Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Εκδήλωση στο ΡΕΣΑΛΤΟ Παρασκευή 23/6, 9.00μμ & ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στον αναρχικό κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου Σάββατο 24/6 στις 12.00 - ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ


  • Εκδήλωση με προβολή video και συζήτηση για την υπόθεση-δίκη του Τάσου Θεοφίλου & τις τακτικές της κρατικής καταστολής.
  • Συμμετοχή στη διαδήλωση αλληλεγγύης την επόμενη μέρα


Συγκέντρωση ενάντια στη Λευκή Νύχτα: κεντρική πλατεία Ιλίου, Σάββατο 24/6/2017, 6μ.μ.




Οι λευκές νύχτες για να λάμψουν θέλουν μαύρη εργασία, καλοπληρωμένους καλλιτέχνες, χορτάτους δημοτικούς άρχοντες και καταναλωτές ζόμπι. Όλα τα φώτα στις βιτρίνες και στις μουσικές σκηνές, σκοτάδι στην εξαθλίωση στις γειτονιές.

Ούτε εργάτες-εργάτριες λάστιχο, ούτε ζόμπι-καταναλωτές στις «λευκές νύχτες».

Καμιά συμμετοχή στις θλιβερές γιορτές τους, καμιά νομιμοποίηση των νυχτερινών εργασιακών κάτεργων.

ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΣΑΡΚΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΜΑΣ ΜΕΡΕΣ

ΝΑ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΗΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στην κεντρική πλατεία Ιλίου (πλατεία Γ. Γεννηματά - Ελευθερίας, Πρωτεσιλάου & Νέστορος)

Σάββατο 24 Ιουνίου 2017, 6 μ.μ.

Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας και ανατροπής 

Για περισσότερη συγκεντρωτική ενημέρωση για τις καθημερινές σχεδόν παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης ενάντια στη Λευκή Νύχτα στο Ίλιον μπορείτε να βρείτε εδώ 



Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Αντιμιλιταριστική παρέμβαση για την ολική άρνηση στράτευσης στο Κερατσίνι (15/6)


 

Την Πέμπτη 15/6 πραγματοποιήθηκε αντιμιλιταριστική παρέμβαση για την ολική άρνηση στράτευσης σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες του Κερατσινίου.


Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράστηκαν εκατοντάδες αντίτυπα πρόσφατων δηλώσεων ολικών αρνητών στράτευσης (1 , 2), κολλήθηκαν χειροποίητες αφίσες ενάντια στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τη στρατιωτικοποίηση της καθημερινής μας ζωής, γράφτηκαν συνθήματα και αναρτήθηκαν πανό ενάντια στη στρατιωτική θητεία, τον πολιτισμό των συνόρων, των στρατοπέδων και του πολέμου.



Η αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης δεν εναντιώνεται μόνο στην ποινική και οικονομική τους καταστολή, αλλά και ευρύτερα στην υποταγή και την εκπειθάρχηση των από κάτω στις προσταγές της εξουσίας, στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα.
 
ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ



Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Τα αποτυπώματα της κρατικής καταστολής (επ’ αφορμής μίας ακόμη άρνησης δακτυλοσκόπησης ενός ολικού αρνητή στράτευσης)




Την Τρίτη 20/6/17 στα δικαστήρια Ευελπίδων, δικάζεται ο αναρχικός ολικός αρνητής στράτευσης Παύλος Χριστόπουλος, με την κατηγορία της «ψευδούς ανωμοτί κατάθεσης». Η κατηγορία αφορά την άρνησή του να δακτυλοσκοπηθεί και φωτογραφηθεί, κατόπιν της σύλληψής του το βράδυ στις 2/5/2016, βάσει σχετικού εντάλματος που αποφάσισε να εκδόσει ο στρατιωτικός εισαγγελέας του Ρουφ για την ανυποταξία του (η οποία ξεκινάει το σωτήριο έτος… 2003).

Λίγη ώρα μετά τη σύλληψη του συντρόφου, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης από περίπου 30 συντρόφισσες-συντρόφους στο Α.Τ. Νέου Ηρακλείου όπου κρατούνταν, και για περισσότερες από δύο ώρες φωνάζονταν συνθήματα αλληλεγγύης αλλά και ενάντια σε έθνη και στρατούς. Η άμεση και επίμονη κινητοποίηση των αλληλέγγυων έξω από το Α.Τ. προκάλεσε απρόσμενη αναστάτωση στο «εορταστικό κλίμα» του τμήματος. Πόσο μάλλον όταν η μέρα της εκδικητικής σύλληψης ενός ακόμη ολικού αρνητή στράτευσης για μία διαδικασία που θα μπορούσε κάλλιστα να τελεστεί μέσω μίας απλής κλήτευσης -όπως συνέβαινε επί δεκαετίες- ήταν η … Δευτέρα του Πάσχα εκείνης της χρονιάς. Έτσι, οι μπάτσοι προχώρησαν άρον άρον σε επικοινωνία με τον στρατιωτικό εισαγγελέα, ώστε να γίνει ακριβώς γνωστός ο λόγος της σύλληψης του συντρόφου και η διαδικασία που θα ακολουθούσε. Να σημειωθεί ότι στο σημείο της συγκέντρωσης, έσπευσαν πανικόβλητες όλες οι δυνάμεις των δίας των βορείων προαστίων για να προστατέψουν το τμήμα.

Την Τρίτη 3/5/2016, η διαδικασία του αυτοφώρου στο στρατοδικείο του Ρουφ έληξε με αναβολή (και λόγω του «νόμου για την παραγραφή των αδικημάτων που επισύρουν ποινή ως 2 έτη» η συγκεκριμένη δίωξη για την ανυποταξία έχει παύσει προσωρινά). Ωστόσο, ο σύντροφος, αφού πέρασε από εισαγγελέα στην Ευελπίδων, κρατήθηκε για μια ακόμη μέρα προκειμένου να περάσει από δεύτερη αυτόφωρη διαδικασία, λόγω της άρνησής του να δακτυλοσκοπηθεί. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Οι μπάτσοι του Α.Τ. Ηρακλείου που τον συνόδευαν, μετά τη συγκέντρωση των αλληλέγγυων της προηγούμενης νύχτας, ζήτησαν τη μη επιστροφή του στο εν λόγω τμήμα, μιας που τέτοιου είδους «παρεμβάσεις» ήταν πρωτόγνωρες για την περιοχή και δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να επαναληφθούν. Έτσι, δόθηκε εντολή να μεταφερθεί στη ΓΑΔΑ, όπως και έγινε. Εκεί, ο σύντροφος αρνήθηκε να υποβληθεί στη γνωστή εξευτελιστική σωματική έρευνα και μετά από ένταση με τους μπάτσους, δόθηκε εντολή να μην κρατηθεί εκεί αλλά να μεταφερθεί σε ένα ακόμη τμήμα ασφάλειας (το τρίτο κατά σειρά μέσα σε ένα 24ωρο), αυτό της βορειανατολικής Αττικής στο Μαρούσι.

Η δίωξη για «ψευδή ανωμοτί» είναι ένα από τα συνήθη «παρελκόμενα» των διώξεων για κινηματικές υποθέσεις. Η αντίσταση στην καταγραφή, κατηγοριοποίηση και ταξινόμηση, είναι ένα ακόμη πεδίο αγώνα που δεν αφορά μόνο την «πρόσκαιρη» επιλογή να μην νομιμοποιήσει ο/η διωκόμενος/η την «βασική» κατηγορία με την οποία διώκεται (στην συγκεκριμένη περίπτωση η άρνηση στράτευσης) αλλά και ένα ευρύτερο πεδίο αγώνα ενάντια στις αστυνομοδικαστικές πρακτικές φακελώματος και ελέγχου. Αυτό το «ειδικό» φακέλωμα που φροντίζει να γεμίζει τα κατασταλτικά συρτάρια με εν δυνάμει κατηγορούμενους/ες, που αποτελεί μια πρώτη δόση «ενοχής» που αποδίδεται πριν καν οδηγηθεί κανείς στα αστικά δικαστήρια. Γιατί αναμφίβολα, η εκ των προτέρων καταγραφή του διωκόμενου/ης με δακτυλοσκοπήσεις, φωτογραφήσεις και λήψεις DNA, πέρα από τη συνθήκη εκφοβισμού και προσβολής που θέλει να διαμορφώσει, δεν είναι παρά μία επίσπευση της απόδοσης ενοχής, μια εκ των προτέρων καταδίκη που σίγουρα ξεσκεπάζει τα ψευδεπίγραφα των ιδεωδών της αστικής δικαιοσύνης. Πρόκειται για μια τεχνική που γεμίζει τους «σκληρούς δίσκους» της καταστολής με data «υπόπτων» για να ανασυρθούν ως μέσα εκφοβισμού και διαπόμπευσης (κλασική περίπτωση η μηντιακή παρουσίαση φωτογραφιών συλληφθέντων αναρχικών αγωνιστών/ριών με όλην την επακόλουθη εγκληματοποίηση και την ασφαλίτικη κατασκευή εντυπώσεων), ως μέσα πρόκλησης πίεσης σε φυγόδικους αγωνιστές και κυρίως ως μέσα για να «δένονται» σενάρια ενοχής και κατασταλτικές στρατηγικές (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η άνευ οποιουδήποτε ενοχοποιητικού στοιχείου δίωξη του Τάσου Θεοφίλου…). Η ίδια τεχνική άλλωστε που εφαρμόζεται και σε διάφορες άλλες κοινωνικές ομάδες που η εξουσία θέλει να στοχοποιήσει και να καταστείλει, όπως στην περίπτωση των οροθετικών γυναικών.

