταν "φακέλωμα". Το ζήτημα αναδείχτηκε κινηματικά κυρίως μετά την αναβάθμιση των μέσων καταγραφής με λήψη γενετικού υλικού και τη μιντιακή επίδειξη των φωτογραφιών συλληφθέντων αγωνιστών, με σκοπό τη διαπόμπευσή τους. Δεν είναι λίγοι/ες οι συντρόφισσες και σύντροφοι που αρνήθηκαν να υποβληθούν στη διαδικασία και δέχτηκαν γι 'αυτό ακόμη και βασανισμούς στα αστυνομικά κολαστήρια. Αρνούμαστε αυτό το "ειδικό" φακέλωμα που φροντίζει να γεμίζει τα κατασταλτικά συρτάρια με εν δυνάμει κατηγορούμενους, αρνούμαστε την εθελούσια καταγραφή μας και μια πρώτη δόση "ενοχής" που μας αποδίδει η συγκεκριμένη καταγραφή πριν καν οδηγηθούμε στα αστικά δικαστήρια. Γιατί αναμφίβολα, η εκ των προτέρων καταγραφή του διωκόμενου/ης με δακτυλοσκοπήσεις, φωτογραφήσεις και λήψεις DNA, πέρα από τη συνθήκη εκφοβισμού και προσβολής που θέλει να διαμορφώσει, δεν είναι παρά μία επίσπευση της απόδοσης ενοχής, μια εκ των προτέρων καταδίκη που σίγουρα ξεσκεπάζει τα ψευδεπίγραφα των ιδεωδών της αστικής δικαιοσύνης. Η απείθεια, όπως οι κατασταλτικές αρχές την ονομάζουν, είναι αυτό που τους αντιστοιχεί.

Για τους περιοριστικούς όρους, αυτοί αποτελούν ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας για πολλές εκατοντάδες αγωνιστών/ριών, που αν και "εκτός των τειχών", υφίστανται περιστολή της ελευθερίας τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, των 92, οι όροι είναι απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και σε μηνιαία βάση παρουσία στο α.τ. Ωστόσο, παρατηρείται μια διεύρυνση των όρων τα τελευταία χρόνια, που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και απαγόρευση συμμετοχής σε διαδηλώσεις. Από το τελευταίο φαίνεται καθαρά η ευθεία συνεπαγωγή των περιοριστικών όρων με μια προσπάθεια από την πλευρά του καθεστώτος για μόνιμη συνθήκη επιτήρησης του διωκόμενου/ης, αλλά και απαγόρευσης τελικά της πολιτικής συμμετοχής του/της σε δράσεις που κρίνονται επίφοβες για την "ασφάλειά" του. Ως τέτοιοι οι περιοριστικοί όροι είναι κατασταλτικοί όροι μεγάλης διάρκειας, που λειτουργούν ως μια εκ των προτέρων τιμωρία, χωρίς να έχει προηγηθεί δίκη. Και σε αυτή την περίπτωση, των κατηγορούμενων της villa amalias -πέρα από το ότι με την απόσυρση του κουκουλονόμου δεν υφίσταται κακούργημα, άρα και οι περιοριστικοί δεν αντιστοιχούν ακόμη και για το σύστημα δικαιοσύνης- αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση, οι περιοριστικοί όροι δεν μπορούν να γίνονται ανεκτοί από τον αγωνιζόμενο κόσμο.

Την Πέμπτη 16 Ιούνη δικάζονται οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μας γιατί εναντιώθηκαν στον κόσμο της υποταγής, της απάθειας, της εξατομίκευσης. Προτάσσοντας τις καταλήψεις ως οδοφράγματα απέναντι στον πολιτισμό της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και την επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.


Στο έγκλημα για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας είμαστε όλες/οι συνειδητά συνένοχες/οι.


ΔΙΚΗ: ΠΕΜΠΤΗ 16 ΙΟΥΝΗ, 9π.μ. στα δικαστήρια της Ευελπίδων 

Ιούνης 2016 

Θερσίτης



Κείμενο του Αγρού (Πάρκο Τρίτση): 

Τέλη του 2012.

