Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Ενάντια στον εκπαιδευτικό ζουρλομανδύα - Επανέκδοση μπροσούρας (1997)

Επανέκδοση της μπροσούρας "ενάντια στον εκπαιδευτικό ζουρλομανδύα" (αναρχικοί-αντιεξουσιαστές Κερατσινίου, οκτώβρης 1997), από την πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης "το Πείρα(γ)μα". Η μπροσούρα μοιράστηκε σε έντυπη μορφή, χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά, κατά τη διάρκεια του 2ημέρου εκδηλώσεων του Πειρά(γ)ματος στις 11 & 12 Νοέμβρη, στο πρώην εργοστάσιο Καχραμάνογλου στο Κερατσίνι και είναι διαθέσιμη στο στέκι.

Για να κατεβάσετε τη μπροσούρα σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.
 
 
 
Από την εισαγωγή της επανέκδοσης:

Eίμαστε το πείρα(γ)μα, μια πειρα(γ)ματική πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης, από τον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ (Έβρου 23 & Βενιζέλου, Κερατσίνι, 100μ. από την Πλατεία Λαού – anarxiko-resalto.blogspot.gr). Πριν καιρό έπεσε στα χέρια μας αυτή η μπροσούρα η οποία είχε γραφτεί το 1997 από τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές Κερατσινίου. Διαβάζοντάς την, συνειδητοποιήσαμε κάτι που έτσι και αλλιώς γνωρίζαμε, ότι ο θεσμός της εκπαίδευσης και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί που του δίνουν σάρκα και οστά, παραμένουν αναλλοίωτοι. Αποφασίσαμε λοιπόν να την επανεκδόσουμε, 20 χρόνια μετά, μιας και παραμένει σοκαριστικά επίκαιρη. Σίγουρα, όσο περνούν τα χρόνια, οι μηχανισμοί εξελίσσονται «παρακολουθώντας την εποχή τους» και εφαρμόζουν νέους τρόπους χειραγώγησης, υποταγής και πειθαρχίας. Το σχολείο του σήμερα μπορεί να φαίνεται πιο «εξελιγμένο», τα μαθήματα που αναδιαμορφώνονται πιο «φιλικά», τα σχολικά προαύλια πιο εναλλακτικά. Παρόλα αυτά η ουσία του θεσμού παραμένει ίδια. Οι ρόλοι και τα στερεότυπα συνεχίζουν να αναπαράγονται, οι ιεραρχημένες δομές και οι διαχωρισμοί σε καλούς και κακούς μαθητές/τριες συνεχίζουν να κυριαρχούν. Οι αποβολές, οι απουσίες, οι βαθμοί, το κουδούνι και ο 6ωρος εγκλεισμός πίσω από τα σχολικά κάγκελα συνεχίζουν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής λειτουργίας της σχολικής πραγματικότητας.
 
Ενάντια στους ορατούς και αόρατους ζουρλομανδύες που μας φοράει η εξουσία, ενάντια στην κανονικότητα και το καλούπωμά μας στους ρόλους που μας επιφυλάσσει ένα σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης, κοινωνικών διαχωρισμών και οργανωμένης θλίψης. Για έναν κόσμο ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης, δημιουργίας και ελευθερίας.
 
Τα όνειρα μας να γίνουν οι εφιάλτες τους.

Περιεχόμενα:
  • Εισαγωγή
  • Εμπειρική διαπαιδαγώγηση κατά της σχολικής εκπαίδευσης
  • Ο θεσμός του σχολείου
  • Το σχολείο ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους
  • Σχολείο και παραγωγική διαδικασία
  • Πενταμελή, δεκαπενταμελή
  • Το κτίριο
  • Οι "τελετουργίες" του σχολείου (το κουδούνι, το διάλειμμα, το απουσιολόγιο, η αξιολόγηση)
  • Η απάντηση

Ενάντια στον εκπαιδευτικό ζουρλομανδύα
Να οπλίσουμε τις επιθυμίες μας

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Μία «απάντηση» από τα παλιά, στον ΟΑΣΑ...

...και σε όσους «κάτι» έχουν να κερδίσουν από το νέο σύστημα κομίστρων.

Φαίνεται πως το παιχνίδι εντυπώσεων σε ιδεολογικό, πολιτικό, πολιτικάντικο, νομικό και προπαγανδιστικό επίπεδο όσον αφορά στο «νέο κόμιστρο» και τη γενική κατάσταση των μέσων μαζικής μεταφοράς φτάνει στο φαινομενικό του τέλος. Στο Δελτίο Τύπου του ΟΑΣΑ, στις 14 Νοέμβρη, με τίτλο «Τέλος εποχής χάρτινου εισιτηρίου – Κλείσιμο πυλών», απειλούν και επίσημα πια τους επιβάτες για τον αποκλεισμό τους, μιας και από τις 20 Νοέμβρη «τόσο κατά την είσοδο, όσο και κατά την έξοδο μπορεί να συναντήσουν κλειστές πύλες».

Δεν πρόκειται να σταματήσουμε να μιλάμε για το τι σημαίνει, τι σηματοδοτεί και ποιούς τελικά αφορά αυτός ο αποκλεισμός από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ούτε φυσικά θα σταματήσουμε να υπενθυμίζουμε σε τι αφορά ο συγκεκριμένος εκσυγχρονισμός και ποιοι είναι αυτοί που θα «κερδίσουν» και θα «χάσουν» εξαιτίας του. Όπως και δεν θα σταματήσουμε να προτείνουμε αέναα πως απέναντι στις κρατικές επιλογές δεν υπάρχει άλλος τρόπος αντίστασης και εναντίωσης παρά μόνο ο συλλογικός, ακηδεμόνευτος και αυτοοργανωμένος… Ωστόσο, λέμε σήμερα να «απαντήσουμε» με χιούμορ στα εγκαίνια των κλειστών πυλών των μέσων μαζικής μεταφοράς, δανειζόμενοι ένα βίντεο από τη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του '80, προσαρμοσμένο "ελαφρώς" στα ελληνικά δεδομένα.

Διότι, πολύ απλά, όσα κάγκελα και αν ορθώνουν δεν θα σταματήσουν ποτέ τους ανθρώπους να τα περνάνε!

[πατήστε το cc για τους ελληνικούς υπότιτλους]



Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Παρεμβάσεις σχετικά με την πετρελαιοκηλίδα στον Σαρωνικό


Παρεμβάσεις για το ζήτημα της πετρελαιοκηλίδας στο Σαρωνικό, μετά τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου Αγιά Ζώνη ΙΙ της FOS Petroleum ιδιοκτησίας Θ.Κουντούρη που μόλυνε το Σαρωνικό με περισσότερους από 2500 τόνους μαζούτ, πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο χρονικό διάστημα σε πολλές περιοχές του Πειραιά και της Αθήνας, με μοιράσματα χιλιάδων κειμένων, τρικάκια, πανό και αναγραφή συνθημάτων. Ενώ πραγματοποιηθήκαν και 2 διασυλλογικές παρεμβάσεις, η πρώτη στις 26/10 στο κέντρο του Πειραιά με αναγραφή συνθημάτων στο παράρτημα του Υπουργείου Ναυτιλίας (Διεύθυνση Επιθεώρησης Πλοίων) στο Πασαλιμάνι: https://athens.indymedia.org/post/1579246/ και η δεύτερη στις 4/11 στο Πέραμα με αναγραφή συνθημάτων στο κτίριο της FOS PETROLEUM αλλά και στο λακέδικο εργοδοτικό σωματείο της χ.α. «Άγιος Νικόλαος», στα τσιράκια των εφοπλιστών: https://athens.indymedia.org/post/1579617/



Ακολουθούν φωτογραφίες, το κείμενο και η αφίσα των παρεμβάσεων:
φωτογραφίες από Πειραιά
 

φωτογραφίες από Πέραμα
 

   

το κείμενο της παρέμβασης και σε .pdf εδώ

και η αφίσα

 συνελεύσεις γειτονίας, αυτοοργανωμένα στέκια & καταλήψεις,
αναρχικές & αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες
από της περιοχές  του Πειραιά και της Αθήνας
 
 

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα Διοικητικά Δικαστήρια Αθήνας, Πέμπτη 23 Νοέμβρη – 12:00

Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης:


Αφίσες καλέσματος στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα Διοικητικά Δικαστήρια της Αθήνας (οδός Ριανκούρ, 85), την Πέμπτη 23 Νοέμβρη στις 12:00, όπου εκδικάζεται η υπόθεση του ολικού αρνητή στράτευσης Β.Γ. ενάντια στο πρόστιμο των 6.000 ευρώ, για την άρνησή του να καταταγεί στον ελληνικό στρατό.




Κείμενο του ολικού αρνητή στράτευσης Β.Γ. για την οικονομική καταστολή

Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης:
 
Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
λίγα λόγια με αφορμή την εκδίκαση της προσφυγής ενάντια στο πρόστιμο των 6.000€
σε ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης


“ Αυτός που αγωνίζεται μπορεί και να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται έχει ήδη χάσει… ”
 Bertolt Brecht

Έπειτα από μία αναμονή περίπου 5 χρόνων θα εξεταστεί στις 23 Νοεμβρίου στο μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο της Αθήνας η προσφυγή που έχω καταθέσει ενάντια στο πρόστιμο των 6.000 ευρώ, το οποίο μου έχει επιβάλλει ο ελληνικός στρατός για την ανυποταξία μου από το Μάιο του 2011. Ένα πρόστιμο το οποίο αρνούμαι συνειδητά να πληρώσω, καθώς δεν θεωρώ ότι χρωστάω το παραμικρό στα ταμεία, ούτε του κράτους, ούτε του στρατού.