Σε κάθε περίπτωση, η καταστολή των αντιστεκόμενων δεν οργανώνεται πάνω σε «ατράνταχτα» επιστημονικά ευρήματα και τεχνικές, ούτε και σε «τυχαίες» έρευνες. Αυτά είναι, νομιμοποιητικοί λόγοι ή απλά κοινά παραμύθια για αυτούς που πιστεύουν στην «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» ή εξιτάρονται με CSI τηλεοπτικά σήριαλ. Η αστυνομοδικαστική καταστολή στήνεται στην εκ των προτέρων στοχοποίηση και εγκληματοποίηση αγωνιζόμενων κομματιών ή και ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Έτσι, κεντρική αιχμή της δίωξής του συντρόφου αποτελεί η ολική άρνηση στράτευσής του, η συνειδητή μη συμμετοχή του σε καμία διαδικασία που νομιμοποιεί και συντηρεί το μηχανισμό του στρατού, την κατεξοχήν μηχανή πολέμου και παραγωγής θανάτου. Την άρνηση και τη σύγκρουση με το σύνολο των θεσμικών, ιδεολογικών και κατασταλτικών επιβολών του στρατού. Ενάντια σε κράτη, σύνορα, πατρίδες, ενάντια στους εθνικισμούς, το ρατσισμό και σεξισμό της δυσωδίας του στρατού.

Μια στάση πιο επίκαιρη από ποτέ, ιδιαίτερα στην σημερινή συγκυρία που με τις ευλογίες ενός αριστερο-ακροδεξιού πατριωτισμού/εθνικισμού (καθόλου παράξενου γι αυτούς που μπορούν να δουν πίσω από τα επιφαινόμενα, την ουσία του εθνικισμού και του έθνους-κράτους), ο στρατός έχει αρχίσει και «επανακαταλαμβάνει» ζώνες του κοινωνικού πεδίου από τις οποίες είχε (φαινομενικά κατ’ ουσίαν) αποσυρθεί (φύλαξη πόλεων, «κοινωνικό έργο», περιορισμός πληθυσμών, στρατόπεδα «φιλοξενίας»-εκτοπισμού μεταναστών και προσφύγων…). Και όσο πιο «ορατός» γίνεται ο στρατός, τόσο πιο πολύ συνηθίζουν οι κοινωνίες στα θανατηφόρα του ιδεώδη, και μάλιστα σε μία εποχή όπου οι πόλεμοι κανονικοποιούνται εκ νέου όλο και περισσότερο. Την ίδια στιγμή, οι μηχανισμοί της στρατιωτικής δικαιοσύνης συνεχίζουν να «παρενοχλούν» ανυπότακτους, να στέλνουν ραβασάκια «για τακτοποίηση των στρατιωτικών εκκρεμοτήτων», να ρίχνουν κατά ριπάς τα εκδικητικά διοικητικά πρόστιμα των 6 χιλιάδων ευρώ, ανοίγοντας την πόρτα στην οικονομική καταστολή (με δεσμεύσεις ή κατασχέσεις λογαριασμών κ.ο.κ.) και βέβαια η μηχανή παραγωγής ενταλμάτων σύλληψης αρνητών στράτευσης συνεχίζει απερίσπαστη το έργο της και προετοιμάζεται να δείξει τα δόντια της όταν παρέλθει η ημερομηνία για την «τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων», δηλαδή στις 31/12/2017…

Η ορατότητα του στρατού στο κοινωνικό πεδίο, το καθεστώς πολεμικής εγρήγορσης στις δυτικές μητροπόλεις, δεν βρίσκεται μπροστά μας γιατί κάποιοι μυστήριοι θρησκόληπτοι αγάπησαν ξαφνικά το δυτικό αίμα, αλλά γιατί πλανητικά οι εξουσίες στήνονται πλέον απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα επιθετικά. Γιατί οι κοινωνίες πρέπει να συνηθίσουν την ιδέα του πολέμου πριν καταλήξουν να αποδεχτούν τον ρόλο τους στην κανιβαλική αρένα των θυμάτων και θυτών, των ηρώων και των δειλών.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΠΑΥΛΟ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Συλλογική δήλωση ολικών αρνητών στράτευσης ενάντια στα στρατιωτικά «ραβασάκια» (Ιούνιος 2017)






Για να κατεβάσετε τη δήλωση σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

Από τον Οκτώβρη του 2016, οι στρατολογικές υπηρεσίες του ελληνικού κράτους έχουν επιδοθεί σε μαζικές αποστολές «ενημερωτικών σημειωμάτων» προς τους ανυπότακτους του ελληνικού στρατού. Τα εν λόγω μηνύματα αποστέλλονται είτε μέσω ταχυδρομείου ή μέσω e-mail (ακόμα και σε όσους ποτέ δεν έχουν δηλώσει την ηλεκτρονική τους διεύθυνση σε κανέναν στρατιωτικό μηχανισμό, υπηρεσία κ.ο.κ.) και γνωστοποιούν στους παραλήπτες ότι «όλες οι ποινικές και διοικητικές κυρώσεις που εκκρεμούν εις βάρος τους θα αρθούν», εφόσον εκείνοι «υπαχθούν» στις διατάξεις περί ρύθμισης της ανυποταξίας. Οι εν λόγω διατάξεις ορίζουν ότι για κάθε ανυπότακτο που θα καταταχθεί για την εκπλήρωση της στρατιωτικής θητείας ή ρυθμίσει με νόμιμο τρόπο την ανυποταξία του μέχρι την 31η Δεκεμβρίου του 2017: α) θα εξαιρούνται όλες οι κλητεύσεις που του έχουν ήδη σταλθεί, β) θα εξαλειφθεί το αξιόποινο της ανυποταξίας του και γ) θα παραγραφούν και θα αρθούν στο σύνολό τους οι ποινικές συνέπειες και θα διαγραφούν οι διοικητικές συνέπειες (με ονομαστική αναφορά στα πρόστιμα έναντι οποιασδήποτε άλλης «συνέπειας»).

Προφανώς, ως ολικοί αρνητές στράτευσης αποτελούμε μία ελάχιστη υποομάδα μεταξύ των δεκάδων χιλιάδων ανυπότακτων παραληπτών του εν λόγω σημειώματος, με ιδιαίτερη όμως σημασία μιας και η άρνησή μας απέναντι στη στρατιωτική θητεία -μαζί με τα αναπόσπαστα περιεχόμενά της- είναι μια δημόσια και ανοιχτή στάση ζωής και πολιτική τοποθέτηση για την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση και ως τέτοια συγκρούεται με τους θεσμούς της κρατικής βίας και εξουσίας. Ως τέτοια, εξάλλου, αντιμετωπίζεται και από τη στρατιωτική καταστολή, που με μεθοδικές κινήσεις επιχειρεί να την απονοηματοδοτήσει, να την αποδυναμώσει και να την αφομοιώσει, άλλοτε με το μαστίγιο και άλλοτε με το καρότο.

Σε πείσμα των καιρών καθώς και όλων των θεσμικών διαμεσολαβήσεων που καθορίζονται από τη νεοφιλελεύθερη real politik της κυβερνώσας αριστεράς, καθώς επίσης και από τα σοσιαλδημοκρατικά φληναφήματα περί «ενδοσυστημικών αγώνων» και «αλλαγών» -που άλλωστε μόνη έγνοια έχουν τη χειραγώγηση των κοινωνικών αντιστάσεων υπέρ της κυριαρχίας- εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε ότι το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί εδώ και 7 χρόνια διαποτίζεται από συνέχεια και συνέπεια, όπως άλλωστε και το ίδιο το κράτος. Σε ό,τι αφορά δε τη στρατιωτική καταστολή της ανυποταξίας και των ολικών αρνητών στράτευσης, το νέο αυτό «πακέτο προσφορών» του ελληνικού στρατού -ως μια ασθμαίνουσα ένδειξη ενός αριστερόφρονα προοδευτισμού και εκδημοκρατισμού- δεν αποσκοπεί σε τίποτα άλλο πέρα από την ολοκλήρωση ενός κύκλου διώξεων και αφομοίωσης επτά ετών, για τη μετάβαση του κρατικού μιλιταρισμού, καθώς επίσης και της στρατιωτικής καταστολής, σε ακόμα πιο οξυμένα και αναβαθμισμένα πεδία. Το ίδιο λοιπόν σύστημα από το 2011 κοστολόγησε τις ζωές μας και τις αρνήσεις μας με 6.000 ευρώ ανά κλήτευση, τοκιζόμενο ανά μήνα (νόμος Βενιζέλου και υπουργική απόφαση Βενιζέλου-Παπακωνσταντίνου) και μετέπειτα (2012-2015) επιδόθηκε σε μια σειρά κατασταλτικών τακτικών εκδικητικότητας και φθοράς (απανωτά πρόστιμα και στρατιωτικές διώξεις, αστυνομικοί τραμπουκισμοί σε γειτονιές και σπίτια ολικών αρνητών και ανυπότακτων, ξαφνικές συλλήψεις και αυτόφωρες διαδικασίες, κρατητήρια και μεταγωγές ανά την επικράτεια). Σήμερα, έρχεται με μέτρα προσωρινής άρσης των ποινικών διώξεων να κεφαλαιοποιήσει την καταστολή των προηγούμενων ετών, να επικυρώσει το μέτρο της επιβολής του προστίμου των 6.000ευρώ και των εφ’ όρου ζωής συνεπειών του (προσαυξήσεις, χρέη, κατασχέσεις ή δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών) και ταυτόχρονα να αποπειραθεί να εξαγοράσει τις αρνήσεις και τις συνειδήσεις μας.