Έπειτα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις του καλοκαιριού αναδεικνύεται κυβέρνηση συνεργασίας με επικεφαλής το ακροδεξιό επιτελείο της ΝΔ, τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ και τα απολειφάδια της “υπεύθυνης αριστεράς” ΔΗΜΑΡ. Είναι σαφής η αποφασιστικότητα για συνέχιση της επιχειρούμενης συνολικής κοινωνικής-οικονομικής-θεσμικής αναδιάρθρωσης. Με λίγα λόγια,της καπιταλιστικής επέλασης και λεηλασίας. Είμαστε στην εποχή της μνημονιακής πραγματικότητας. Στην εποχή της όξυνσης της κρατικής και παρακρατικής καταστολής, της καθολικής εφαρμογής του δόγματος «μηδενικής ανοχής», της απόπειρας επιβολής κοινωνικά σιγής νεκροταφείου, με τη μονιμοποίηση του «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης» ως κανονικότητα του συστήματος, στην καρδιά της αντιεξεγερτικής εκστρατείας κράτους-αφεντικών-ευρωπαϊκών διευθυντηρίων. Πρόκειται για μια καθολική κυριαρχική αντεπίθεση που αποσκοπεί στον ακρωτηριασμό και την αδρανοποίηση των κοινωνικών δυνατοτήτων και διεργασιών, οι οποίες με αφετηρία την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 συνεχίστηκαν και πολλαπλασιάστηκαν στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις και συγκρούσεις, στο κίνημα των πλατειών, στη διάχυτη κοινωνική αμφισβήτηση της επιβαλλόμενης ανέχειας και του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, στο στόχαστρο μπαίνουν οι καταλήψεις, οι αυτοοργανωμένοι χώροι, οι αντιεξουσιαστικές και αναρχικές δομές. Αναπόσπαστο τμήμα των κοινωνικών-ταξικών αγώνων και ζωντανό κύτταρο της επιθυμίας και επιδίωξης ενός άλλου κόσμου. Ενός κόσμου ελευθερίας, ισότητας, συλλογικότητας, αλληλοβοήθειας, κοινοκτημοσύνης.

Στις 20/12/2012, στις 7:00 το πρωί αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στο επί 23 χρόνια κατειλημμένο κτίριο Villa Amalias. Οκτώ σύντροφοι και συντρόφισσες που βρίσκονταν μέσα στην κατάληψη μεταφέρονται στη ΓΑΔΑ και τους απαγγέλονται “ευρηματικές” κατηγορίες. Από τις πρώτες στιγμές της εισβολής ξεδιπλώνεται ένα ντόμινο δράσεων αλληλεγγύης. Κορυφαία στιγμή αυτών των κινήσεων αποτέλεσε η ανακατάληψη του κτιρίου της Villa Amalias το πρωί της 9/1/2012. Κάτω από την μύτη του αστυνομικού στρατού που περιφρουρούσε το κτίριο, έστω για λίγες ώρες, 93 συντρόφισσες και σύντροφοι επιχειρούν και ανακαταλαμβάνουν τη Villa. Όταν οι πόρτες κλείνουν, η ανακατάληψη είναι γεγονός ενώ τα ΜΑΤ αφηνιασμένα εκτοξεύουν από έξω πλήθος δακρυγόνων στο εσωτερικό του κτιρίου.

Τις επόμενες ώρες πραγματοποιείται συγκέντρωση στην πλατεία Βικτωρίας από αλληλέγγυο κόσμο, κατάληψη στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ που εκκενώνεται ύστερα από μία ώρα, συγκέντρωση 200 και πλέον αλληλέγγυων έξω από το υπουργείο οικονομικών στο Σύνταγμα όπου υπήρχε προγραμματισμένη συνέντευξη τύπου των Σαμαρά-Χατζηδάκη, πορεία 400 ατόμων από το Μοναστηράκι όπου και γράφεται το δημαρχείο της Αθήνας.