ΤΟ ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΩΣ ΠΥΛΩΝΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ  ΣΕ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ
Όντας συνειδητά ανυπότακτος από το 2011, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα πρόσφατα ψηφισμένο νόμο (Σεπτέμβρης 2010) του τότε υπουργού εθνικής άμυνας Ε. Βενιζέλου, που προέβλεπε την επιβολή διοικητικού προστίμου σε κάθε ανυπότακτο. Το ύψος του προστίμου καθορίστηκε λίγο αργότερα (Απρίλης 2011) με μία κοινή υπουργική απόφαση του υπουργείου οικονομικών και εθνικής άμυνας (Παπακωνσταντίνου-Βενιζέλος), που το όρισε στις 6.000€. Το πρωτάκουστο μεγάλο ύψος του προστίμου στόχευε να περιορίσει δραστικά τον αριθμό ανυπότακτων και λιποτακτών, που τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξανόταν. Επιπροσθέτως, σύντομα μετά από την ψήφιση του νομοσχεδίου είχαμε την 2η ή και 3η επιβολή του σε ανυπότακτους, κάθε φορά που τους ξανακαλούσαν να παρουσιαστούν. Μαζί με τις προσαυξήσεις μιλάμε πλέον για ένα χρέος δεκάδων χιλιάδων ευρώ, που ξαδιάντροπα μας ζητάει το ελληνικό κράτος να του αποδώσουμε, επειδή δεν υπηρετήσαμε σαν υπάκουα στρατιωτάκια τις προσταγές του! Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ανυπότακτοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με δεσμεύσεις και κατασχέσεις (τραπεζικών λογαριασμών, μισθών, επιδομάτων, επιστροφών φόρων, περιουσιακών στοιχείων), ενώ κινδύνεψαν μέχρι και με επιπλέον ποινικές διώξεις ως οφειλέτες του δημοσίου.
Ως ένα σχετικά πρόσφατο κατασταλτικό εργαλείο στα χέρια στρατού και κράτους, που στοχεύει πολύπλευρα στην εξόντωση του “εσωτερικού εχθρού”, μπορούμε με μια σύντομη αποδόμησή του να επικεντρωθούμε σε 3 κυρίως βασικές πτυχές του: α) στον εκδικητικό χαρακτήρα του προστίμου, β) στη στοχευμένη πολιτικά κατεύθυνσή του, γ) στην απόπειρα αποπολιτικοποίησης του προτάγματος της ολικής άρνησης στράτευσης
Αν αναλογιστεί κανείς τις προϋπάρχουσες διώξεις, που υφίστανται διαχρονικά οι ανυπότακτοι και ακόμα πιο στοχευμένα οι ολικοί αρνητές στράτευσης, τότε μπορούμε να πούμε ότι φαίνεται να αποτελούν ένα σημαντικό εσωτερικό εχθρό του ελληνικού κράτους. Γιατί αν και η ανυποταξία είναι αδίκημα πλημμεληματικού χαρακτήρα, εντούτοις είναι διαρκές, γεγονός που σε φέρνει μόνιμα στο στόχαστρο μιας ατέρμονης καταστολής. Από συνεχείς ενοχλήσεις από αστυνομικά τμήματα και τραμπουκισμούς αστυνομικών σε σπίτια, μέχρι ξαφνικές συλλήψεις, αυτόφωρα και μεταγωγές, με τα στρατοδικεία να έρχονται το ένα μετά το άλλο, και όλες αυτές οι κατασταλτικές μεθοδεύσεις για ένα και μόνο αδίκημα! Το επιστέγασμα έρχεται με την επαναλαμβανόμενη επιβολή του διοικητικού προστίμου, χωρίς να έχει προηγηθεί δίκη και άσχετα από τις παράλληλες ποινικές διώξεις που μπορεί να εκρεμμούν. Όλα αυτά, αποδεικνύουν περίτρανα τον εκδικητικό χαρακτήρα τόσο του προστίμου, όσο και των παλαιότερων κατασταλτικών μεθοδεύσεων, με το δε πρόστιμο όμως να γυαλίζει ως ένα ακονισμένο και νεοφερμένο όπλο στη φαρέτρα των εξουσιαστών.
Ο τρόπος με τον οποίο το εξαχίλιαρο έχει καθοριστεί μέσα από τις διατάξεις του ΦΕΚ, έχει ακόμα μία διάσταση, αυτή της στοχευμένης πολιτικής δίωξης. Αν και στο γενικό του πλαίσιο στοχεύει να μειώσει τις “διαρροές” στα στατιστικά της στρατιωτικής θητείας, γίνεται σαφές ότι ένας παράλληλος στόχος του είναι να καταστείλει τις ριζοσπαστικές φωνές, που έρχονται σε κάθετη και αντιθεσμική ρήξη με το στρατό στο σύνολό του ως θεσμό. Αυτό το αποδεικνύει ο ίδιος ο νόμος, αφού μέσα από τα “παραθυράκια” που αφήνει, ορίζει ότι όποιος τακτοποιήσει την ανυποταξία του με κάθε νόμιμο τρόπο (δηλαδή να πάρει τρελόχαρτο, να υπηρετήσει ή να κάνει εναλλακτική θητεία), απαλάσσεται από το πρόστιμο. Μία “ευνοϊκή” ρύθμιση  για όσους “μετανοήσουν” και συνθηκολογήσουν, στοχεύοντας στην αφομοίωση του προτάγματος και στη διευθέτηση της άρνησης μέσω θεσμικών οδών. Κάτι που οι ολικοί αρνητές στράτευσης αρνούνται καθολικά και δημόσια να πράξουν και για αυτό βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής!
Από την άλλη μεριά, η ίδια η φύση του προστίμου επιχειρεί να αποπροσανατολίσει και να αποπολιτικοποιήσει τη στάση ενός ολικού αρνητή στράτευσης, μετατοπίζοντας το ζήτημα της άρνησης σε οικονομίστικο ζήτημα, σε ένα απλό χρηματικό όφελος του αρνητή προς την εφορία, τσουβαλιάζοντάς τον με όλους τους υπόλοιπους οφειλέτες του δημοσίου. Από τις αίθουσες των στρατοδικείων, όπου εκτίθεται και κρίνεται δημόσια ολόκληρος ο στρατιωτικός μηχανισμός μέσω του λόγου τόσο των “κατηγορούμενων” ολικών αρνητών, όσο και των αλληλέγγυων, το ζήτημα μεταφέρεται στα Α.Φ.Μ. και στα αρχεία των υπολογιστών των Δ.Ο.Υ.
Η στοχευμένη οικονομική καταστολή με τις πολύπλευρες διαστάσεις της αποτελεί ένα πείραμα των εξουσιαστών, οι οποίοι ξεκινώντας από τους ανυπότακτους και τους ολικούς αρνητές στράτευσης, δε θα διστάσουν να απλώσουν το φάσμα της και σε άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια. Κάτι τέτοιο άλλωστε συμβαίνει ήδη σε χώρες του εξωτερικού, με την αναφορά ενός ασφαλίτη να είναι αρκετή για να σου επιβληθεί για παράδειγμα ένα πρόστιμο για συμμετοχή σε παράνομη πορεία! Δεν αποκλείεται λοιπόν στο προσεχές μέλλον να δούμε τέτοιες πρακτικές να διευρύνονται, επιδιώκοντας ίσως και να αντικαταστήσουν-συμπληρώσουν παραδοσιακές μεθόδους καταστολής, ή να αποσυμφορήσουν δικαστικές αίθουσες. Οι δυναμικές που αναπτύσσονται μεταξύ κοινωνικών αντιστάσεων και κυριαρχίας, με το πρόστιμο ήδη να αποτελεί για την τελευταία παρακαταθήκη σε νομικό επίπεδο, θα επηρεάσουν και την εξάπλωση ή μη της οικονομικής καταστολής σε ευρύτερα πεδία αντιθεσμικού αγώνα και κοινωνικών αντιστάσεων. Κάτι που οφείλουμε συλλογικά και αδιαμεσολάβητα να μην αφήσουμε αναπάντητο και να αντισταθούμε δυναμικά απέναντί του.