Στην ίδια κατεύθυνση εξάλλου, η οικονομική καταστολή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν έχει υποσταλεί αλλά απεναντίας βαθαίνει και μονιμοποιείται. Άλλωστε, δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού, το διοικητικό πρόστιμο των 6.000 ευρώ αποτελεί θέσφατο και το μόνο που «εξορθολογίζεται» είναι η επαναλαμβανόμενη επιβολή του στον όποιον ανυπότακτο, αποδεικνύοντας έμπρακτα τη συνέχεια της κρατικής καταστολής ενάντια στην ανυποταξία. Επιπλέον, το τελευταίο διάστημα έχουν επιβληθεί σε πολλούς ολικούς αρνητές στράτευσης μέτρα δέσμευσης των προσωπικών τραπεζικών λογαριασμών, κατασχέσεων μισθοδοσιών ή επιστροφής φόρων, καθώς αρνούμαστε την αποπληρωμή του προστίμου που έχει επιβληθεί στα φορολογικά μας μητρώα όπως και το οποιοδήποτε «χρέος» μας προς το έθνος και τον στρατό. Οι δεσμεύσεις λογαριασμών (ακόμα και λογαριασμών μισθοδοσίας), καθώς και οι κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων αποτελούν πλέον καθημερινή πρακτική που δοκιμάζεται αφειδώς από τα κρατικά επιτελεία, ορίζοντας μια σύγχρονη μορφή ατομικής «εκτέλεσης», μια «καινοτομία» μαζικού ψηφιακού ελέγχου, πειθάρχησης και επιστημονικοποίησης της καταστολής, που πολλές φορές υπερβαίνει μέχρι και τα ίδια τους τα έννομα «δημοκρατικά αγαθά». Μία ακόμα περίπτωση βιοπολιτικής διαχείρισης, η οποία αθροίζεται σε μια σειρά αντίστοιχων κρατικών πρακτικών τα τελευταία χρόνια. Και αν η πρακτική αυτή για τον τεράστιο αριθμό των «οφειλετών» αποτελεί μια διάχυτη μορφή εισπρακτικής επιβολής και οικονομικής ομηρίας εφ’ όρου ζωής, για τους ανυπότακτους και τους ολικούς αρνητές στράτευσης αποτελεί ευθεία κατασταλτική και τιμωριτική τακτική που εμφορείται από πολιτικούς λόγους.

Την ίδια στιγμή, το κράτος δια μέσω του ίδιου του πρωθυπουργού αλλά και των μιλιταριστών συνεργατών του, επιχειρεί να νοηματοδοτήσει τον καταναγκαστικό θεσμό της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, με όρους ατομικού και εθνικού οφέλους. Ο βούρκος του νεο-πατριωτισμού του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ προσπαθεί να πλασάρει την ελληνική πολεμική μηχανή και τη θητεία σε αυτήν ως μια μηχανή κοινωνικής αρωγής, έναν χακί ΟΑΕΔ, μια στρατιωτική δομή παροχής κοινωνικής περίθαλψης, μια κατασκευαστική εταιρεία οδοποιίας με ερπύστριες, μια πολεμική επιστημονική ακαδημία κ.ο.κ. Επιχειρούν έτσι εκ νέου την κοινωνική νομιμοποίηση του στρατού, που από την εποχή της χούντας έως και τις δεκαετίες μετά τη «μεταπολίτευση», είχε απολέσει την όποια «δημοτικότητά» του, καθώς η ιστορική και βαθύτατα κατασταλτική λειτουργία του εντός της ελληνικής επικράτειας, τον είχε ταυτίσει με οτιδήποτε άλλο πέρα από τις «κοινωνικές ανάγκες». Όμως, πέρα από την ανάγκη του συστήματος να βρει τρόπους να επανακτήσει κοινωνικά την εμπιστοσύνη που έχει απολέσει, στο στόχαστρο αυτών των ευφάνταστων εξαγγελιών για «ωφέλιμη θητεία» βρίσκεται η ταυτόχρονη προσπάθεια του συστήματος να «τελειώνει» με όσους αρνούνται κάθε μορφή στρατιωτικής θητείας, όσους δεν αντιλαμβάνονται το κράτος, τα έθνη και τους στρατούς ως προϋπόθεση της κοινωνικής ζωής και οργάνωσης.

Πέραν της χιλιοπαιγμένης χυδαιότητας του στρατιωτικού μηχανισμού απέναντι σε όσους τον αμφισβητούν ανοιχτά, η κίνηση των στρατιωτικών επιτελείων να μας δώσει μια «δεύτερη ευκαιρία» να ενταχθούμε στην πολεμική μηχανή, δεν θα μπορούσε παρά να αναδείξει το ευρύτερο περιβάλλον στρατιωτικοποίησης και πολεμικών προετοιμασιών. Το ίδιο κράτος και ο ίδιος στρατιωτικός μηχανισμός εξαιρούν, δολοφονούν και φυλακίζουν δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες/μετανάστες κάθε ηλικίας μέσα σε άθλια στρατόπεδα, σε κέντρα κράτησης-κολαστήρια καθώς και σε ζώνες αυστηρού αποκλεισμού τους από την υπόλοιπη κοινωνία, σε ένα εξόφθαλμα ρατσιστικό πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης. Συνάμα, οργανώνουν και διεξάγουν από κοινού με σύμμαχα κράτη τους πολέμους, οι οποίοι ρημάζουν διάφορες περιοχές της Ασίας και της Αφρικής, ξεριζώνοντας συγχρόνως τους ντόπιους πληθυσμούς. Σκόπιμα και αμοιβαία οξύνουν τους διακρατικούς ανταγωνισμούς και τους εθνικισμούς είτε στα Βαλκάνια ή στις «ελληνοτουρκικές ισορροπίες». Διαχέουν όλο και πιο εντατικά τον ελληνικό σωβινισμό είτε μέσω ενός αριστερού πατριωτισμού ή μέσω μιας εκφασισμένης ρητορείας για ισχυρό έθνος- κράτος. Προαναγγείλουν «θερμά» και άλλα εμπόλεμα επεισόδια στα σύνορα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο καλούν (και ταυτόχρονα προειδοποιούν) τους ανυπότακτους της επικράτειας (οι οποίοι εντάσσονται στην κατηγορία του «εσωτερικού εχθρού»), να υπακούσουν στις στρατιωτικές επιταγές ή να αφομοιωθούν μέσα από θεσμικές διόδους, μόνο και μόνο για να οργανώσουν ακόμα πιο επιθετικά την καταστολή τους με την λήξη της «διορίας» της 31ης Δεκεμβρίου 2017. Μια διορία που υποστυλώνει το ιδεολογικό και επιχειρησιακό σκέλος της επερχόμενης καταστολής ενάντια σε όσους δεν ενδώσουν στα στρατιωτικά «ραβασάκια».

Η στάση μας απέναντι στις παλιές και νέες κυριαρχικές και στρατιωτικές μεθοδεύσεις θα συνεχίσει πάνω στους συλλογικούς δρόμους που έχουν ήδη ανοιχτεί. Μακριά από κάθε λογική ηρωισμού, ως κομμάτι των αυτοοργανωμένων και ακηδεμόνευτων κοινωνικών αντιστάσεων ενάντια στην εξουσία, την καταπίεση και την καταστολή, αρνούμαστε κάθε συνδιαλλαγή με τον στρατιωτικό μηχανισμό και κάθε του φορέα, είτε αυτός έρχεται με την κατασταλτική βία ή με τις «χάντρες» της όποιας συνθηκολόγησης, η οποία δεν θα σημάνει τίποτα άλλο από την ολοκληρωτική μας αφομοίωση στους μιλιταριστικούς σχεδιασμούς των κρατών και του καπιταλισμού. Όσο τα κράτη και οι στρατοί στρώνουν το έδαφος του πολέμου, του εθνικισμού και της καταστολής, τόσο η αντίσταση και η χειραφέτησή μας να απλώνονται σε κάθε πλατεία και κάθε γειτονιά.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ,
ΔΙΧΩΣ ΚΡΑΤΗ, ΕΘΝΗ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ.