Στην κατάληψη Villa Amalias, έπειτα από δύο ώρες, πραγματοποιείται νέα αστυνομική εκκένωση με τη συνδρομή των ΕΚΑΜ και ελικοπτέρων της αστυνομίας. Στην ΓΑΔΑ, μη μπορώντας να στοιχειοθετήσουν κάποια κατηγορία μέχρι το πρωί, απαγγέλονται οι κατηγορίες της διατάραξης κοινής ειρήνης με το επιβαρυντικό στοιχείο του κουκουλονόμου και της απείθειας (κατηγορία για τη μη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων και φωτογραφιών), επικαλούμενοι άρνηση των συλληφθέντων. Μια άρνηση που αποτελεί ένα ακόμη πεδίο αγώνα εδώ και χρόνια ενάντια στο «φακέλωμα» των αγωνιζομένων. Από την πλευρά του το κράτος, στο πλαίσιο της συνέχισης των εκκενώσεων και εκκαθάρισης του κέντρου της Αθήνας από εστίες αντίστασης, αλλά και ως εκδικητική απάντηση στο πλήγμα που κατάφερε στο γόητρό του η ανακατάληψη του φρουρούμενου κτιρίου, το ίδιο μεσημέρι εκκενώνει το κατειλημμένο κτίριο της Πατησίων και Σκαραμαγκά.

Εκείνο που πραγματικά τους ενόχλησε περιγράφεται σε απόσπασμα κειμένου των συλληφθέντων που γράφτηκε μέσα στη ΓΑΔΑ: «Με τη σημερινή ανακατάληψη αναδείξαμε ότι η ολομέτωπη επίθεση του κράτους που θέτει σήμερα στο στόχαστρο τις καταλήψεις, τους αυτοοργανωμένους χώρους και τις δομές του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος, όπως και τους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, δεν είναι μονόλογος. Η καρδιά, η θέληση για αγώνα και η επιθυμία για έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας αποδεικνύονται πιο δυνατά από τους στρατούς τους.»

Τρεισήμισι χρόνια μετά, και ενώ έχει μεσολαβήσει η κατάργηση των επιβαρυντικών διατάξεων του κουκουλονόμου (μετά την απεργία πείνας και τον αγώνα που δόθηκε μέσα και έξω από τις φυλακές το 2015), συνεχίζεται η ιδιότυπη και εκδικητική ομηρία των 92 συλληφθέντων με τη μη άρση των περιοριστικών όρων (απαγόρευσης εξόδου από την χώρα και μηνιαία παρουσία σε αστυνομικό τμήμα) για κατηγορίες που πλέον δεν υφίστανται. Τρεισήμισι χρόνια μετά, την Πέμπτη 16/6/2016 έχει οριστεί η δίκη των 92 συλληφθέντων της ανακατάληψης της Villa Amalias. Αυτή η δίκη δεν αποτελεί παρά άλλη μια στιγμή του αγώνα. Άλλη μια στιγμή υπεράσπισης και επίθεσης του κόσμου του αγώνα και των δομών του.


Αλληλεγγύη στους/στις 92 συλληφθέντες/είσες συντρόφους/ισσες της ανακατάληψης της Villa Amalias


Δίκη: Πέμπτη 16 Ιουνίου, 9 π.μ., δικαστήρια Ευελπίδων


Ιούνης 2016

Κατάληψη Αγρός

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Παρασκευή 10/06, 9μμ, στο Ρεσάλτο: Όταν οι αόρατοι αποφασίζουν να γίνουν ορατοί


Την Παρασκευή 10/06, στις 9μμ, στο Ρεσάλτο θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

"Όταν οι αόρατοι αποφασίζουν να γίνουν ορατοί"
αντιστάσεις μεταναστών/προσφύγων το τελευταίο χρονικό διάστημα ανά τον κόσμο
 


...στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Μαΐου-Ιουνίου για τις διεθνείς αντιστάσεις.