ΤΟ ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΩΣ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ  ΣΕ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ
Η χρονική συγκυρία, μέσα στην οποία ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε ο συγκεκριμένος νόμος (2010-11), δεν ήταν άσχετη από τις ραγδαίες αλλαγές που προωθούσαν οι κυρίαρχοι σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, αλλάζοντας άρδην τον τρόπο που θα αντιλαμβανόμασταν πλέον την επιβίωσή μας. Μέσα στα τελευταία 7 περίπου χρόνια, με πρόσχημα την κρίση και το χρέος, το κράτος ανασυντάχτηκε και οργάνωσε στρατηγικά την άμυνα και την επίθεσή του απέναντι σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, διασφαλίζοντας παράλληλα την καπιταλιστική αναδιάρθρωση.
Την εποχή που ψηφίστηκε το 6χίλιαρο, το κράτος είχε ήδη περάσει σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης και στην εποχή των απανωτών μνημονίων, με το πρώτο μνημόνιο να έχει ήδη ψηφιστεί από το Μάη του 2010. Ο σχεδιασμός για την οικονομική λεηλασία των αδυνάτων περιελάμβανε από μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και ραγδαία αύξηση φόρων, μέχρι μαζικές κατασχέσεις κινητής και ακίνητης περιουσίας (με τους πλειστηριασμούς πλέον να ξεκινούν να γίνονται ηλεκτρονικά, λόγω των αποκλεισμών που δέχτηκαν από δυναμικούς αγώνες). Η οικονομική μας αφαίμαξη συμπληρώθηκε με χαράτσια, τόκους και πρόστιμα. Οι κοινωνικοί αγώνες που δόθηκαν απέναντι σε όλα αυτά, όπως το μπλοκάρισμα πλειστηριασμών, αλλά και η συλλογική άρνηση πληρωμών σε μέσα μαζικής μεταφοράς, σε διόδια και σε χαράτσια της Δ.Ε.Η., αντιμετωπίστηκαν με εξίσου εκδικητικό χαρακτήρα, με επιπλέον πρόστιμα, μέχρι και νέα νομοσχέδια και ποινικές διώξεις.
Τα νέα πρόστιμα αποτελούν κομμάτι ενός ευρύτερου εξουσιαστικού σχεδιασμού. Από τη μία σχεδιάζεται η οικονομική λεηλασία των από κάτω και από την άλλη επιχειρείται ο κοινωνικός εκφοβισμός οποιουδήποτε τολμήσει να αμφισβητήσει και να αρνηθεί αυτή τη λεηλασία. Η επιβολή κυρώσεων και προστίμων αποτελεί πλέον τον αποτρεπτικό εκφοβιστικό παράγοντα οποιασδήποτε κοινωνικής ανυπακοής και αντίστασης σε όλα αυτά. Μέσα σε αυτόν τον συνολικό κρατικό σχεδιασμό μπορούμε να πούμε ότι εντάσεται και το εξαχίλιαρο, έχοντας παράλληλα την καταστολή της ανυποταξίας ως μια επιπρόσθετη πολιτική στόχευση. Παρόλα αυτά η λογική όλων αυτών των οικονομικών μέτρων εμπεριέχει τον ίδιο κοινό πολύπλευρο παρανομαστή: κοινωνικό εκφοβισμό, οικονομική αφαίμαξη, καταστολή, εκδίκηση, παραίτηση από συλλογικές διεκδικήσεις.
Στο συνολικό πλαίσιο της οικονομικής καταστολής εντάσσεται και η ευκολία με την οποία πλέον συνεργάζονται όλοι οι φορείς με σκοπό να ελέγξουν, να εκφοβίσουν και εν τέλει να πειθαρχήσουν τον “υπόχρεο”. Περνώντας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή ελέγχου και ολοκληρωτισμού, τα περισσότερα στοιχεία μας καταγράφονται πλέον υποχρεωτικά σε ψηφιακούς προσωπικούς κωδικούς (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ), ενώ οι περισσότερες δραστηριότητές μας (υποχρεωτική κατάθεση φορολογικής δήλωσης, υποχρεωτική μισθοδοσία και συναλλαγές μέσω τράπεζας) είναι on line προσβάσιμες σε πολλούς καλοθελητές (τραπεζίτες, εφοριακοί, αστυνομικοί, εισαγγελείς καθώς και την πρόσφατα σχηματισμένη στα χρόνια της κρίσης Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων). Με το πάτημα ενός κουμπιού μπορούν όλοι αυτοί να δεσμεύουν λογαριασμούς και περιουσιακά μας στοιχεία. Κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί τον καθένα στην εσωτερίκευση του φόβου και της άγνοιας για το μέλλον του και στο μάταιο και ατέρμονο κυνήγι αποπληρωμής δόσεων και φόρων.
Απέναντι σε όλα αυτά, η λύση δεν μπορεί να είναι ο ατομικισμός και η εσωστρέφεια,
αλλά ο αδιαμεσολάβητος, ανυποχώρητος και αντιθεσμικός αγώνας.
Απέναντι στη συνεχώς διευρυμένη οικονομική καταστολή της κυριαρχίας να προτάξουμε
την συλλογική άρνηση πληρωμών και τη συλλογική υπεράσπιση αυτών που δίκαια μας ανήκουν.


ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΟΛΙΚΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ
Οι λόγοι της ανυποταξίας μου, αν και δεν έλαβαν δημόσια διάσταση έως τώρα, εν τούτοις παραμένουν ξεκάθαρα πολιτικοί, εμφορούμενοι από το πρόταγμα της ολικής άρνησης στράτευσης. Ένα πρόταγμα που εναντιώνεται ολομέτωπα όχι μόνο στην υποχρεωτική θητεία, αλλά στο στρατό ως θεσμό και μηχανισμό στο σύνολό του, ερχόμενο σε κάθετη ρήξη με τις κυρίαρχες επιβαλλόμενες αξίες του, όπως το μιλιταρισμό, τον εθνικισμό, την ιεραρχία, το ρατσισμό, την πατριαρχία και το σεξισμό. Αρνείται δημόσια τον πιο μεγάλο δολοφονικό μηχανισμό του κράτους -και κάθε κράτους-, υπεύθυνο διαχρονικά για το αιματοκύλισμα του πλανήτη. Τόσο για την ένοπλη καταστολή κοινωνικοταξικών αγώνων και εξεγέρσεων στο εσωτερικό του ελλαδικού χώρου, όσο και για τη συμμετοχή του σε πληθώρα πολεμικών συρράξεων ανά την υφήλιο. Πρόκειται για το στρατό, που είναι υπεύθυνος για τις αιματηρές συμμαχίες του (βλέπε ΝΑΤΟ) στις πολεμικές επιχειρήσεις σε Αφρική, Μέση Ανατολή και Ασία, ωθώντας χιλιάδες κόσμου στο θάνατο, την πείνα, την εξαθλίωση και την προσφυγιά. Είναι το ίδιο στράτευμα που, αναβαθμίζοντας το ρόλο του στο εσωτερικό του ελληνικού κράτους, αναλαμβάνει τη φύλαξη των συνόρων της Ευρώπης Φρούριο από μετανάστες (βλέπε Frontex, Ευρωστρατός), ενώ “υποδέχεται” αυτούς που ο ίδιος ξεσπίτωσε, στοιβάζοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αρνείται επίμονα να αποδεχτεί την κυρίαρχη αφήγηση για την υπεράσπιση των ιδανικών του κατασκευασμένου “έθνους”. Με μία αφήγηση που, για τουλάχιστον δύο αιώνες τώρα, προσπαθούν εναγωνίως να μας πείσουν, ότι δηλαδή οι κοινωνίες είναι διαστρωμένες σε έθνη και όχι σε τάξεις, λυτρώνοντας έτσι τους δυνάστες μας, κηρύσσοντας πως μοναδικό μας χρέος ως καταπιεσμένοι είναι η υπεράσπιση μέχρι θανάτου των συμφερόντων του κάθε κράτους και των εγχώριων αφεντικών μας.
Επέλεξα συνειδητά να μην υπηρετήσω τη θητεία μου, αρνούμενος να συνδιαλλαγώ με τον στρατό και τους μηχανισμούς του, αφού δεν αναγνωρίζω καμία υποχρέωσή μου απέναντι ούτε στο στρατό, ούτε και στο κράτος. Απεναντίας και οι δύο τους μας χρωστάνε πολλά, τόσο σε εμένα ατομικά, αλλά και στην κοινωνία ευρύτερα, που ανέκαθεν εκμεταλλεύονται, ενώ επιχειρούν επιπρόσθετα να εξοντώσουν με πρόφαση την κρίση.  Αρνήθηκα και αρνούμαι να υπηρετήσω την κρατική πολεμική μηχανή, η οποία με καλεί να υπερασπιστώ τα σάπια ιδανικά κράτους και αφεντικών και να αποποιηθώ τις πολιτικές, ταξικές, κοινωνικές μου καταβολές και αξίες ως αναρχικός και ως εργαζόμενος με ταξική συνείδηση.
Αξίες που μάχονται για την υπεράσπιση των “από κάτω”, και όχι για τον αλληλοσκοτωμό μας, επειδή γεννηθήκαμε σε γειτονικά ή διαφορετικά σημεία στον πλανήτη.
Αξίες για την προάσπιση της τάξης μας διεθνώς, και όχι για τον αλληλοσπαραγμό της υπό τις προσταγές της κάθε εθνικής και υπερεθνικής εξουσίας.
Αξίες που υπερασπίζονται τους καταπιεσμένους απανταχού της γης, και όχι την αλληλοσφαγή μας προς χάρη ενός “εθνικού πανιού”,  που μας κουνάει κυνικά ο κάθε καραβανάς.
Στα κελεύσματα του πολέμου τους η δική μας απάντησή είναι ξεκάθαρη:
Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ-ΤΑΞΙΚΟΣ  ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΟΣ


ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ
Το σκεπτικό μου από τις αρχές του 2012, που κατέθεσα την αίτηση προσφυγής (η οποία σαν διαδικασία  γίνεται  αναγκαστικά προσωπικά), ήταν ότι αποτελούσε έναν ακόμα αγώνα, που δεν έπρεπε να αφήσω να πάει χαμένο, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, ενάντια στους άκρως δυσμενείς και εκδικητικούς όρους που έχουν επιβληθεί σε χιλιάδες ανυπότακτους και ολικούς αρνητές στράτευσης. Αν και σαν κίνηση καθαρά τυπική και γραφειοκρατική φαίνεται να έρχεται σε αντίφαση με αντιθεσμικούς αγώνες, εντούτοις εξ αρχής είχα στο μυαλό μου να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά και να λάβει δημόσιες διαστάσεις. Η προσφυγή αποτελεί από τη μεριά μου το μοναδικό τρόπο να διεκδικήσω να αρθούν οι εκδικητικοί περιοριστικοί όροι που μου έχουν επιβληθεί. Πρόκειται για μία απαίτηση να σπάσει επιτέλους η στοχευμένη οικονομική μου ομηρεία, που με καθιστά ισόβια δέσμιο κάνοντας δύσκολες ή αδύνατες, λόγω χρέους και λόγω επαπειλούμενης κατάσχεσης, καθημερινές δραστηριότητες από την πιο απλή διαδικασία (π.χ. μισθοδοσία), μέχρι πιο σύνθετες (π.χ. μεταβίβαση οικογενειακής περιουσίας).
Χωρίς να τρέφω αυταπάτες για το αποτέλεσμα του δικαστηρίου, επιδιώκω η εκδίκαση της υπόθεσής μου να μετατραπεί σε ένα ακόμη κοινωνικό πεδίο αγώνα, όπου θα λάβουν χώρα η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη απέναντι σε ένα σύστημα, όπου μέσα σε κλειστές αίθουσες και γραφεία, χωρίς ακροατές, θα αποφασίσει και θα μου ανακοινώσει μετά από μήνες για τη συνέχιση ή μη της ισόβιας οικονομικής μου ομηρείας.
Χωρίς να περιμένω τίποτα από κρατικούς λειτουργούς, αλλά πολλά από συντρόφους/ισσες και αγωνιστές/ριες, επιχειρώ η προσφυγή να αποτελέσει μία μικρή συμβολή όχι μόνο στον αγώνα ενάντια στην οικονομική καταστολή, αλλά και σε κάθε είδους καταστολή, ενάντια σε κάθε καταπιεστή.
Έναν από τους αγώνες που δίνουμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε, για εμάς και τα παιδιά μας, ενάντια στην εξουσία και την εκμετάλλευση, για την εγκαθίδρυση ενός πιο δίκαιου, ανεξούσιου και ελεύθερου κόσμου.
Για ένα κόσμο χωρίς κράτη, στρατούς και σύνορα, βασισμένο στην αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια και την αυτοοργάνωση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ 

 ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ  ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ (ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ Ή ΜΗ)

 Β.Γ.
ολικός αρνητής στράτευσης
Ηράκλειο Κρήτης, Νοέμβρης 2017


Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Πείρα(γ)μα - Τεύχος 24 & προδημοσίευση της επανέκδοσης της μπροσούρας "ενάντια στον εκπαιδευτικό ζουρλομανδύα"



πατήστε εδώ για να κατεβάσετε το τεύχος σε pdf 
 
Κυκλοφόρησε το 24ο τεύχος του Πειρά(γ)ματος και μοιράζεται στους δρόμους και στα σχολεία των περιοχών μας. Το έντυπο μπορείτε να το βρείτε σε μορφή pdf κατεβάζοντάς το από το παραπάνω link. Η έντυπη μορφή του τεύχους θα βρίσκεται στο 2ήμερο εκδηλώσεων του Πειρά(γ)ματος, στις 11 και 12 Νοέμβρη, στο πρώην εργοστάσιο Καχραμάνογλου στο Κερατσίνι.

Ακολουθεί προδημοσίευση των περιεχομένων και του εισαγωγικού μέρους της έντυπης μορφής της επανέκδοσης της μπροσούρας "ενάντια στον εκπαιδευτικό ζουρλομανδύα" (αναρχικοί-αντιεξουσιαστές Κερατσινίου, οκτώβρης 1997) από το Πείρα(γ)μα. Η μπροσούρα θα μοιράζεται σε έντυπη μορφή κατά τη διάρκεια του 2ημέρου εκδηλώσεων του Πειρά(γ)ματος, στις 11 και 12 Νοέμβρη, στο πρώην εργοστάσιο Καχραμάνογλου στο Κερατσίνι.
 
 
Eίμαστε το πείρα(γ)μα, μια πειρα(γ)ματική πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης, από τον αυτοοργανωμένο χώρο αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ (Έβρου 23 & Βενιζέλου, Κερατσίνι, 100μ. από την Πλατεία Λαού – anarxiko-resalto.blogspot.gr). Πριν καιρό έπεσε στα χέρια μας αυτή η μπροσούρα η οποία είχε γραφτεί το 1997 από τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές Κερατσινίου. Διαβάζοντάς την, συνειδητοποιήσαμε κάτι που έτσι και αλλιώς γνωρίζαμε, ότι ο θεσμός της εκπαίδευσης και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί που του δίνουν σάρκα και οστά, παραμένουν αναλλοίωτοι. Αποφασίσαμε λοιπόν να την επανεκδόσουμε, 20 χρόνια μετά, μιας και παραμένει σοκαριστικά επίκαιρη. Σίγουρα, όσο περνούν τα χρόνια, οι μηχανισμοί εξελίσσονται «παρακολουθώντας την εποχή τους» και εφαρμόζουν νέους τρόπους χειραγώγησης, υποταγής και πειθαρχίας. Το σχολείο του σήμερα μπορεί να φαίνεται πιο «εξελιγμένο», τα μαθήματα που αναδιαμορφώνονται πιο «φιλικά», τα σχολικά προαύλια πιο εναλλακτικά. Παρόλα αυτά η ουσία του θεσμού παραμένει ίδια. Οι ρόλοι και τα στερεότυπα συνεχίζουν να αναπαράγονται, οι ιεραρχημένες δομές και οι διαχωρισμοί σε καλούς και κακούς μαθητές/τριες συνεχίζουν να κυριαρχούν. Οι αποβολές, οι απουσίες, οι βαθμοί, το κουδούνι και ο 6ωρος εγκλεισμός πίσω από τα σχολικά κάγκελα συνεχίζουν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής λειτουργίας της σχολικής πραγματικότητας.
 
Ενάντια στους ορατούς και αόρατους ζουρλομανδύες που μας φοράει η εξουσία, ενάντια στην κανονικότητα και το καλούπωμά μας στους ρόλους που μας επιφυλάσσει ένα σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης, κοινωνικών διαχωρισμών και οργανωμένης θλίψης. Για έναν κόσμο ατομικής και συλλογικής χειραφέτησης, δημιουργίας και ελευθερίας.
 
Τα όνειρα μας να γίνουν οι εφιάλτες τους.



Περιεχόμενα:
  • Εισαγωγή
  • Εμπειρική διαπαιδαγώγηση κατά της σχολικής εκπαίδευσης
  • Ο θεσμός του σχολείου
  • Το σχολείο ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους
  • Σχολείο και παραγωγική διαδικασία
  • Πενταμελή, δεκαπενταμελή
  • Το κτίριο
  • Οι "τελετουργίες" του σχολείου (το κουδούνι, το διάλειμμα, το απουσιολόγιο, η αξιολόγηση)
  • Η απάντηση

Ενάντια στον εκπαιδευτικό ζουρλομανδύα
Να οπλίσουμε τις επιθυμίες μας 

 

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

11 & 12 Νοέμβρη στο πρώην εργοστάσιο Καχραμάνογλου: 2 ημέρες εκδηλώσεων από το Πείρα(γ)μα


Το σύστημα διδασκαλίας...


Το ξυπνητήρι χτύπησε, το όποιο όνειρο υποχώρησε σημαίνοντας το βίαιο τέλος μιας σχεδόν ξεθωριασμένης αίσθησης ελευθερίας και ζωτικότητας. Τώρα σχεδόν δεν σκέφτεσαι, δεν νιώθεις, δεν ονειρεύεσαι, μονάχα κινείσαι με κοφτές, απότομες, σπασμωδικές, γρήγορες κινήσεις ώστε απλά να ετοιμαστείς και να φτάσεις την ώρα που σου όρισαν, στην αίθουσα που σου όρισαν, να διδαχτείς την ύλη που σου όρισαν.


...είναι η διδασκαλία του συστήματος
 



2 ΗΜΕΡΕΣ - 11 & 12 Νοέμβρη στο πρώην εργοστάσιο Καχραμάνογλου* (Κωνσταντινουπόλεως 51, Κερατσίνι)**


  • Σάββατο 11 Νοέμβρη, στις 8μμ: Αυτοοργανωμένη Συναυλία
No Name Yet (rock/Κερατσίνι), Ξεχασμένη Γενιά (punk/Κερατσίνι), Ραπ Τέχνασμα (hip-hop/Πάτρα), Ανάποδο Χαμόγελο (distortion hip-hop/Αθήνα)


  • Κυριακή 12 Νοέμβρη, στις 7μμ: Εκδήλωση/Συζήτηση: για το σχολείο-φυλακή,
με αφορμή την επανέκδοση της μπροσούρας "ενάντια στον εκπαιδευτικό ζουρλομανδύα"



Απέναντι στον 6ωρο εγκλεισμό πίσω από κάγκελα και μέσα στα σχολικά κελιά, απέναντι στα απουσιολόγια και τα ποινολόγια, τη διευθυντική εξουσία και την καθηγητική αυθεντία, τον ανταγωνισμό και τους διαχωρισμούς, απέναντι στο καλούπωμα της καθημερινότητας σε ωράρια, αναλυτικά προγράμματα, αξιολόγηση επιδόσεων και συμπεριφορών, απέναντι στις επιπλήξεις, την πειθαρχία, την υποταγή...
Προτάσσσουμε την επιθυμία μας για ζωή, ελευθερία, επικοινωνία



*Στον χώρο θα υπάρχουν βίντεο, ταμπλό, έντυπο υλικό, αφίσες...



Το Πείρα(γ)μα
peiragma@hotmail.com
[πειρα(γ)ματική πρωτοβουλία ενάντια στον θεσμό της εκπαίδευσης από το Ρεσάλτο]





** Για την πρόσβαση στον χώρο των εκδηλώσεων με λεωφορείο: Β18 (από Αθήνα), 824 & 826 (από Πειραιά), στάση "Χαλκηδόνα"
Για πρόσβαση στον χώρο των εκδηλώσεων με τρόλεϋ:  17 (από Πειραιά), στάση "Αγ. Παντελεήμονας"

Παρασκευή 10/11/2017, 8 μ.μ. στον Θερσίτη: Εκδήλωση-Συζήτηση με αφορμή το βιβλίο "Μεταφράσεις του κράτους σε συριακό έδαφος: συλλογή κειμένων για τη Rojava και το Ισλαμικό Κράτος"

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

1940... Μύθοι: επετειακό quiz ενάντια στη λήθη

"Επετειακό" quiz ενάντια στη λήθη και τους εθνικούς μύθους που μοιράζεται σε έντυπη μορφή στα σχολεία Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Μοιράστηκε επίσης σε μαθήτριες-μαθητές γυμνασίων και λυκείων μετά την ολοκλήρωση της παρέλασης στο Κερατσίνι, το Σάββατο 28/10.

Για να κατεβάσετε το quiz σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.