Οι ολικοί αρνητές στράτευσης:
Φώτης Ιωακειμίδης, Σπύρος Καλούδης, Αλέξανδρος Καρακώστας, Κώστας Μαλακάσης, Δημήτρης Νιώτης, Ζαχαρίας Ουσουλτζόγλου, Λάζαρος Πετράκης

Ιούνιος 2017


ΣΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ LINK, ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΩΝ:
 

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ιούνιος & Λίγος Ιούλιος στο Σινιάλο (Αιγάλεω)

Αναδημοσίευση από το site της Κατάληψης Σινιάλο (Αιγάλεω):



Οι καταλήψεις είναι οι χώροι όπου οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας παίρνουν μορφή. Ενάντια σε ένα κόσμο διαχωρισμών και αποκλεισμών προτάσσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και ισότητας μεταξύ των καταπιεσμένων.

Στον αντίποδα όλων των δικαιολογιών που μας θέλουν να υπακούμε διαταγές και να σκοτώνουμε στο όνομα κάποιου κράτους, συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις και τις αντιστάσεις μας

  • Κυριακή 18/6, 4μμ: ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ, ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ & ΠΡΟΒΟΛΗ από το αυτοοργανωμένο μάθημα τουρκικών
Συλλογικοποιούμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μα φροντίζοντας για την εκπλήρωσή τους αλληλέγγυα και αυτοοργανωμένα, ενάντια στην εξατομίκευση και την εμπορευματική διαμεσολάβηση, αρνούμενοι/ες έμπρακτα τους κυρίαρχους ρόλους και διαχωρισμούς. Μαγειρεύουμε από τις 4μμ στην κατάληψη, στις 6 τρώμε και στις 9 θα ακολουθήσει ταινία

  • Κυριακή 25/6, 7μμ: ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ: Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ "ΤΡΕΛΩΝ" - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΤΩΝ "ΛΟΓΙΚΩΝ" από την Κατάληψη Παπουτσάδικο
Θα μιλήσουν οι "τρελοί" και οι "τρελές". Με λέξεις και εικόνες δικές τους. Για ό,τι θέλουν. Ό,τι τους απασχολεί. Ό,τι ζούμε. Για όσα δε ρώτησε ποτέ κανείς. Δεν θα μιλήσουν "ειδικοί". Δεν θα μιλήσουν όσοι τους λυπούνται. Δεν θα μιλήσουμε εμείς. Εμείς απλώς θα δώσουμε τη φωνή μας στον: λόγο των "τρελών" ενάντια στο λόγο των "λογικών"... Στον πόλεμο των "λογικών" αυτού του κόσμου εμείς έχουμε διαλέξει πλευρά. Αυτή των "τρελών".

  • Σάββατο 1/7, 8μμ: ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΣ - ΑΝΤΙΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΣ: Παρουσίαση & κριτική προσέγγιση στην ανάλυση του Καρλ Λίμπκνεχτ 
καποδιστρίου & θεσσαλονίκης


Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Παρασκευή 9/6/2017, 8:30 μ.μ. στον Θερσίτη: Εκδήλωση-Συζήτηση "Οι αμβλώσεις ως διαρκές επίδικο του ελέγχου επί του γυναικείου σώματος"




ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ
για τις αμβλώσεις ως διαρκές επίδικο του ελέγχου επί του γυναικείου σώματος

Το κυρίαρχο πρόταγμα της αναπαραγωγής βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο της βιοιατρικής. Η τεκνοποίηση και η μητρότητα αναδεικνύονται σε κεντρικά σημεία "ολοκλήρωσης" του γυναικείου σώματος κι έτσι η αναπαραγωγική ικανότητα εξυψώνεται σε βασική διαφορά της γυναικείας φυσιολογίας, προμετωπίδα όλων των έμφυλων διαφορών.

Οι αμβλώσεις βρίσκονται στο επίκεντρο του έμφυλου και εθνοκεντρικού δημογραφικού πανικού. Σεξιστικές, ρατσιστικές και εθνικιστικές αντιλήψεις διαπερνούν το θεσμικό πλαίσιο περί εκτρώσεων. Οι διάχυτοι υπερασπιστικοί λόγοι υπέρ των γεννήσεων -από μίντια, εκκλησία, επιστημονικούς φορείς- λειτουργούν ως υπενθύμιση τιμωρίας, δημιουργούν ενοχές και περιθωριοποιούν όσες επιλέγουν τη διακοπή της κύησης.

Ενάντια στο καθεστώς διαρκούς επιτήρησης του γυναικείου σώματος, αποδομούμε τις κυρίαρχες κατασκευές, στην κατεύθυνση της αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας, πέρα από την ασφυξία του λόγου περί δικαιωμάτων, μακριά από τις ορατές και αόρατες πειθαρχικές επιβολές των κυρίαρχων λόγων και θεσμών.



Παρασκευή 9/6/2017, 8:30 μ.μ. στον χώρο του Θερσίτη


Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

8 χρόνια κατάληψη Αγρός στο Πάρκο Τρίτση, 3 & 10 Ιούνη

Αναδημοσίευση από το blog της Κατάληψης Αγρός (Πάρκο Τρίτση): 



Συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας ενάντια στις περιφράξεις, την ιδιοκτησία και τις εμπορευματικές σχέσεις.
Δημιουργούμε τις δικές μας δομές στη βάση της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, για ένα κόσμο ελευθερίας.
Στήνουμε τις δικές μας γιορτές μακριά από τις διαθλασμένες από το θέαμα σχέσεις, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλους και όλες.

Προχωράμε συλλογικά στο δρόμο της ρήξης και της εξέγερσης. Μέχρι την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας.


  • Σάββατο 3/6, 7.00 μ.μ. (κεντρικά του πάρκου)

Εκδήλωση- Συζήτηση: “Νέες πολιτικές διαχείρισης και πρακτικές εξουσίας – ελέγχου στο πάρκο τρίτση. Στον αντίποδα, το πρόταγμα της συλλογικής διαχείρισης των ελεύθερων χώρων, αυτοοργανωμένα, αντιεμπορευματικά, ενάντια σε κάθε είδους θεσμικές διαμεσολαβήσεις”


  • Σάββατο 10/6, 9.00 μ.μ. (κεντρικά του πάρκου)

Συναυλία: Ζωή Τάχα/ No name yet/ Ξεχασμένη Γενιά


Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Συλλογική δήλωση Ολικής Άρνησης Στράτευσης / Σ. Καλούδης, Κ. Μαλακάσης / Απρίλιος 2017

Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης:

Η δήλωση σε (εμπλουτισμένη) μορφή pdf μπορεί να βρεθεί εδώ.


ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

«Η στρατιωτική εκπαίδευσής μας διήρκεσε δέκα εβδομάδες και αυτός ο χρόνος αρκεί για να μεταμορφωθούμε κατά ένα τρόπο πιο ριζικό από τη φοίτηση δέκα ετών σ’ ένα σχολείο. Εμάθαμε πως ένα κουμπί καλά γυαλισμένο είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από τέσσερις τόμους Σοπενχάουερ. Στην αρχή εκπλαγήκαμε, ύστερα θυμώσαμε και ύστερα μείναμε αδιάφοροι, γιατί αναγνωρίσαμε ότι δεν είναι το πνεύμα που έχει ύφος υπεροπτικό, αλλά η βούρτσα του γυαλίσματος, ότι δεν είναι η σκέψη, αλλά το “σύστημα”, όχι η ελευθερία, αλλά η πειθαρχία. Γίναμε στρατιώτες μ’ ενθουσιασμό και καλή θέληση, αλλά έκαναν το παν για να μας απογοητεύσουν. Έπειτα από τρεις βδομάδες καταλαβαίναμε πολύ καλά πως ένας με γαλόνια, μπορούσε να έχει πιο πολλά δικαιώματα επάνω μας από όσα είχαν οι γονείς μας άλλοτε, οι εκπαιδευταί μας και όλα τα πνεύματα της μορφώσεως, από τον Πλάτωνα ως τον Γκαίτε. Με τα νέα μάτια μας που ήταν πολύ ξύπνια, είδαμε πως το κλασσικό νόημα της πατρίδος, έτσι όπως μας το δίδαξαν οι δάσκαλοί μας κατέληγε εδώ, για την ώρα, σ’ ένα ξεγύμνωμα της προσωπικότητος, που δεν θα τολμούσαμε ποτέ να τ’ απαιτήσουμε ούτε στους ταπεινούς μας υπηρέτες. Να χαιρετάμε, να στεκόμαστε προσοχή, να περπατάμε με βήμα παρατάξεως, να παρουσιάζουμε όπλα, να κλείνουμε επ’ αριστερά, επί δεξιά, να χτυπάμε τα τακούνια, να δεχόμαστε βρισιές, βέβαια αντιμετωπίσαμε την αποστολή μας σε περιστάσεις πολύ διαφορετικές και βρίσκαμε ότι μας προετοίμαζαν να γίνομε ήρωες, όπως γυμνάζουν τα άλογα του τσίρκου.»

Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, Ουδέν νεότερο από το δυτικό μέτωπο


Όπως συμβαίνει τα τελευταία 100 χρόνια στον τόπο που έτυχε να γεννηθούμε, έτσι συνέβη και σε μας. Αφού ενηλικιωθήκαμε, έφτασε αυτή η “τιμητική” στιγμή να υπηρετήσουμε το ελληνικό κράτος. Να εκπληρώσουμε το χρέος μας προς την πατρίδα, που όπως μας είπαν, πρέπει να αγαπάμε χωρίς να αμφισβητούμε το γιατί. Μας είπαν πως θα γίνουμε άντρες, χωρίς όμως να μας ρωτήσουν αν όντως επιθυμούμε να αναπαράγουμε έμφυλους και σεξιστικούς διαχωρισμούς. Μας είπαν πως στα χέρια μας θα πέσει το βάρος της υπεράσπισης του έθνους, σε περίπτωση πολέμου, θεωρώντας δεδομένο ότι το έθνος είναι κάτι ιερό για μας. Μας είπαν, πως θα μας ετοίμαζαν για να πολεμήσουμε στην πρώτη γραμμή, χωρίς να μας ρωτήσουν αν επιθυμούμε να πολεμήσουμε για τα συμφέροντα όσων μας καταπιέζουν. Μας είπαν, πως θα γινόμασταν ήρωες! Τα πράγματα ήταν απλά.

Θα έπρεπε να μάθουμε να εκτελούμε διαταγές.
Θα έπρεπε να μάθουμε να πειθαρχούμε.
Θα έπρεπε να μάθουμε να ντυνόμαστε ομοιόμορφα.
Θα έπρεπε να μάθουμε να μην κρίνουμε.
Θα έπρεπε να καταταγούμε στον ελληνικό στρατό!!

Το ίδιο κράτος που μας εκπαίδευσε μέσα σε σχολεία φυλακές, που μας πιπίλισε το μυαλό για την ύπαρξη μιας ανώτερης θεϊκής οντότητας και μας επέβαλε αυστηρά κοινωνικά και οργανωτικά πρότυπα, τώρα επιχειρεί να μας διδάξει να υπακούμε σε κάποιον που θα μας μάθει να πολεμάμε. Σε έναν φωτισμένο ηγέτη που κατέχει την αλήθεια, το σωστό και το λάθος, ενώ εμείς θα πρέπει να σιωπούμε. Να καλλιεργούμε τη ρουφιανιά, αντί για την αλληλεγγύη. Την ιεραρχία, την υποταγή, το σεξισμό και τον εθνικισμό αντί για την ισότητα και την ελευθερία.

Οι μηχανισμοί των κρατών κάνουν ό,τι μπορούν για να παραγάγουν ανθρώπους, οι οποίοι μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής τους, ονομάζονται πολίτες και οφείλουν να έχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά που επιβάλλονται με “φυσικό” τρόπο μέσα από τους θεσμούς με τους οποίους έρχεται σε επαφή το άτομο από πολύ μικρή ηλικία, έτσι ώστε να καταλήξει να είναι “χρήσιμος” στην κοινωνία. Χρήσιμος δηλαδή για το πολύ μικρό ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού που κατέχει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου στα χέρια του, πατώντας στα σώματα των “από τα κάτω” για να το διατηρήσει. Ο στρατός αποτελώντας την ιδανική μικρογραφία αυτής της κοινωνίας, είναι ένας ακόμη θεσμός που λειτουργεί ενισχυτικά για την καλλιέργεια και αναπαραγωγή αυτών των χαρακτηριστικών.


Αυτο-οργάνωση

Αυτό βέβαια που δεν υπολόγισαν με την πρόσκληση, είναι ότι εμείς δεν θεωρούμε αυτονόητο το να παρουσιαστούμε. Στεκόμαστε ενάντια στους πιο δολοφονικούς μηχανισμούς των κρατών και όχι μόνο ενάντια στον ελληνικό στρατό, τον οποίο καλούμαστε να υπηρετήσουμε. Αποφασίζουμε πως θα αρνηθούμε να προσφέρουμε οποιαδήποτε υπηρεσία σε έναν θεσμό, ο οποίος αποτελεί την πιο χαρακτηριστική έκφραση του μιλιταρισμού.

Εδώ και χρόνια δραστηριοποιούμαστε μέσα σε αυτοοργανωμένα σχήματα. Σχήματα που αναλύουν κριτικά την υπάρχουσα κατάσταση, αντιπαρατίθενται με τις εξουσιαστικές πτυχές της και επιχειρούν στη θέση της να δομήσουν κάτι καινούριο. Μαζί με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους μας, επιχειρούμε καθημερινά να δημιουργήσουμε μια νέα πραγματικότητα, απαλλαγμένη από κάθε είδους εξουσία και εκμετάλλευση. Με βασικά χαρακτηριστικά της την αλληλεγγύη και τη συλλογική σκέψη και δράση.

Συνεπώς, δεχόμενοι να υπηρετήσουμε ένα μιλιταριστικό μηχανισμό, θα ήταν σαν να ακυρώνουμε τα αξιακά μας κριτήρια και τελικά τους ίδιους μας τους εαυτούς. Δεν θεωρούμε ότι η αυτοοργάνωση χωράει στον στρατό, που είναι από τη φύση του ένα ιεραρχικό και εξουσιαστικό μόρφωμα. Ούτε ότι ο μιλιταρισμός και η στρατιωτική οργάνωση χωράνε στους δικούς μας συλλογικούς τρόπους οργάνωσης, οι οποίοι δεν γνωρίζουν ηγέτες, ήρωες ή κάθε μορφής “αυθεντίες” που καθοδηγούν σωστά, παρά μόνο συλλογικές αποφάσεις και δράσεις μέσα από οριζόντιες αυτοοργανωμένες διαδικασίες.


Η επιλογή της ολικής άρνησης στράτευσης

Επιλέγουμε τη δημόσια δήλωση ολικής άρνησης στράτευσης, θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο συμμετέχουμε σε έναν αγώνα που ήδη έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες και ο οποίος στοχεύει στην ευθεία αντιπαράθεση με το θεσμό του στρατού. Επίσης, επιλέγουμε να δηλώσουμε την άρνησή μας συλλογικά, δείχνοντας τη θέση μας να απαντάμε με συλλογικούς όρους, στις ατομικές κλητεύσεις από μεριάς του στρατού. Η εξουσία τείνει να μας διώκει ατομικά, λειτουργώντας σε μια κατεύθυνση εξατομίκευσης της κάθε υπόθεσης και εμείς στεκόμαστε απέναντι σε αυτές τις προσπάθειες, προτάσσοντας τη συλλογικοποίηση των αγώνων, των αντιστάσεων και των αρνήσεων.

Επίσης, αντιλαμβανόμενοι τον αντιμιλιταρισμό, ως μια από τις αιχμές του γενικότερου αντιθεσμικού αγώνα ενάντια στα κράτη και τα έθνη, επιλέγουμε να μη βρεθούμε μπροστά σε καμία επιτροπή, η οποία θα μας κάνει τη χάρη και θα μας επιτρέψει να μην υπηρετήσουμε τη θητεία μας. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη συμμετοχή μας σε ένα παιχνίδι ρόλων, όπου και πάλι θα έπρεπε να “χάσουμε” τα αξιακά μας κριτήρια και να προσποιηθούμε ότι θέλουμε αλλά δεν μπορούμε να καταταγούμε, λόγω κάποιας ψυχικής ή σωματικής ασθένειας. Ενώ παράλληλα θα έπρεπε να “νομιμοποιήσουμε” τη μέθοδο που ο ίδιος θεσμός στον οποίο αντιτασσόμαστε, χρησιμοποιεί σαν στρόφιγγα αποσυμπίεσης του “προβλήματος” των ανυπότακτων.