 

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Για τις "εκκενώσεις"...

Όταν η πιο απλή, γοητευτική καθημερινή στιγμή των ανθρώπων είναι ή ερμηνεύεται και αντιμετωπίζεται ως εξαίρεση...

Ειδομένη, 15/05/2016


...και την ίδια στιγμή η θλιβερότερη, τρομακτικότερη καθημερινή στιγμή τους είναι ή ερμηνεύεται και αντιμετωπίζεται ως κανονικότητα...

Ειδομένη, 15/05/2016


...τότε το καθεστώς εξαίρεσης έχει επιστρέψει ως κοινωνική πραγματικότητα και επιβάλλεται σε κάθε μας στιγμή.


ενάντια στις "εξαιρέσεις" και την κρατική καταστολή
η αντίσταση και η αλληλεγγύη είναι τα όπλα των αποκλεισμένων


Υ.γ: Τη Δευτέρα, 23/05, ξεκίνησε η "εκκένωση" χιλιάδων μεταναστών του καταυλισμού της Ειδομένης από τις ελληνικές αστυνομικές αρχές, υπό τα ανακουφισμένα βλέμματα του ελληνικού και μακεδονικού (FYROM) στρατού, μετά από 1 χρόνο ευρωπαϊκών, μεσανατολικών και παγκόσμιων πολιτικών/γεωστρατηγικών/οικονομικών κυριαρχικών παιχνιδιών, κυριολεκτικά πάνω στις πλάτες όλων αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που όλο αυτό τον καιρό είτε διέσχιζαν τα σύνορα είτε εγκλωβίζονταν, αποκλείονταν και οδηγούνταν σε στρατοπεδικούς χώρους ανά την ελληνική επικράτεια.

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Παρασκευές στο Ρεσάλτο για διεθνείς αντιστάσεις, Μάης-Ιούνης 2016, 9μμ



Η απόσταση από το Παρίσι στο Χαλέπι και από εκεί στο Nauru και τον Πειραιά,
είναι μόλις ο χρόνος εκφοράς μίας πρότασης:
αντίσταση ενάντια σε κάθε εξουσία, η αλλεληγγύη είναι το όπλο των καταπιεσμένων


Παρασκευή 27 Μαΐου, 9μμ
"Nuit Debout: γενική απεργία και όνειρα γενικευμένης ανατροπής"
οι αντιστάσεις, η εργασιακή μεταρρύθμιση, το καθεστώς έκτακτης ανάγκης


Παρασκευή 10 Ιουνίου, 9μμ
"Όταν οι αόρατοι αποφασίζουν να γίνουν ορατοί"
αντιστάσεις μεταναστών/προσφύγων το τελευταίο χρονικό διάστημα ανά τον κόσμο

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

7 χρόνια κατάληψη Αγρός – Εκδηλώσεις – Σάββατο 21 και 28 Μαϊου

αναδημοσίευση από το blog του Αγρού:



Σάββατο 21/5, 9.00 μ.μ
(στην κατάληψη Αγρός) 

Προβολή
της αυτοοργανωμένης, αντιεμπορευματικής παραγωγής «ΛΥΣΣΑ»
μια ταινία για την ιστορική μνήμη και τη συλλογική συνείδηση


Συζήτηση
με τους δημιουργούς της ταινίας (lyssa crew//+τεχνια-)
για τη συλλογική δημιουργία και τις αυτοοργανωμένες παραγωγές
στον αντίποδα του πολιτισμού θεάματος/εμπορευμάτων




Σάββατο 28/5, 9.00 μ.μ
(κεντρικά του πάρκου τρίτση)


Συναυλία
Ζωή Τάχα
Πυράκανθος
Δυστοπία


7 χρόνια κατάληψη Αγρός
Συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας ενάντια στις περιφράξεις, την ιδιοκτησία και τις εμπορευματικές σχέσεις. Δημιουργούμε τις δικές μας δομές στη βάση της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθερίας. Στήνουμε τις δικές μας γιορτές, μακριά από τις διαθλασμένες από το θέαμα σχέσεις, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλους και όλες. 