(Ακατάλληλο για πατριδόπληκτους και εθνικόφρονες. Σε περίπτωση υπερδοσολογίας ιστορικής αλήθειας προκαλεί παροδικούς σπασμούς και απώλεια άρθρωσης)









Για μία αναλυτικότερη προσέγγιση των εθνικών μύθων και μία μικρή συμβολή στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας: 

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Κατάληψη Αγρός (πάρκο Τρίτση): Αφίσα και κείμενο για τον Σαρωνικό

Αναδημοσίευση από το blog της κατάληψης Αγρός:


Στις 10 Σεπτέμβρη 2017, το μονοπύθμενο σαπιοκάραβο Αγία Ζώνη ΙΙ βυθίζεται λίγο αφού είχε φορτώσει περίπου 2.600 τόνους πετρελαίου (κατά τα λεγόμενα του γνωστού λαθρέμπορου πλοιοκτήτη του Κουντούρη) από τα ΕΛΠΕ.
Τα μίντια δημοσιεύουν συγκεχυμένα τις πρώτες ειδήσεις, ενώ σύντομα ένας συρφετός πρώην κ νυν υπουργών, δημάρχων, ειδικών, εφοπλιστών-καναλαρχών αρχίζουν να “οικολογίζουν” ασύστολα για να συγκαλύψουν όχι μόνο το “ατύχημα” αλλά συνολικά τις “ευγενείς” πρακτικές της καπιταλιστικής ανάπτυξης (βιομηχανίες, εφοπλιστικό κεφάλαιο, εμπόριο, τουρισμός, διυλιστήρια, αστικά λύματα) που εδώ και δεκαετίες έχουν μετατρέψει τον Σαρωνικό σε χαβούζα.

Ανάπτυξη συνώνυμο της λεηλασίας γης και ζωών

Η βύθιση του δεξαμενόπλοιου δεν ήταν ατύχημα. Ήταν ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Είναι ένα από τα “ατυχήματα” που θα πρέπει να συνηθίσουμε, καθώς η παράκτια ζώνη(από τον Πειραιά ως τους Άγιους Θεοδώρους) γίνεται ολοένα και περισσότερο Ειδική Οικονομική Ζώνη για τη “σωτηρία της εθνικής οικονομίας” και τα κέρδη πετρελαιάδων και εφοπλιστών… Το ελληνικό κράτος ανέκαθεν τιμούσε αυτό το “επιχειρηματικό δαιμόνιο ” διευκολύνοντας και νομοθετώντας στα μέτρα τους, μετατρέποντας γη και θάλασσα σε χωματερές και τη ζωή των κατοίκων των περιοχών σε τοξική και καρκινογόνα.
Η μεγάλη καταστροφή στον Σαρωνικό κόλπο είναι ένα εμφατικό σημείο στον χάρτη της “εθνικής ανάπτυξης”. Συνδέεται αναπόδραστα με την ήδη εκτεταμένη καταστροφή στη Β.Α. Χαλκιδική από τα ορυχεία της Eldorado Gold, τις εγκαταστάσεις ΒΑΠΕ (ανεμογεννήτριες) στα βουνά της Κρήτης και της Πελοποννήσου, τη συνέχιση της εκτροπής του Αχελώου, τις τεράστιες τουριστικές εγκαταστάσεις σε περιοχές μοναδικής ομορφιάς… Στην Αττική, με τα σχέδια για κρατήρες εξόρυξης βωξίτη στα Γεράνια όρη, την επικείμενη καταστροφή του άλσους Φιλαδέλφειας προς όφελος του επιχειρηματία Μελισσανίδη, την πώληση του πρώην αεροδρόμιου Ελληνικού σε εταιρεία συμφερόντων Λάτση…

Να μην συνηθίσουμε τον θάνατο

Το τελευταίο έγκλημα στον Σαρωνικό έκανε ορατή, λόγω της έκτασής του, μια κατάσταση που έχει γίνει όρος ζωής. Ενάντια σε αυτή τη συνθήκη, ενάντια στο ρυπογόνο πολιτισμό, να ορθώσουμε τις συλλογικές μας αντιστάσεις, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα. Με πολύμορφες δράσεις, με την ενίσχυση σχέσεων αλληλεγγύης και τη δικτύωση των αγώνων, με την εδαφικοποίηση των προταγμάτων μας μέσα από την οικειοποίηση και κατάληψη εδαφών, να πάρουμε θέση ενάντια στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, για τη γη και την ελευθερία.

Δεν θέλουμε μια “άλλου είδους ανάπτυξη”.

Αλλά την καταστροφή ενός κόσμου που γεννάει εκμετάλλευση, ανισότητα, λεηλασία.

Και αυτός ο κόσμος δεν εξορθολογίζεται,  ανατρέπεται.



Για να κατεβάσετε το σχετικό κείμενο της κατάληψης Αγρός, πατήστε εδώ.

Για τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με τα μεταλλεία της Β.Α. Χαλκιδικής

Αναδημοσίευση από το blog της κατάληψης Αγρός:

Τα μεταλλεία της Β.Α. Χαλκιδικής, τα τελευταία είκοσι πέντε περίπου χρόνια, βρίσκονται σταθερά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος κράτους καθώς και ντόπιων και πολυεθνικών επιχειρηματικών κύκλων. Σε όλο αυτό το διάστημα, έχουν μεσολαβήσει μακροχρόνιοι, δυναμικοί αγώνες των κατοίκων και αλληλέγγυων σε όλη την επικράτεια ενάντια στα μεταλλεία. Σήμερα τα μεταλλεία ανήκουν στην «Ελληνικός Χρυσός-Eldorado Gold» (η τελευταία είναι καναδική εταιρία με δραστηριότητες σε διάφορες περιοχές του πλανήτη, ενώ η Ελληνικός Χρυσός είναι συμφερόντων Μπόμπολα).  Για το συγκεκριμένο «αναπτυξιακό» έργο, υψίστης «εθνικής» σημασίας, και τις καταστροφικές του συνέπειες θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Θα περιοριστούμε στο να ξαναθυμίσουμε ότι κατά τη διαδικασία της επιφανειακής εξόρυξης ολόκληρες εκτάσεις γης μετατρέπονται σε κρατήρες μέσα από καθημερινές εκρήξεις, ενώ κατά την επεξεργασία του μεταλλεύματος απελευθερώνονται τοξικές ουσίες και βαρέα μέταλλα που μολύνουν ανεπανόρθωτα το έδαφος, το νερό και την ατμόσφαιρα, αποκλείοντας μια για πάντα την πιθανότητα αναγέννησης της φύσης. Ένα δάσος σπάνιας βιοποικιλότητας, όπως αυτό του όρους Κάκκαβος στη Β.Α Χαλκιδική, δεν αντικαθίσταται έτσι απλά, αλλά χρειάζεται εκατοντάδες χρόνια, χωρίς παρεμβάσεις, για να  επιστρέψει στην πρωταρχική του κατάσταση. Δάση υπεραιωνόβιων δέντρων, όπως οξιές, καστανιές, βελανιδιές, πολλά είδη θηλαστικών, πτηνών, ασπονδύλων, σπάνιων αμφιβίων και ερπετών απειλούνται με αφανισμό. Η λεηλασία επεκτείνεται και στην καταστροφή των ζωής των ανθρώπων των περιοχών. Πολυπληθείς κοινότητες υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τη γη τους, τον τόπο όπου διαμένουν και τις δραστηριότητές τους. Διαρρηγνύονται μια για πάντα κοινοτικοί δεσμοί και ρημάζονται οριστικά και αμετάκλητα ζωές, προς χάριν του κέρδους. Τα παραπάνω αποτελούν κάποιες μόνο από τις συνέπειες της εξόρυξης χρυσού, ενώ συχνό φαινόμενο σε παγκόσμιο επίπεδο αποτελούν και τα «ατυχήματα» αυτής της δραστηριότητας, με πιο γνωστό στον ελλαδικό χώρο αυτό στο Στρατώνι Χαλκιδικής το Μάιο του 2002, όταν βαρέα μέταλλα χύθηκαν στη θάλασσα, προκαλώντας τεράστια καταστροφή στο θαλάσσιο οικοσύστημα του κόλπου της Ιερισσού.
Τις τελευταίες μέρες, η εν λόγω μεταλλευτική εταιρεία έχει επιστρέψει δριμύτερη, μέσα από μια σειρά  δημόσιων απειλών για την αποχώρησή της από την Χαλκιδική και το σταμάτημα των εργασιών στις Σκουριές, θέτοντας ως βασικό μοχλό πίεσης την άμεση απόλυση όλων των εργαζομένων στα μεταλλεία αν δεν ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις της για την έκδοση νέων αδειών (μέσω ευνοϊκών γι’ αυτήν περιβαλλοντικών μελετών, νόμων, κρατικών γνωμοδοτήσεων και αποφάσεων του ΣτΕ), ώστε να συνεχίσει το «μεγαλόπνοο έργο της» στην περιοχή. Ταυτόχρονα, για να εντείνει τις πιέσεις της, έχει κατεβάσει για άλλη μια φορά τον μισθοφορικό στρατό της στους δρόμους της Αθήνας. Πρόκειται για τους ίδιους τραμπούκους- εργαζόμενους της εταιρείας οι οποίοι τον Μάρτιο του 2012 επιτέθηκαν σε 30 αντιστεκόμενους ανθρώπους, ενώ ξήλωσαν και πυρπόλησαν το φυλάκιο που οι κάτοικοι είχαν χτίσει από το 2009 στις Σκουριές για να υπερασπίζονται από εκεί με βάρδιες το δάσος. Οι έμμισθοι της Eldorado Gold είναι από εκείνα τα εμφατικά παραδείγματα της επιτυχίας των κυρίαρχων να δημιουργούν διαιρέσεις στις τάξεις των “από τα κάτω”. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που, για έναν μισθό, δεν διστάζουν να κάνουν οτιδήποτε τους παραγγείλουν τα αφεντικά. Αποτελούν σίγουρα παράδειγμα προς αποφυγήν.
Τα μεταλλεία της Β.Α Χαλκιδικής δεν θα μπορούσαν επουδενί να αποκτήσουν τα όποια νομιμοποιητικά τους άλλοθι αν δε συνοδεύονταν με όλα εκείνα τα γνωστά  περί «σωτήριας ανάπτυξης για την περιοχή, κατεπείγουσας ανάγκης, εθνικού συμφέροντος, αναπόδραστης επιλογής για την περίοδο της κρίσης»… Η ίδια η επιχειρηματική δραστηριότητα στην περιοχή έχει αναχθεί σε εξαιρετικά κατεπείγουσα -γι’ αυτό και η λυσσαλέα επίθεση του κράτους όλο το προηγούμενο διάστημα ενάντια στους αγωνιζόμενους κατοίκους και αλληλέγγυους, καθώς και η συνέχιση του έργου με την παρούσα διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παρόλες τις προεκλογικές υποσχέσεις για παύση του έργου από την επομένη των εκλογών. Η νέου τύπου σοσιαλδημοκρατική διαχείριση ποντάρει στην νομικίστικη διαδικασία για επιμέρους τροποποιητικές αλλαγές στις δραστηριότητες της εταιρείας, με πρόσφατη την προσφυγή της στον Άρειο Πάγο για την διεξαγωγή διαιτησίας μεταξύ κράτους και εταιρείας. Πρόκειται για μια μεθοδευμένη κλειστή διαδικασία που δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την θετική έκβαση της υπόθεσης προς την πλευρά της εταιρείας, ενώ παράλληλα μετατοπίζεται η ευθύνη των αποφάσεων από τις πλάτες του κράτους. Η διαιτητική διαδικασία σε ρόλο γενικού ρυθμιστή δίνει την ευχέρεια στους πολιτικούς διευθυντές αφενός να “στέκονται” στο πλάι των αγωνιζόμενων και αφετέρου να παραμένουν εξαγνισμένοι από τα τρέχοντα, καταστροφικά, αναπτυξιακά προγράμματα. Ο χειρισμός της συγκεκριμένης υπόθεσης είναι τροχιοδεικτικός της διευθέτησης των ζητημάτων από πλευράς της κυβέρνησης. Σε κάθε περίπτωση, το κράτος αναλαμβάνει να παίξει το ρόλο του τοποεπιτηρητή, σκορπώντας αυταπάτες στους αφελείς για αλλαγή μέσω των θεσμικών οδών, ενώ αποσκοπεί στην απονεύρωση της μαχητικότητας των αγώνων των από τα κάτω. Η επικείμενη καταστροφή του άλσους Φιλαδέλφειας προς όφελος του επιχειρηματία Μελισσανίδη, η πώληση του πρώην αεροδρόμιου Ελληνικού σε εταιρεία συμφερόντων Λάτση για την μετατροπή της σε ελεγχόμενη ζώνη που θα απευθύνεται σε υψηλά εισοδήματα και τουρίστες, οι εγκατάστασεις ΒΑΠΕ σε κάθε σπιθαμή ορεινού όγκου προς όφελος διαφόρων ενεργειακών λόμπι, η συνέχιση του φαραωνικής έμπνευσης έργου εκτροπής του ποταμού Αχελώου, τα σχέδια για κρατήρες εξόρυξης στα Γεράνια όρη, όπως και το πρόσφατο περιβαλλοντικό έγκλημα στον Σαρωνικό με τη βύθιση του σαπιοκάραβου που μετέφερε πετρέλαια των ΕΛΠΕ και τη διαπλοκή που ανέδειξε, είναι κάποια από τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ της λεηλασίας της γης στο όνομα της ανάπτυξης.
Η υπεράσπιση όμως των εδαφών έχει κεφαλαιώδη σημασία για τη ζωή των «από κάτω». Σε ένα ερειπωμένο τοπίο, όπως αυτό που προετοιμάζουν οι εκσκαφείς της El Dorado Gold στα δάση της Χαλκιδικής, μπορούν να αναπτυχθούν μόνο ερειπωμένες ζωές.
Τα ζητήματα του ρυπογόνου πολιτισμού δεν λύνονται με ποσοτικές διευθετήσεις του στυλ: λιγότερη παρέμβαση, λιγότερη ρύπανση, λιγότερο χρήμα. Δεν υπάρχει λίγη ανάπτυξη καλή – πολύ ανάπτυξη κακή. Δεν λύνονται με ορθολογικοποίηση της ανάπτυξης. Αυτός ο πολιτισμός είναι φτιαγμένος για να γεννάει εκμετάλλευση, ανισότητα, λεηλασία. Δεν εξορθολίζεται, ανατρέπεται. Ο αγώνας ενάντια στα μεταλλεία, ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη συγκυρία, αποκτά επιπλέον περιεχόμενα. Στην περίοδο που οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μέσα από την πολεμική συνθήκη του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, περνούν σαν οδοστρωτήρας των όποιων κεκτημένων, η ρητή και αμετάκλητη εναντίωση σε τέτοια «έργα» στη Χαλκιδική, στο Κιλκίς, στον Έβρο είναι κοινωνικό οδόφραγμα στις ορέξεις των κυρίαρχων.
Αυτές τις μέρες εκδικάζονται στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης οι υποθέσεις που αφορούν τους αγώνες που δόθηκαν στο βουνό του Κάκκαβου από κατοίκους της Β.Α Χαλκιδικής και αλληλέγγυους για την υπεράσπισή του και τον τερματισμό των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων από την Εldorado Gold. Oι αντιστεκόμενοι κάτοικοι και αλληλέγγυοι/ες αντιμετωπίζουν κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα καθώς και την αναβαθμισμένη κατηγορία του αντιτρομοκρατικού οπλοστάσιου της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης. Ο αγώνας τους είναι υπόθεση όλων μας, ως κομμάτι του συνολικότερου αγώνα των «από κάτω» για την ελευθερία, και της ρητής διακήρυξης ότι οι ζωές μας δεν είναι αναλώσιμες, ότι στη γη αναλαμβάνουμε να στήσουμε τα ριζώματά μας, ότι η γη είναι ζωή και αυτή δεν παραδίδεται.

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους αγωνιστές/στριες ενάντια στα μεταλλεία

Κάτω τα χέρια από τις Σκουριές

Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία

 

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω): Αλληλεγγύη στις καταλήψεις


Αναδημοσίευση από το site της κατάληψης Σινιάλο:




Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Για τη δολοφονία της Ειρήνης στην Πετρούπολη


Αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη (Χώρος ραδιουργίας & ανατροπής, Ίλιον):


Πρωί Τετάρτης 30 Αυγούστου 2017, Πετρούπολη.
Τα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για πυρκαγιά σε διαμέρισμα και απεγκλωβισμό δύο ατόμων αναίσθητων, πατέρα και κόρης. Σύντομα αποκαλύπτεται ότι η πυρκαγιά μπήκε σε μια προσπάθεια του πατέρα να καλύψει την απόπειρα δολοφονίας κατά της κόρης του. Ενδοοικογενειακή βία, ψυχική διαταραχή του δράστη, συχνοί καυγάδες πίσω από κλειστές πόρτες, “διαλυμένη” οικογένεια: όλα αυτά και πολλά άλλα επιστρατεύτηκαν από τις μιντιακές μηχανές του θεάματος για να κρατήσουν το τηλεοπτικό ενδιαφέρον αμείωτο -λες και πρόκειται για σίριαλ. Λίγες μέρες αργότερα, η γυναίκα εκπνέει στο νοσοκομείο. Και κάπου εκεί το σοκ και η θλίψη για το “θάνατο της 18χρονης” εξαντλούνται και η υπόθεση παύει προς το παρόν να επενδύεται με την απαραίτητη δόση ίντριγκας. Και κάπως έτσι η είδηση της δολοφονίας της κόρης από τον πατέρα περνάει στη σφαίρα της λήθης, αφού αναδείχτηκε ως ένα ακόμα τραγικό, μεμονωμένο γεγονός, μία εξαίρεση στον αδιατάραχτο κύκλο των κυρίαρχων κανονικοτήτων.

Η πατριαρχική βία δεν είναι η εξαίρεση. Μιλώντας για τη δολοφονία στην Πετρούπολη ανασύρουμε κάποια από εκείνα τα περιστατικά που δεν βγήκαν ποτέ από το σκοτάδι, τους ξυλοδαρμούς, τους βιασμούς, τους θανάτους γυναικών από άντρες- πατεράδες, συντρόφους, συζύγους, συγγενείς. Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν συστηματικά, και όχι από μια ειδική κατηγορία αντρών. Ακόμα και όταν δημοσιεύονται, εγγράφονται στην κοινωνική μνήμη ως τραγωδίες, ως “εγκλήματα πάθους” και τις περισσότερες φορές αφήνεται να εννοηθεί ότι η γυναίκα είναι αυτή που προκάλεσε το βιασμό, τον ξυλοδαρμό, το θάνατό της. Στην πραγματικότητα, όμως, μιλάμε για έμφυλη βία, επιβολή λεκτική, σωματική και ψυχολογική, που ασκείται από άνδρες κατά γυναικών, στη βάση ακριβώς του φύλου, της έμφυλης ιδιότητάς τους και των συνεπαγομένων της, των διακρίσεων, των προνομίων και των περιορισμών που οι έμφυλοι ρόλοι παράγουν. Σε ένα πατριαρχικό καθεστώς, από την οικογένεια και το σχολείο, μέχρι τους εργασιακούς χώρους και τις ερωτικές σχέσεις αναπαράγονται και φυσικοποιούνται οι σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης και οι ρόλοι με βάση το δίπολο άντρας-γυναίκα. Τα αρρενωπά χαρακτηριστικά εξυψώνονται σε συνώνυμα της δύναμης και της υπεροχής και τα θηλυκά κατασκευάζονται ως ταυτόσημα της αδυναμίας και της υποταγής. Τα αντρικά πειράγματα, οι χειρονομίες, οι επιθέσεις υλικοποιούν αυτές τις έμφυλες ανισότητες, κατοχυρώνουν την αντρική υπεροχή και λειτουργούν ως μέσα επιβολής και πειθάρχησης των γυναικείων σωμάτων. Η απόκρυψη της έμφυλης διάστασης της βίας στο πλαίσιο του οικογενειακού περιβάλλοντος υπό το όνομα “ενδοοικογενειακή βία” -σαν να πρόκειται για αυτοφυές, φυσικό φαινόμενο της οικογένειας- λειτουργεί υπέρ της προστασίας και της διαιώνισης των σκληρών παιχνιδιών εξουσίας εντός του οικιακού χώρου. Η “ενδοοικογενειακή βία” γίνεται εξαίρεση βίας. Στα σκοτάδια της οικίας όλα επιτρέπονται και δικαιολογούνται. Αποδέκτες της είναι πάντα γυναίκες και παιδιά, αυτές δηλαδή που η πατριαρχία “βλέπει” όχι μόνο ως αδύναμες αλλά και κατώτερες, υπό την εξουσία και την ιδιοκτησία του άνδρα-οικογενειάρχη.