Tα ίδια κριτήρια μας ωθούν και στη μη εκπλήρωση εναλλακτικής κοινωνικής θητείας. Μιας δηλαδή εναλλακτικής προσφοράς στο ελληνικό κράτος, όπου οι όροι και οι προϋποθέσεις μπαίνουν
μονομερώς, από αυτόν που είναι σε θέση ισχύος. Το ελληνικό κράτος έρχεται παραδόξως να ορίσει τι αποτελεί κοινωνική προσφορά, και προσπαθεί να μας εντάξει σε αυτήν. Παραδόξως, γιατί η αλήθεια είναι ότι έχει να επιδείξει μια μεγάλη γκάμα από κοινωνικές υπηρεσίες στους υπηκόους του, δείχνoντας το δρόμο προς την επίτευξη της ευζωίας: από την αύξηση των αυτοκτονιών στην περίοδο της “κρίσης” (ή αλλιώς διεύρυνση του χάσματος της οικονομικής ανισότητας), το ξεπούλημα φυσικών τοπίων προς κερδοσκοπική εκμετάλλευση (π.χ. η περίπτωση στις Σκουριές της Χαλκιδικής), μέχρι τις επιδοτήσεις της οικοκτονικής γεωργίας και την περίφραξη-εμπορευματοποίηση φυσικά άφθονων πόρων όπως το νερό και η ενέργεια. Εμείς, λοιπόν αντιθέτως, θεωρούμε ότι έχουμε το αξιακό υπόβαθρο να κρίνουμε από μόνοι μας τι πραγματικά αποτελεί κοινωνική προσφορά και να καθορίσουμε την αυτοδιάθεση του χρόνου μας όπου και όπως εμείς επιθυμούμε, χωρίς την εμπλοκή καμιάς εξουσιαστικής δομής.


Καταστολή και αφομοίωση

Για την επιλογή μας να μην υπηρετήσουμε τη στρατιωτική μας θητεία, το ελληνικό κράτος μάς “επιβραβεύει” με ποικίλες διώξεις ποινικού και οικονομικού χαρακτήρα. Η ανυποταξία συνεχίζει να έχει βαριές κυρώσεις, αν και αποτελεί πλημμέλημα από το 2003 και μετά, όταν το ελληνικό κράτος ανακάλεσε το καθεστώς γενικής επιστράτευσης σε καιρό πολέμου, το οποίο είχε κηρύξει από το 1974. Έτσι, ως συνέπεια της ανυποταξίας, μας επιβάλλεται απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, η οποία σε συνδυασμό με τη μη δυνατότητα έκδοσης διαβατηρίου, λειτουργεί στην κατεύθυνση του περιορισμού της “ελεύθερης” μετακίνησής μας σε άλλες χώρες. Οι εθνικοί εχθροί, όταν αμφισβητούν ευθέως τις “βασικές αρχές” των κρατών, πρέπει να παραμένουν περιορισμένοι και με λιγότερα “προνόμια” από τους υπολοίπους. Ο εγκλεισμός μας μέσα στην χώρα που έτυχε να γεννηθούμε, είναι απλά το αποτέλεσμα της εκδικητικότητας του κράτους στην άρνησή μας να αποδεχτούμε την εθνική ταυτότητα.

Παράλληλα με αυτές τις κυρώσεις, δεχόμαστε αμέτρητες ενοχλήσεις από τις στρατολογικές και αστυνομικές υπηρεσίες, που έχουν σαν σκοπό να μας πείσουν να καταταχθούμε. Μάλιστα, από το 2013 και μετά, σε αυτές τις ενοχλήσεις προστέθηκαν και οι συλλήψεις ολικών αρνητών στράτευσης, με τη διαδικασία του αυτοφώρου, άλλη μια δηλαδή “φιλοφρόνηση” του ελληνικού κράτους προς όσους αντιστέκονται. Η μη συμμόρφωση, οδήγησε σε στρατοδικεία, τα οποία μας δίκασαν για την επιλογή μας να αρνηθούμε να σκοτωθούμε και να σκοτώσουμε για το έθνος.

Σε συνέχεια των διώξεων, από το 2010 και μετά, με νομοθεσία των τότε υπουργών οικονομικών και εθνικής άμυνας Γ. Παπακωνσταντίνου και Ε. Βενιζέλου, προστέθηκε η επιβολή διοικητικού προστίμου 6000 ευρώ. Αυτό αποστέλλεται από τις στρατολογικές υπηρεσίες στις αντίστοιχες εφορίες, οι οποίες το επικυρώνουν και αναλαμβάνουν να το εισπράξουν. Παρατηρείται έτσι μια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης της ίδιας της άρνησης του στρατού, καθώς το ξεκάθαρα κατασταλτικό μέτρο (πρόστιμο) απέναντι στους ολικούς αρνητές στράτευσης χάνεται μέσα στα φορολογικά μας μητρώα και αντιμετωπίζεται σαν ένα οποιοδήποτε άλλο χρέος μπορεί να έχει κάποιος προς το δημόσιο. Τα επιβαλλόμενα χρέη μάς οδηγούν σε οικονομικούς πλέον περιορισμούς και εκβιασμούς. Η μη έκδοση φορολογικής ενημερότητας, οι εργασιακές δυσκολίες σε περιπτώσεις εργαζόμενων με μπλοκάκι, αλλά και οι δεσμεύσεις και κατασχέσεις λογαριασμών που παρατηρούμε το τελευταίο διάστημα, είναι μερικοί μόνο από αυτούς.

Οι “ρομαντικές” όμως ιστορίες μεταξύ ελληνικού κράτους και ανυπότακτων, δεν τελειώνουν εδώ. Η τελευταία τέτοια κίνηση, είναι ένα νομοσχέδιο του εθνικόφρονα υπουργού εθνικής άμυνας Π. Καμμένου, στις αρχές του 2016. Οι στρατολογίες δεν αμελούν να μας το γνωστοποιήσουν, μέσω ηλεκτρονικών και μη ταχυδρομείων, προσκαλώντας μας να τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητές μας μέχρι το τέλος του 2017. Σαν δείγμα μεγαλοψυχίας, θα αρθούν όλες οι κυρώσεις, είτε αυτές είναι οικονομικές είτε είναι ποινικές. Παράλληλα, παρόλο που όσα στρατοδικεία πραγματοποιήθηκαν τους τελευταίους μήνες παραγράφηκαν (λόγω διατάγματος για την αποσυμφόρηση των δικαστηρίων), τα πρόστιμα συνεχίζουν να επιδίδονται με αμείωτους ρυθμούς. Όταν όμως λήξει η προθεσμία “συμμόρφωσης” και αφού θα έχουμε μείνει μόνο όσοι αρνηθήκαμε τον συμβιβασμό, φανταζόμαστε ότι θα είμαστε αποδέκτες ιδιαίτερα μιας ακόμα “στοργικής φροντίδας”.

Επομένως, διαχρονικά οι ανυπότακτοι, αλλά κατά κύριο λόγο οι ολικοί αρνητές στράτευσης, αποτελούν τους ιδανικούς δοκιμαστικούς σωλήνες της καταστολής, με σκοπό οι εφαρμογές της να επεκταθούν και ευρύτερα σε αντιστεκόμενα κοινωνικά κομμάτια. Αναντίστοιχες διώξεις για “ελαφρά αδικήματα” που έχουν όμως πολιτικά χαρακτηριστικά, καθώς και διοικητικά πρόστιμα για πράξεις κοινωνικής αντίστασης είναι ίσως μια εικόνα από το όχι και τόσο μακρινό μέλλον.


Εθνική αφήγηση και εθνική ενότητα
 
Ένα από τα ιδεολογήματα που χρησιμοποιούν διαρκώς τα κράτη στις εποχές των οικονομικών και θεσμικών κρίσεων, οι οποίες οδηγούν από τη μία σε κοινωνικούς και θεσμικούς μετασχηματισμούς (φυσικά προς όφελος της εξουσίας) και από την άλλη σε κοινωνικές αντιδράσεις, είναι αυτό της εθνικής ενότητας. Η κατασκευασμένη έννοια του έθνους(δημιούργημα του 18ου αιώνα) αποσκοπεί στο να δώσει κοινά χαρακτηριστικά σε πληθυσμούς, οι οποίοι σε διαφορετική περίπτωση ενδεχομένως να μη διασταυρώνονταν πολιτισμικά σε κανένα επίπεδο –απλά τυχαίνει να κατοικούν σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, κάτω από την ίδια εξουσία. Η εθνική ενότητα έρχεται να δώσει σε αυτούς ένα κοινό αίσθημα ότι κάτι καλό γίνεται για όλους. Επιχειρεί να αποπροσανατολίσει από την κριτική στους κυρίαρχους θεσμούς και κατ’ επέκταση από τις αντιδράσεις και τις αντιστάσεις και να δώσει ένα νόημα και ένα άλλοθι στα πολιτικά παιχνίδια τους. Η χρήση βέβαια της εθνικής αφήγησης, με απώτερο σκοπό την υποτιθέμενη “έξοδο από την κρίση”, αγαπημένη φράση της εξουσίας, αποσκοπεί στη δημιουργία μιας λανθασμένης εικόνας. Αυτή αφορά το ψευδολόγημα ότι όλοι επηρεαζόμαστε το ίδιο από την κρίση και άρα ο “αγώνας” και οι θυσίες για το ξεπέρασμά της δεν γνωρίζει τάξεις και διαχωρισμούς.