Προχωράμε συλλογικά, στο δρόμο της ρήξης και της εξέγερσης.
Μέχρι την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας.

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Παρασκευή 20/5/2016 στις 8 μ.μ. στον Θερσίτη: Εκδήλωση-Συζήτηση ενάντια στον θεσμό της οικογένειας

αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη:




ΑΣΦΥΞΙΑ όπως λέμε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Να ρηγματώσουμε το καθεστώς φυσικοποίησής της, την κοινωνική της κατοχύρωση ως προαιώνιο θεσμό, ως αναλλοίωτο και αμετάβλητο σύμβολο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Να σπάσουμε την κυρίαρχη ροή της αιώνιας επιστροφής στον πνιγηρό κύκλο των συγγενικών σχέσεων. Αναδεικνύοντας την οικογένεια ως αυτό ακριβώς που είναι: ένα πεδίο σύνθετων διαπραγματεύσεων ισχύος, επιβολών, καταναγκασμών, ανελευθερίας. 

Εκδήλωση-Συζήτηση 

Παρασκευή 20/5/2016 στις 8 μ.μ. στον χώρο του Θερσίτη

Η οικογένεια ως τόπος παραγωγής και αναπαραγωγής του θεσμού της ιδιοκτησίας, ως κατεξοχήν πεδίο οργάνωσης και επιτέλεσης των ιεραρχικά έμφυλων σχέσεων, διαμόρφωσης κοινωνικών και σεξουαλικών ταυτοτήτων, παραγωγής εθνικών σωμάτων.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Διαμαρτυρία προσφύγων/μεταναστών στο Σχιστό στις 16/5

Διαμαρτυρία ξεκίνησαν στις 16/5 μετανάστες/πρόσφυγες στο στρατόπεδο του Σχιστού με αιτήματα το άνοιγμα των συνόρων και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

 



Ακολουθεί χειρόγραφο κείμενό τους που κάνει αναφορά σε απεργία πείνας και παραλληλίζει τα camps με φυλακές:



αναδημοσίευση από το blog της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Λίγα λόγια για άλλη μια σύλληψη-δίωξη συντρόφου για "ανυποταξία"

 

Το βράδυ της Δευτέρας 2/5 συνελήφθη ο αναρχικός Παύλος Χριστόπουλος, λόγω εντάλματος που εκκρεμούσε εις βάρος του, για την ανυποταξία του που ξεκινά από το 2003. Λίγη ώρα αργότερα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης από περίπου 30 συντρόφισσες-συντρόφους στο Α.Τ. Ηρακλείου όπου κρατούνταν, και για περισσότερες από δύο ώρες φωνάζονταν συνθήματα αλληλεγγύης αλλά και ενάντια σε έθνη και στρατούς. Η επίμονη παρουσία των αλληλέγγυων προκάλεσε αναστάτωση στο «εορταστικό κλίμα» του τμήματος και επέβαλε την επικοινωνία με στρατιωτικό εισαγγελέα, ώστε να γίνει ακριβώς γνωστός ο λόγος της σύλληψης του συντρόφου και η διαδικασία που θα ακολουθούσε. Να σημειωθεί ότι στο σημείο της συγκέντρωσης, έσπευσαν πανικόβλητες όλες οι δυνάμεις των δίας των βορείων προαστίων για να προστατέψουν το τμήμα.