Η οικογενειακή ασφυξία δεν είναι η εξαίρεση. Η οικογένεια, κατοχυρωμένη στις κοινωνικές συνειδήσεις ως ιεροποιημένο σύμβολο, προαιώνιο και αμετάβλητο εμφανίζεται ως ο αποκλειστικός τόπος φροντίδας και αγάπης, ως ο απόλυτος σκοπός ζωής του ανθρώπου. Οι συγγενικές σχέσεις δύσκολα επιδέχονται αμφισβήτησης και κριτικής. Τι κι αν εντός της οικογενειακής δομής μαθαίνουμε να μετράμε την αγάπη και το νοιάξιμο με παρατηρήσεις, ταπεινώσεις, χαστούκια, φωνές και επιβολή... Η οικογένεια είναι ο τόπος όπου η βία κανονικοποιείται, και μάλιστα της προσδίδεται και εκπαιδευτικός χαρακτήρας: εκεί μαθαίνεις ότι οι εγκλήσεις, οι πειθαρχικές τιμωρίες, το ξύλο συμβαίνουν για να γίνεις “καλός άνθρωπος”. Στον στενό οικογενειακό κύκλο “χτίζονται” όλοι εκείνοι οι διαχωρισμοί με βάση το φύλο και την ηλικία, εκεί συμβαίνει για πρώτη φορά ο έμφυλος καταμερισμός της εργασίας (διάκριση αντρικών και γυναικείων δουλειών), εκεί εμπεδώνονται οι σχέσεις ιεραρχίας, καταπίεσης και υποταγής. Και η διαδικασία αυτή συνεχίζεται στο σχολείο, την εργασία, τις σχέσεις μας για να γίνει τελικά όρος ζωής. Ειδικότερα, οι λεγόμενοι δεσμοί αίματος των παιδιών με τους γονείς δημιουργούν εκ των προτέρων μια σχέση εξουσίας που διαπερνάει όλη την ύπαρξη των μελών σε όλη τη διάρκεια της ζωής και που εδράζεται σε μία αυτοματοποιημένη ενεργοποίηση συναισθημάτων αφοσίωσης και εξάρτησης και γι αυτό σε μια αέναη παραγωγή ενοχών, με την παραμικρή αμφισβήτηση του “ιερού” της οικογένειας. Δεν είναι μόνο η φυσική βία, αλλά και η λεκτική, η ψυχολογική, οι μικροί και μεγάλοι καταναγκασμοί που επιβάλλει η οικογένεια -η επιβολή έχει πρότυπα εμφάνισης, ντυσίματος, συμπεριφοράς, έχει δεσμεύσεις, επιχειρεί να καθορίσει όλες μας τις επιλογές -από τη σχολή, τη δουλειά, τους φίλους και τον/την σύντροφό μας, την ίδια τη σεξουαλικότητά μας. Εκείνες/οι που θα αμφισβητήσουν ή θα αποδράσουν από το πλέγμα των οικογενειακών σχέσεων παραβιάζουν τη σκληρή ηθική της οικογένειας, του θεσμού που θεμελιώνει τις ταξικές, ηλικιακές και έμφυλες διαιρέσεις, και γι αυτό θα στοχοποιηθούν για να συμμορφωθούν.

Η νεαρή γυναίκα που δολοφονήθηκε από τον πατέρα της ήταν ένας τέτοιος παραβάτης. Λόγω θέσης, ως γυναίκα, και βούλησης, ως παιδί που τάχθηκε υπέρ ενός διαζυγίου, ως άνθρωπος που θέλησε να ορίσει η ίδια τη ζωή της και επέλεξε σύντροφο που δεν ήταν της αρεσκείας του πατέρα της -τα μίντια επανέλαβαν ξανά και ξανά ότι επρόκειτο για κάποιον αλβανικής καταγωγής- συνόψισε το τερατουργικό, αυτό της αμφισβήτησης των αυστηρών ιεραρχιών και καταναγκασμών της οικογενειακής δομής και γι αυτό τιμωρήθηκε παραδειγματικά, με την απώλεια της ζωής της.

Μπροστά σ’ αυτόν τον “ιερό” σκοπό της αναπαραγωγής της ίδιας της κοινωνίας και των “αξιών” της, η προστασία και η ιδιωτικότητα της οικογένειας ανάγεται σε ύψιστο και απαραβίαστο χαρακτηριστικό της. Οι συγγενείς, οι γείτονες και οι φίλοι οφείλουν να μην παρεμβαίνουν στα “εν οίκω” -ακόμη και όταν “εν οίκω” τελούνται συναισθηματικοί εκβιασμοί, ξυλοδαρμοί, βιασμοί, δολοφονίες. Κανείς δεν θα τους κατηγορήσει για τη σιωπή τους, ελάχιστοι θα μιλήσουν για συνενοχή. Σε καμία άλλη συνθήκη η αδιαφορία δεν είναι τόσο αποδεκτή, ενίοτε ακόμη και επιβεβλημένη, όσο στα εγκλήματα που τελούνται στο πλαίσιο της οικογένειας -θα μας φαινόταν το ίδιο να έμενε αμέτοχη η γειτονιά αν, αντί για τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας από την πατέρα της, μιλούσαμε, λόγου χάρη, για ένα τροχαίο ατύχημα;

Η δολοφονία της νεαρής γυναίκας από τον πατέρα της φέτος το καλοκαίρι αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή στα ατελείωτα περιστατικά έμφυλης-πατριαρχικής βίας που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Μέσα από την ταυτότητα του ψυχασθενούς που αποδόθηκε στον πατέρα, αποσιωπήθηκε και πάλι η έμφυλη διάσταση της βίας ως δομικό συστατικό της οικογένειας. Χρειάζεται να σταθούμε περισσότερο στο σημείο αυτό. Παρά την κατώτερη θέση της γυναίκας και των παιδιών στην πατριαρχική κοινωνία, στην κυρίαρχη ρητορική δεν νοείται οι παιδοκτόνοι, βιαστές, δράστες ξυλοδαρμών και άλλα τέτοια αποβράσματα, να είναι “κανονικοί” άνθρωποι. Όλα τα αιχμηρά περιστατικά αποδίδονται σε “ανθρώπους-τέρατα”, σε “ανώμαλους” ώστε να μην διασαλευτούν οι κανονικότητες και να μην αμφισβητηθούν οι ρόλοι και οι ιδιότητες που επιβάλλονται βάσει του φύλου. Από τη μία, αναπαράγεται το στερεοτυπικό σχήμα ότι όλοι οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν “ψυχιατρικά προβλήματα” είναι εν δυνάμει δολοφόνοι. Από την άλλη, οι “ψυχικά διαταραγμένοι” βγαίνουν εκτός της κοινωνικής σφαίρας και τέτοιου είδους προβλήματα αποκόπτονται από το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και τις πολιτικοοικονομικές συνθήκες που τα παράγουν και τα τροφοδοτούν και υποβιβάζονται σε εξαιρετικές περιπτώσεις και παρεκκλίσεις. Στο συγκεκριμένο γεγονός, οι μιντιακές αναφορές για “ψυχικές διαταραχές” που ενδεχομένως αντιμετώπιζε ο δράστης στο παρελθόν, το μόνο που καταφέρνουν είναι να συσκοτίζουν τις πραγματικές αιτίες των ξυλοδαρμών στη σύζυγό του και της ίδιας της δολοφονίας της κόρης του.

Να τελειώνουμε, λοιπόν, με τα παραμύθια και τους “δράκους”. Η έμφυλη βία έχει δρώντα υποκείμενα, ασκείται από άντρες κανονικούς, φυσιολογικούς. Από την υποτίμηση ή τη σεξουαλική παρενόχληση στο εργασιακό περιβάλλον ή στο δρόμο, τους ξυλοδαρμούς από συντρόφους και πατεράδες, ως τους βιασμούς ή τις δολοφονίες που τα μίντια βαφτίζουν “εγκλήματα πάθους”, η ένταση διαφέρει, αυτό που όμως μένει αμετάβλητο είναι ότι η έμφυλη βία είναι μια πραγματικότητα για όλες μας και για όλους εκείνους που δεν “χωράνε” ή δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα της αρρενωπότητας. Ο σεξισμός δεν είναι μεταφυσική οντότητα, έχει σώματα ταπεινωμένα, κακοποιημένα, βιασμένα, από άντρες παλικαράδες, λεβέντες, ομοφοβικούς, μάτσο, βιαστές, πορνοπελάτες... Να σπάσουμε τα τείχη της ιδιωτικότητας της οικογένειας, να σπάσουμε το καθεστώς της εξατομίκευσης, την κανονικοποίηση της αδιαφορίας. Ενάντια στην πατριαρχία και το σεξισμό, να μην αφήνουμε καμία μόνη της. Να στήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και ουσιαστικής φροντίδας. Στον αντίποδα των επιβεβλημένων οικογενειακών σχέσεων, να είμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη. Με κάθε τρόπο, με τα μέσα που καθεμία και καθένας από εμάς διαθέτει, να εναντιωθούμε στην έμφυλη καταπίεση. Με όρους συλλογικούς και ακηδεμόνευτους, να στήσουμε τα ζωντανά μας οδοφράγματα ενάντια στις επιβολές που δεχόμαστε. Να επιτεθούμε σε καθετί που μας καταπιέζει. Να τελειώνουμε με το σεξισμό και τη βία που παράγει.