Από μεριάς μας, δεν θεωρούμε πως όλοι επηρεαζόμαστε το ίδιο. Προφανώς και οι κατέχοντες τον πλούτο και την εξουσία, βρίσκουν πάντα τις διεξόδους τους σε καιρό κρίσης και εν τέλει αυξάνουν τα κέρδη και τα κεφάλαιά τους. Αντιθέτως, οι “από τα κάτω” είμαστε αυτοί που τελικά βιώνουμε τα επακόλουθα της κρίσης, μέσω της υποβάθμισης των ζωών μας. Επίσης, δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το αν η εθνική ενότητα μπορεί να παίξει το συνδετικό κρίκο στους κοινωνικούς αγώνες, αφού από μόνη της η έννοια του έθνους είναι πλασμένη να ευνοεί αυτούς που ασκούν και διαχειρίζονται την εξουσία. Δεν νιώθουμε καμία ενότητα με τέτοια χαρακτηριστικά, εφόσον δεν τρέφουμε κανένα πατριωτικό ή εθνικό αίσθημα. Αντιθέτως νιώθουμε κοινωνικά και ταξικά συνδεδεμένοι με όλους τους καταπιεσμένους ανά τον κόσμο και είναι αυτοί με τους οποίους θέλουμε να ενώσουμε τους αγώνες μας, όντας αλληλέγγυοι μακριά από εθνικά χαρακτηριστικά.

 
Στρατός – για την ασφάλεια από τον εξωτερικό εχθρό…

Η χρήση της γλώσσας αποτελούσε πάντα ένα εργαλείο διαστρέβλωσης της πραγματικότητας από την άρχουσα τάξη, προκειμένου γεγονότα που θα ήταν μη αποδεκτά ή θα προκαλούσαν κοινωνικό αποτροπιασμό, να ωραιοποιούνται με σκοπό να κατευνάσει τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις. Στην τρέχουσα ιστορική περίοδο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η έννοια της ασφάλειας. Ο όρος αυτός, αντανακλώντας ουσιαστικά μια ολόκληρη ιδεολογία, χρησιμοποιείται επανειλημμένα από τους θεσμούς εξουσίας ως ένας ευφημισμός της εξασφάλισης των δικών τους συμφερόντων αλλά και της επιτήρησης και καταστολής μέρους της κοινωνίας. Ας το εξηγήσουμε λίγο καλύτερα…

Προκειμένου τα κράτη να δικαιολογήσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις εκτός των συνόρων τους παίζοντας γεωστρατηγικά/γεωπολιτικά παιχνίδια, για την επέκταση κεφαλαίου και τη λεηλασία φυσικών πόρων, εφευρίσκουν διάφορες ωραίες εκφράσεις όπως: ανθρωπιστικές επεμβάσεις για προστασία πληθυσμιακών ομάδων, αποκατάσταση της δημοκρατίας (από δικτατορικά καθεστώτα), επιχειρήσεις εναντίον τρομοκρατικών οργανώσεων κ.ά. Όλα αυτά γίνονται πάντα στο όνομα της παροχής ασφάλειας είτε προς τους πληθυσμούς των περιοχών που γίνονται οι επεμβάσεις αυτές είτε προς τους κατοίκους των δυτικών κρατών από διεθνείς απειλές (π.χ. τρομοκρατία).

Το αποτέλεσμα όμως επί της ουσίας είναι η δημιουργία μιας κατάστασης πλήρους ανασφάλειας που απεικονίζεται από τις εκατόμβες νεκρών αμάχων, την ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων και την καταστροφή βασικών υποδομών υποστήριξης των ντόπιων πληθυσμών, την οικολογική γενοκτονία (π.χ. χρήση απεμπλουτισμένου ουρανίου από το ΝΑΤΟ στην περίπτωση του Κοσσόβου) και τον εκτοπισμό εκατομμυρίων που οδηγούνται στη μετανάστευση. Με άλλα λόγια, ο όρος διεθνής τρομοκρατία ταιριάζει άψογα στο να περιγράψει τις πολεμικές επεμβάσεις των ίδιων των κρατών και ο ισχυρισμός περί ασφάλειας είναι απλά ένα ευφάνταστο παραμύθι ποτισμένο στο αίμα.

Οι ίδιοι στρατοί λοιπόν που ισοπεδώνουν και λεηλατούν πόλεις και εξαθλιώνουν πληθυσμούς, φτιάχνοντας έτσι το εύφορο έδαφος για τη δημιουργία μίσους και θρησκευτικού φονταμενταλισμού, είναι αυτοί που βγαίνουν στις μητροπόλεις προσποιούμενοι τους κοινωνικούς προστάτες και τους υποτιθέμενους λύτες των προβλημάτων που οι ίδιοι κατασκεύασαν. Προστάτες από το φόβο της “ασύμμετρης τρομοκρατικής απειλής” που εν δυνάμει βρίσκεται –για αυτούς– σε κάθε μετανάστη. Πάνω σε αυτό το φόβο, ένα ολόκληρο πλέγμα βιομηχανιών αναπτύσσεται και ευδοκιμεί με κέρδη δισεκατομμυρίων: τεχνολογίες επιτήρησης, ερευνητικά προγράμματα, δολοφονικοί φράχτες (που οδηγούν τους μετανάστες στα θαλάσσια περάσματα και στον πνιγμό), κέντρα κράτησης για όσους γλύτωσαν τον πνιγμό, απελάσεις για όσους δεν…χωράνε, περιπολίες και φύλαξη των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων, drones για επιτήρηση και επιθέσεις ”τρομοκρατικών στόχων”, και φυσικά όλη η υπόλοιπη πολεμική βιομηχανία που με τις νέες επιθέσεις κλείνει τον επαναλαμβανόμενο κύκλο. Το παζλ της κερδοσκοπίας στα σώματα των μεταναστών ολοκληρώνει ένα πλήθος από ΜΚΟ που έρχεται ως ένας μοντέρνος ιεραπόστολος ανιδιοτέλειας να διαχειριστεί τα αποτελέσματα του πολέμου στο επίπεδο της ανθρωπιστικής βοήθειας. Μέσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα, και πάντα με την αμέριστη συμβολή των ΜΜΕ, ως γνήσιοι μηχανισμοί διάχυσης των κυρίαρχων ιδεολογιών και διαστρεβλωτές της πραγματικότητας, μεγάλο μέρος των κοινωνιών αδυνατούν να δουν τα φαινόμενα στη ρίζα τους, αρχίζουν να αποδέχονται ως μια κανονικότητα το μόνιμο καθεστώς του φόβου και ζουν με τις ψευδαισθήσεις ότι ο στρατός έχει σημαίνοντα κοινωνικό ρόλο.

Ο ελληνικός στρατός με τη σειρά του (αν και δεν έχει βγει –ακόμα– στους δρόμους της ελληνικής επικράτειας ως προστάτης από τρομοκρατικά κτυπήματα όπως οι στρατοί στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες), προσπαθεί να ξεπλύνει το δολοφονικό και εθνικιστικό του πρόσωπο ως ο βασικός διαχειριστής της “προσφυγικής κρίσης”. Θέλοντας να εξασφαλίσει την κοινωνική αποδοχή και επιβράβευση, φοράει ειρωνικά το “ανθρωπιστικό” του προσωπείο και διαχειρίζεται τους κατατρεγμένους αυτού του κόσμου με τη συνήθη κυνικότητα που τον διακρίνει. Έχοντας συμβάλλει στον εκτοπισμό τους (με τη συμμετοχή του στις…επιχειρήσεις υποστήριξης της ειρήνης –όπως τις ονομάζουν– στο Κογκό, στο Ιράκ, στη Δ. Σαχάρα, στη Σομαλία, στο Σουδάν, στο Λίβανο, στο Τσαντ, στο Αφγανιστάν, στο Μάλι, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία κ.α.) στέκεται…“αλληλέγγυος” στους μετανάστες όσο τα φώτα της δημοσιότητας είναι μπροστά. Φυσικά με το αζημίωτο, αφού στο στρατό όσο και στις υπόλοιπες δομές του κράτους, τίποτα δεν γίνεται χωρίς τα απαραίτητα (υλικά και μη) ανταλλάγματα. Τα ευρωπαϊκά κονδύλια και η “ανάπτυξη” στην Ελλάδα της συγκυβέρνησης σύριζα-ανέλ είναι άμεσα συνδεδεμένα με την “προσφυγική κρίση” και τα κέντρα κράτησης, ενώ ο στρατός είναι από τους βασικούς αποδέκτες τους (από το 2015 –και μέχρι σήμερα τουλάχιστον– το υπουργείο εθνικής άμυνας διαχειρίζεται 89 εκατ. ευρώ). Όταν τα φώτα της δημοσιότητας βέβαια σβήσουν, η “αλληλεγγύη” του ελληνικού στρατού απεικονίζεται στην αποτροπή της ελεύθερης μετακίνησης των ξεριζωμένων περιπολώντας στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα του ελληνικού κράτους, στον εγκλεισμό μέσα σε στρατόπεδα-κέντρα κράτησης, άλλοτε κλειστά και άλλοτε ανοικτά –αλλά σε νησιά που έχουν μετατραπεί σε πλωτές φυλακές–, πάντα σε συνθήκες εξαθλίωσης οι οποίες οδηγούν ακόμα και στις έμμεσες δολοφονίες.