 

Την Τρίτη 3/5, η διαδικασία του αυτοφώρου στο στρατοδικείο του Ρουφ έληξε με αναβολή, για να πραγματοποιηθεί πιθανότατα μέσα στο ερχόμενο φθινόπωρο. Ωστόσο, ο σύντροφος, αφού πέρασε από εισαγγελέα στην Ευελπίδων, κρατήθηκε για μια ακόμη μέρα προκειμένου να περάσει από δεύτερη αυτόφωρη διαδικασία, αυτή τη φορά λόγω της άρνησής του να δακτυλοσκοπηθεί και να φωτογραφηθεί, με την κατηγορία της απείθειας. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Οι μπάτσοι του Α.Τ. Ηρακλείου που τον συνόδευαν, μετά τη συγκέντρωση των αλληλέγγυων της προηγούμενης νύχτας, ζήτησαν τη μη επιστροφή του στο εν λόγω τμήμα, μιας που τέτοιου είδους "παρεμβάσεις" ήταν πρωτόγνωρες για την περιοχή και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να επαναληφθούν. Έτσι, δόθηκε εντολή να μεταφερθεί στη ΓΑΔΑ, όπως και έγινε. Εκεί, ο σύντροφος αρνήθηκε να υποβληθεί στη γνωστή εξευτελιστική σωματική έρευνα και μετά από ένταση με τους μπάτσους, δόθηκε εντολή να μην κρατηθεί εκεί αλλά να μεταφερθεί στο τμήμα ασφάλειας βορειανατολικής Αττικής στο Μαρούσι.


Την Τετάρτη 4/5 εκτυλίχθηκε ένα ακόμη επεισόδιο της δίωξης -αυτή τη φορά το λόγο είχε η αστική δικαιοσύνη. Η έδρα αρνήθηκε την αναβολή της δίκης, παρά το ότι ο σύντροφος δεν μπορούσε να εκπροσωπηθεί από δικηγόρο λόγω της αποχής τους, κι ενώ δεν παρευρισκόταν στη διαδικασία ο μπάτσος μάρτυρας κατηγορίας, αλλά και ούτε είχε δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος να κληθούν μάρτυρες υπεράσπισης. Η δίκη για την άρνηση δακτυλοσκόπησης ξεκίνησε και σίγουρα αποτελεί μνημείο αναφοράς για τα όσα ακούστηκαν από την έδρα. Όταν οι αλληλέγγυοι-ες που βρίσκονταν στην αίθουσα χλεύασαν τις απόψεις της προέδρου, εκείνη διέταξε την απομάκρυνσή τους από την αίθουσα, ενώ στην επίμονη άρνησή τους να το κάνουν απείλησε με άμεση σύλληψή τους. Μετά από αυτό, με την κατάθεση από την πλευρά του συντρόφου των πολιτικών του θέσεων και την επισήμανση για την προχειρότητα της διαδικασίας, η δίκη διακόπηκε και πήρε αναβολή για την Πέμπτη 12 Μάη.

Αν κάτι μένει από όλη αυτή την "περιπλάνηση" σε αστυνομικά τμήματα και δικαστήρια είναι οι πολιτικές θέσεις και αξίες του συντρόφου, θέσεις που μοιραζόμαστε μαζί του. Κεντρική αιχμή της δίωξής του αποτελεί η ολική άρνηση στράτευσής του, η συνειδητή μη συμμετοχή του σε καμία διαδικασία που νομιμοποιεί και συντηρεί το μηχανισμό του στρατού, την κατεξοχήν μηχανή πολέμου και παραγωγής θανάτου. Άρνηση και σύγκρουση με το σύνολο των θεσμικών, ιδεολογικών και κατασταλτικών επιβολών του στρατού. Ενάντια σε κράτη, σύνορα, πατρίδες, ενάντια στους εθνικισμούς, το  ρατσισμό και σεξισμό της δυσωδίας του στρατού. Το πρόταγμα αυτό μας αφορά όλους και όλες. Γιατί ο στρατός ήταν και είναι πάντα μηχανισμός εδραίωσης, συντήρησης και επέκτασης των κυριαρχικών επιλογών και δεν στρέφεται μόνο εκτός συνόρων αλλά αποτελεί βασικό μηχανισμό εκπειθάρχησης και κοινωνικού ελέγχου εντός συνόρων. Το τελευταίο γίνεται ιδιαίτερα έκδηλο με τη λεγόμενη "προσφυγική κρίση". Ο στρατός πρωτοστατεί στη διαχείριση των ανθρώπων που εξαναγκάστηκαν από τον πόλεμο ή/και τη φτώχεια σε μετανάστευση, με το να τους στοιβάζει σε αποθήκες-ανθρώπων, να τους επιτηρεί, να οργανώνει τις απελάσεις, να μοιράζει καταστολή και θάνατο.