ΘΕΡΣΙΤΗΣ
χώρος ραδιουργίας και ανατροπής, Νέστορος και Ευαγγελιστρίας, Ίλιον

[Για να κατεβάσετε το κείμενο σε αρχείο μορφής Pdf πατήστε εδώ]

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Eνάντια στον φόβο και την σιωπή (κείμενο του Θερσίτη με αφορμή την υπόθεση του 16χρονου Κώστα Μπ.)


Αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη (χώρος δημιουργίας & ανατροπής, Ίλιον):


[Κείμενο που μοιράζεται σε σχολεία, δρόμους και πλατείες στις περιοχές του Ιλίου και των Αγίων Αναργύρων]

Eνάντια στον φόβο και την σιωπή
Ξημερώματα Κυριακής 17 Σεπτεμβρίου, λίγες ώρες μετά τη λήξη αντιφασιστικής διαδήλωσης στην Αθήνα με αφορμή τα τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Π. Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής, ο 16χρονος Κώστας Μπ., συλλαμβάνεται στον απόηχο συγκρούσεων που έχουν ξεσπάσει στη γειτονιά των Εξαρχείων - είχαν προηγηθεί συγκρούσεις των διαδηλωτών έξω από τα γραφεία των φασιστών, από όπου πέρασε νωρίτερα η πορεία, με τις δυνάμεις καταστολής που φρουρούσαν τα γραφεία της χ.α.  Κατά τη μεταγωγή του στη ΓΑΔΑ γίνεται δέκτης της κλασικής αστυνομικής τρομοκράτησης, ξυλοκοπείται, βασανίζεται και τραυματίζεται βαριά από διερχόμενο όχημα στην προσπάθειά του να διαφύγει. Μεταφέρεται στη συνέχεια –χωρίς καν να του αφαιρεθούν οι χειροπέδες- στην μονάδα εντατικής θεραπείας του ΚΑΤ. Παρόλη την κρισιμότητα της κατάστασής του –διασωληνωμένος και υπό μηχανική υποστήριξη- θα παραμείνει φρουρούμενος από άνδρες της ασφάλειας εντός του δωματίου της ΜΕΘ, με τις ευλογίες και του διοικητή του νοσοκομείου ο οποίος σε παρέμβαση αλληλέγγυων για τη συνθήκη θα απαντήσει πως «η αστυνομία είναι υπεράνω όλων –και του ιδίου- και μόνο εκείνη μπορεί να κρίνει». Τα ΜΜΕ σε αγαστή –πάντα- συνεργασία με την «παντοδύναμη» ελληνική αστυνομία θα το περάσουν στα ψιλά, θα το «μαγειρέψουν» κατά το συμφέρον της έννομης τάξης και για χάρη της κοινωνικής ειρήνης. Τη Δευτέρα 25/9 –λίγες μόλις μέρες μετά την ανάκαμψή του- η «επίσκεψη» του ανακριτή και η επιβολή ποινής περιοριστικών όρων με μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο την κατοχή αντιασφυξιογόνας μάσκας, θα έρθει να ξεπλύνει άλλη μια κτηνωδία της ΕΛΑΣ και ταυτόχρονα θα επιχειρήσει να εκτονώσει τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν τις πρώτες μέρες, ως μια προσπάθεια συστημική να ξεφουσκώνουν γρήγορα και αναίμακτα οι όποιες κοινωνικές εστίες δημιουργούνται ενάντια στην κρατική βία, αλλά και γενικότερα κάθε εστία κοινωνικών αγώνων.
Τις προάλλες βέβαια, δεν γελούσαμε τυχαία με τις εξαγγελίες ΣΥΡΙΖΑ για «εξυγίανση» και «εξανθρωπισμό» των Α.Τ, των μπάτσων και των μεθόδων τους. Και το οξύμωρο σε αυτήν την περίπτωση, δεν αφορά τόσο στην οργανική αδυναμία των «σωμάτων ασφαλείας» σε εξανθρωπισμό, όσο στη δομική σχέση κράτους-βίας. Πάνω σε αυτή θεμελιώνεται, με αυτή επιβάλλεται και συντηρείται. Το νομικό οπλοστάσιο του κράτους, κατασκευασμένο ακριβώς στην ανάγκη διατήρησης εξουσίας, εξασφάλισης των συμφερόντων των πλουσίων και των ισχυρών, προφανώς και δεν θα παρέλειπε και την κατοχύρωση του μονοπωλίου της βίας. Ειδικά στην περίοδο που ζούμε, σε ένα περιβάλλον γενικευμένης κρίσης και διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, η καταστολή αποτελεί κομβικό βραχίονα διαφύλαξης της συστημικής ομαλότητας. Τα δικαστικά πραξικοπήματα, οι καταδίκες ζωής με κυρίαρχο και μοναδικό στοιχείο κάποιο δείγμα DNA (το νέο ευαγγέλιο ενοχής από τα εργαστήρια της ΕΛΑΣ), οι διώξεις αγωνιζόμενων βάσει της πολιτικής τους ταυτότητας, η ποινικοποίηση κοινωνικών και προσωπικών σχέσεων, η ανάσυρση υποθέσεων από το παρελθόν, η επαναφορά των περίφημων «επιχειρήσεων σκούπα» στο όνομα της ασφάλειας και της τάξης – ενάντια στους τοξικοεξαρτημένους, τους μικροπαραβατικούς και τους μετανάστες, η ασφυκτική συνθήκη του εγκλεισμού, η στρατοπεδική καθημερινότητα και οι απελάσεις για τους μετανάστες, οι (πάνω από) 3.200 νεκροί/ες στη Μεσόγειο κατά το 2017 (και μόνο), είναι αρκετά ικανά για να κάνουν παραπάνω από σαφές πως η καταστολή έχει πολλά ποδάρια.
Η περίπτωση του Κώστα Μπ. δεν αποτελεί ένα (ακόμη) «μεμονωμένο γεγονός». Είναι και αυτή του συντρόφου Γιάννη Κ. ο οποίος κλήθηκε –δεκατρία χρόνια μετά- ενώπιον του ανακριτή, κατηγορούμενος για κακούργημα με μοναδικό στοιχείο την παρουσία του σε δυναμική πορεία αναρχικών και αντιεξουσιαστών το 2004 προς το φημισμένο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα σε απάντηση του βάρβαρου βασανισμού Αφγανών μεταναστών στο εν λόγω τμήμα, αλλά και σε συνέχεια στα ίδια τους τα σπίτια. Είναι οι κρατούμενοι που διώκονται βάσει της δικογραφίας των «ληστών του Διστόμου», μία ακόμη μηχανορραφία με επικεφαλής τον εισαγγελέα Δ. Ασπρογέρακα και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία, η οποία συνδέθηκε χωρίς κανένα στοιχείο με την δράση του Επαναστατικού Αγώνα. Είναι η γνωστή «υπόθεση της Ηριάννας». Είναι οι τριανταπέντε παραδειγματικές συλλήψεις και προφυλακίσεις μεταναστών από την άγρια αστυνομική καταστολή της εξέγερσης στο στρατόπεδο της Μόριας τον περασμένο Ιούλη στη Μυτιλήνη, κατά την οποία δεκάδες μετανάστες  μεταφέρθηκαν βαριά τραυματισμένοι στο νοσοκομείο ενώ ένας κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του ακριβώς επειδή διαμαρτυρήθηκαν και εξεγέρθηκαν τόσο στις συνθήκες κράτησής τους όσο και στην παρατεταμένη καθυστέρηση στις απαντήσεις των αιτήσεων ασύλου που έχουν κάνει. Είναι δηλαδή οι φιγούρες των εξεγερμένων και των αντιστεκόμενων, όπως αυτή του Κώστα Μπ., που τολμούν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στη γενικευμένη σιωπή και φόβο που έχει επιβληθεί μέσα και έξω από τα στρατόπεδα, μέσα και έξω από τις φυλακές, τα εργασιακά κάτεργα, τα γραφεία των εργασιακών συμβούλων του ΟΑΕΔ, μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες, τα αποστειρωμένα εμπορικά κέντρα και τις "ασφαλείς πλατείες", μέσα και έξω από τα σχολεία και τις περίφραχτες αυλές τους.
Η πραγματικότητα βρίθει από πλήθος γεγονότων που παραμένουν βολικά στην αφάνεια, μακριά από τις ειδήσεις των οκτώ και τα παραπάνω είναι μόνο λίγα από αυτά. Κι αν η υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων έχει επιτρέψει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κρατάει στις πίσω σελίδες της ατζέντας της τα κατασταλτικά της δόντια, εμείς από την πλευρά μας, οι περισσευούμενοι/ες και οι ανεπιθύμητοι/ες του «πολλά υποσχόμενου κόσμου τους», όσοι και όσες συνεχίζουμε να εξεγειρόμαστε ενάντια στη φτώχεια, την καταπίεση, την εξαθλίωση και τον θάνατο, ξέρουμε καλά πως η ρητορική περί «ευαισθησιών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων» δεν θα μπορούσε παρά να εξαντληθεί μαζί με την αντιπολιτευτική της χρησιμότητα. Πως ακόμη κι εκεί που δεν φτάνουν τα αιμοβόρα χέρια των μπάτσων, πλήθος μεθοδεύσεων και «παραλείψεων» είναι σε ετοιμότητα για τον εκφοβισμό και την εξόντωσή μας. Παρ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να κάνουμε βήμα πίσω. Θα επιμένουμε, θα μεγαλώνουμε, θα πληθαίνουμε και θα τους επιστρέφουμε κάθε δυνατό κομμάτι από τη βία που τους αντιστοιχεί μέχρι την δική τους οριστική εξουδετέρωση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΠ.

Θερσίτης -χώρος ραδιουργίας και ανατροπής
Νέστορος κ' Ευαγγελιστρίας - ΙΛΙΟΝ (απέναντι από το τέρμα του 732)


[Για να κατεβάσετε το κείμενο σε αρχείο μορφής Pdf πατήστε εδώ]