…Αλλά και την ασφάλεια από τον εσωτερικό

Ο ευφημισμός των δομών εξουσίας περί ασφάλειας όμως δεν εξαντλείται στο πεδίο των εξωτερικών κινδύνων των κρατών. Εκτός από τους μετανάστες, πλέον και ο εγχώριος πληθυσμός αποτελεί δυνητικά απειλή για την ασφάλεια· σε αυτήν την περίπτωση, εκείνη της διατήρησης της αποκαλούμενης συστημικής σταθερότητας. Όντας σήμερα σε μια περίοδο όπου το καπιταλιστικό σύστημα έχει οξύνει σε ακραία επίπεδα τις κοινωνικές ανισότητες διαπράττοντας ταυτόχρονα τον βιασμό του φυσικού περιβάλλοντος στο όνομα του κέρδους και του φετιχισμού της ανάπτυξης, έχει ιδιαίτερη σημασία η κατάπνιξη οποιασδήποτε μορφής αμφισβήτησης των κυρίαρχων ιδεολογιών. Πιο εύκολα πρέπει να φαντάζει στις κοινωνικές συνειδήσεις το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού.

Εκκινώντας λοιπόν και πάλι από τα συμπτώματα αυτής της κοινωνικής κατάστασης(εθνικιστικές, θρησκευτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις, δημογραφική έξαρση και οικονομική δυσπραγία, έλλειψη βασικών πόρων, κλιματική αλλαγή κ.λπ.), και όχι από τις αιτίες(κοινωνικοοικονομικό σύστημα και κοινωνικές σχέσεις που δημιουργεί και αναπαράγει), ο ελληνικός στρατός, σε συνεργασία με άλλους διακρατικούς και μη οργανισμούς, προετοιμάζεται για τη διασφάλιση του στάτους κβο, στο εσωτερικό πλέον του κράτους που υπηρετεί. Εκτός από τον γνωστό ιστορικά απεργοσπαστικό του ρόλο, αστυνομικοποιείται και προετοιμάζεται για την καταστολή κοινωνικών αντιδράσεων. Εξασκείται στην αντιμετώπιση «οχλοκρατικών εκδηλώσεων στη διάρκεια ειρηνευτικής αποστολής»(Βέροια, Μάρτιος 2002), στην «αντιμετώπιση διαδηλωτών κατά του ΝΑΤΟ»(Παπάγου, Ιούνιος 2006), στην καταστολή πλήθους (άσκηση «Καλλίμαχος» 2011 και 2013, Κιλκίς Ιούνιος 2011) κ.ά. Τον Οκτώβριο του 2012 μάλιστα, εξαιτίας εφόδου των ναυτεργατών στο υπουργείο εθνικής άμυνας ύστερα από διαδήλωση, κλήθηκε η 71η αερομεταφερόμενη ταξιαρχία, που ειδικεύεται στην αντιμετώπιση καταστολής πλήθους να εκπαιδεύσει στελέχη διακλαδικής στρατονομίας για την προστασία του υπουργείου και άλλων στρατιωτικών χώρων. Η επιβεβαίωση όλων των παραπάνω ήρθε όταν, ως ακροατές σε στρατοδικείο ολικού αρνητή στράτευσης, ακούσαμε μαρτυρία από πρώην απόστρατο υπαξιωματικό του στρατού ξηράς, να παραδέχεται τη διαταγή που είχε βγει προς όλα τα στρατόπεδα την περίοδο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008 να είναι σε επιφυλακή.

Είτε εξωτερικός λοιπόν, είτε εσωτερικός, ο κατασκευασμένος εχθρός είναι παντού. Το δόγμα της ασφάλειας καθολικοποιείται και διαχέεται σε όλες τις κοινωνικές πτυχές. Η φράση του πρωθυπουργού της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς ότι “η ασφάλεια είναι η σπουδαιότερη από όλες τις ελευθερίες”, δείχνει τα πρώτα δείγματα ενός επερχόμενου δυστοπικού μέλλοντος. Ενός καθεστώτος φόβου και ασφαλειοκρατίας, όπου όλες οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις εντός και εκτός ενός κράτους μπορούν να μετατραπούν (κατά το δοκούν από τους αρμόδιους) σε ζητήματα (υπερ)εθνικής ασφάλειας. Σε αυτές τις κοινωνίες του φόβου και της μόνιμης ανασφάλειας λοιπόν, όπου ο στρατός αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες συντήρησής τους τους, η επιλογή της ολικής άρνησης στράτευσης έρχεται να αποτελέσει ένα ανάχωμα.


Λίγα λόγια για το κλείσιμο

Οι παραπάνω λοιπόν είναι λίγοι από τους λόγους που αρνούμαστε να υπηρετήσουμε τον στρατό του ελληνικού κράτους και για αυτή μας την επιλογή, μας διώκει. Ενώ εκείνο είναι που κατασκευάζει όπλα (π.χ. με την αναδιαμόρφωση του νομισματοκοπείου στο Κεφαλόβρυσο για την παραγωγή σφαιρών), λαμβάνει μέρος σε δολοφονικούς πολέμους, συμμετέχει στην λεηλασία τοπίων και τον εκτοπισμό πληθυσμών, ποτίζοντάς μας στο ψέμα ότι όλα αυτά είναι για το καλό μας, έρχεται να αποκαλέσει εμάς εγκληματίες διώκοντάς μας για το στυγερό “έγκλημα” της ανυποταξίας, ή για να το πούμε πιο σωστά, για τη θέλησή μας να ζήσουμε σε μια κοινωνία χωρίς πολέμους, ρατσισμό, εθνικισμό, σεξισμό, μιλιταρισμό και πλαστά έθνη-κράτη.

Όπως και άλλοι ολικοί αρνητές έτσι κι εμείς, δεν έχουμε αφεθεί στο απυρόβλητο από τα κατασταλτικά “φιλέματα” του ελληνικού κράτους και πιο συγκεκριμένα από την οικονομική εκδοχή του προστίμου των 6000 ευρώ. Ευχαριστούμε θερμά το ελληνικό κράτος αλλά δεν σκοπεύουμε να δεχτούμε τους εκβιασμούς ούτε να μαγευτούμε από τις Σειρήνες της αφομοίωσης που μας καλούν να τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητές μας. Για αυτό λοιπόν αρνούμαστε να πληρώσουμε οποιοδήποτε πρόστιμο έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της επιλογής μας, καθώς επίσης και να ενδώσουμε στην πρόταση ανακωχής –κάνοντας ουσιαστικά έκπτωση στα αξιακά μας κριτήρια– ή να αλλάξουμε στάση λόγω ενδεχόμενων μελλοντικών ποινικών διώξεων.

Στην τρέχουσα ιστορική συγκυρία, το πρόταγμα της ολικής άρνησης στράτευσης, διαβάζοντάς το όχι μέσα από το επιφανειακό πρίσμα της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, αλλά από αυτό της γενικότερης στάσης ζωής, βάζει ένα μικρό λιθαράκι συμβολής στην ανυπακοή απέναντι στα χαρτιά της εξουσίας. Δεν αφορά μόνο τους άνδρες από την ηλικία των 18, οπότε και σε καλεί το ελληνικό κράτος στην αγκαλιά της εξουσιαστικής κατήχησης, μέχρι αυτή των 45 οπότε και θεωρεί ότι δεν αποτελείς πλέον εύφορο έδαφος αλλαγής συνειδήσεων. Αφορά τον οποιονδήποτε και την οποιαδήποτε, από τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσει την ασυμβατότητα όλων αυτών των αξιών που αναπαράγονται από τον θεσμό του στρατού, με τις αξίες της κοινωνίας που οραματίζεται ο ίδιος και η ίδια, και αποτελεί μια διαρκή στάση ζωής μέχρι την πραγμάτωση μιας ελεύθερης κοινωνίας της αλληλεγγύης και της ισότητας.

Για μια απελεύθερη κοινωνία λοιπόν, ούτε μια ώρα στα χακί

Σπύρος Καλούδης / Κώστας Μαλακάσης

Απρίλης 2017

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

ΑΣΦΥΞΙΑ όπως λέμε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: Εισηγητικό κείμενο

Το εισηγητικό κείμενο του Θερσίτη (χώρος ραδιουργίας & ανατροπής - Ίλιον) από την εκδήλωση-συζήτηση:


"ΑΣΦΥΞΙΑ όπως λέμε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ"
Η οικογένεια ως τόπος παραγωγής και αναπαραγωγής του θεσμού της ιδιοκτησίας, ως κατεξοχήν πεδίο οργάνωσης και επιτέλεσης των ιεραρχικά έμφυλων σχέσεων, διαμόρφωσης κοινωνικών και σεξουαλικών ταυτοτήτων, παραγωγής εθνικών σωμάτων


...που πραγματοποιήθηκε στον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης & ρήξης Ρεσάλτο, την Παρασκευή 5/5, είναι διαθέσιμο σε μορφή pdf, πατώντας εδώ.