Από τη συγκεκριμένη δίωξη του συντρόφου, αναδείχτηκε κι ένα επιπλέον σημείο του αγώνα, αυτό που αφορά στην άρνηση δακτυλοσκόπησης και φωτογράφησης από τις διωκτικές αρχές. Πρόκειται για ένα ακόμη πεδίο που έχει ανοίξει από τους αγωνιζόμενους/ες ενάντια στην καταγραφή, κατηγοριοποίηση, ταξινόμηση του κόσμου του αγώνα, κοινώς σε αυτό που παλιότερα λεγόταν "φακέλωμα". Το ζήτημα αυτό έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια, και αναδείχτηκε κινηματικά κυρίως μετά την αναβάθμιση των μέσων καταγραφής με λήψη γενετικού υλικού και τη μιντιακή επίδειξη των φωτογραφιών συλληφθέντων αγωνιστών, με σκοπό τη διαπόμπευσή τους. Δεν είναι λίγοι/ες οι συντρόφισσες και σύντροφοι που αρνήθηκαν να υποβληθούν στη διαδικασία και δέχτηκαν γι 'αυτό ακόμη και βασανισμούς στα αστυνομικά κολαστήρια. Αρνούμαστε αυτό το "ειδικό" φακέλωμα που φροντίζει να γεμίζει τα κατασταλτικά συρτάρια με εν δυνάμει κατηγορούμενους, αρνούμαστε την εθελούσια καταγραφή μας και μια πρώτη δόση "ενοχής" που μας αποδίδει η συγκεκριμένη καταγραφή πριν καν οδηγηθούμε στα αστικά δικαστήρια. Γιατί αναμφίβολα, η εκ των προτέρων καταγραφή του διωκόμενου/ης με δακτυλοσκοπήσεις, φωτογραφήσεις και λήψεις DNA, πέρα από τη συνθήκη εκφοβισμού και προσβολής που θέλει να διαμορφώσει, δεν είναι παρά μία επίσπευση της απόδοσης ενοχής, μια εκ των προτέρων καταδίκη που σίγουρα ξεσκεπάζει τα ψευδεπίγραφα των ιδεωδών της αστικής δικαιοσύνης. Η απείθεια, όπως οι κατασταλτικές αρχές την ονομάζουν, είναι αυτό που τους αντιστοιχεί.

Γιατί, οι αρνήσεις μας είναι οι ζωές μας, όπως διαβάζουμε σε μια συλλογική ολική άρνηση στράτευσης.

Συνεχίζουμε να ρηγματώνουμε συλλογικά την εξουσία και τις επιβολές της, μέχρι την οριστική καταστροφή της.


ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ
ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

αναδημοσίευση από το  https://thersitis.espiv.net

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Όταν η Sanaa συνάντησε τον Mohamed…


Αναδημοσίευση από το blog της ομάδας ενάντια στα κέντρα κράτησης Musaferat:

 
Αυτή είναι 33 χρονών από το Μαρόκο – Αυτός είναι 16 από το Αφγανιστάν. 

Η Sanaa έγκλειστη για πάνω από 1 χρόνο στο κέντρο κράτησης στο Ελληνικό – O Mohamed προχτές συμπλήρωσε 45 μέρες στο κέντρο κράτησης της Μόριας στη Λέσβο. 

Αυτή γιατί βρέθηκε χωρίς νόμιμη άδεια παραμονής μετά από 5 χρόνια ζωής στην Ελλάδα – Αυτός γιατί βρέθηκε μόνος του χωρίς γονιό σε μία παραλία του νησιού αφότου έφτασε από την Τουρκία. 


Αυτή θέλει να μείνει Ελλάδα και να την αφήσουν να δουλέψει για να ζήσει - Αυτός θέλει να συνεχίσει την πορεία του μέχρι να φτάσει στην Κοπεγχάγη που τον περιμένει ο θείος του που του υποσχέθηκε μία καλύτερη ζωή. 

Οι μπάτσοι όταν την συλλάβανε της είπανε ότι αν κάτσει ήσυχη θα την αφήσουν ξανά ελεύθερη μετά από 6 μήνες – Σε αυτόν είπανε ότι αν κάτσει ήσυχος θα τον πάνε σε έναν ξενώνα με άλλα παιδιά μετά από 25 μέρες. 

Κάποιες γυναίκες με γιλέκα μπλε, κόκκινα και κίτρινα της είπανε ότι θα φροντίσουν αυτές για τα προβλήματα που έχει ως κρατούμενη και της δώσανε ένα κουτί σερβιέτες – Κάποιοι άντρες με γιλέκα μπλε, κόκκινα και κίτρινα του είπανε ότι θα φροντίσουν αυτοί για ότι προβλήματα έχει ως κρατούμενος και του δώσανε μία μπάλα. 

Της είπανε ότι δεν έχει να κερδίσει τίποτα αν πάψει να είναι ακόμα μία αόρατη υποτακτική γυναίκα – Του είπανε ότι δεν θα κερδίσει τίποτα αν πάψει να είναι ένα σιωπηλό υπάκουο παιδί. 

Κάποιοι μπάτσοι της είπανε ότι θα την απομονώσουνε από τις συγκρατούμενές της αν δεν τους υπακούει – Κάποιοι μπάτσοι του είπανε ότι θα τον στείλουνε με τους ενήλικες αν δεν τους υπακούει 

Αυτή τρόμαξε όταν κάποιες από αυτές σταμάτησαν να της μιλάνε και άρχισαν την αγριοκοιτάζουν για τα ‘προβλήματα’ που προκαλεί – Αυτός τρόμαξε όταν κάποιοι από τους συνομήλικούς του τον κοίταξαν με την άγρια ματιά που έχει ένα παιδί μόνο όταν είναι μέσα σε κλουβί 

Ο διοικητής του κέντρου της είπε ότι αφού δεν υπακούει θα την στείλουν πίσω στο Μαρόκο – Ο διοικητής του κέντρου του είπε ότι αφού δεν κάθεται καλά θα τον στείλουν σε πτέρυγα στην Αμυγδαλέζα

Ο υπουργός είπε ότι δεν αξίζει ιδιαίτερη προστασία γιατί είναι μετανάστρια και όχι πρόσφυγας – Ο υπουργός είπε ότι δεν αξίζει ιδιαίτερη προστασία γιατί είναι μεγάλο παιδί και όχι ανήλικος! 

Τους έφτυσε και φώναξε για την ελευθερία της – Τους έφτυσε και πέταξε ένα μπουκάλι νερό 

Την έδειραν και την έκλεισαν μέσα σε ένα κλουβί – Τον έδειραν και τον έκλεισαν μέσα σε ένα κλουβί 

Τους ξαναέφτυσε και φώναξε ακόμα πιο δυνατά – Τους ξαναέφτυσε και τους πέταξε όποια πέτρα βρήκε μπροστά του

Της ανακοινώσανε ότι θα την αφήσουν ελεύθερη γιατί ξαφνικά έγινε πολύ ορατή – Του ανακοινώσανε ότι θα τον πάνε μαζί με τα άλλα παιδιά μακριά από το κολαστήριο της Μόριας γιατί ξαφνικά έγιναν πολύ βροντεροί 

Τώρα χαμογελάνε και οι δύο ταυτόχρονα σκεπτόμενοι τα μούτρα όλων όσων τους είπαν ότι δεν θα κερδίσουν τίποτα 

Τώρα σκέφτονται και οι δύο τα επόμενα ‘προβλήματα’ που θα προκαλέσουν….

μουσαφίρης