Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Παρασκευή 18/5, 9:00μμ, προβολή (αντί)ταινίας με αφορμή τα 50 χρόνια από τον μάη του '68 - Κυριακή 20/5, 1μμ, συλλογική κουζίνα στο Ρεσάλτο



50 χρόνια από τον μάη του ’68…

“Έτσι, προχωρήσαμε οριστικά στο κόμμα του διαβόλου, δηλαδή εκείνης της ιστορικής αρρώστιας που οδηγεί στην καταστροφή τις υπάρχουσες συνθήκες, στο «κακό στρατόπεδο» που δημιουργεί την ιστορία καταστρέφοντας κάθε κατεστημένη ικανοποίηση.“

  • Παρασκευή 18.05, 9:00μμ


Προβολή της (αντί)ταινίας του Guy Debord: IN GIRUM IMUS NOCTE ET CONSUMIMUR IGNI
(κάνουμε κύκλους μέσα στη νύχτα και η φωτιά μας καταβροχθίζει)*


  • Κυριακή 20.05, 1:00μμ


Συλλογική κουζίνα στο Ρεσάλτο


οι υπότιτλοι που θα εμφανιστούν στην προβολή είναι επεξεργασμένοι από το Ρεσάλτο και έχουν βασιστεί σε δύο ελληνικές μεταφράσεις του ομώνυμου βιβλίου του G.Debord καθώς και σε μία αγγλική.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Παρέμβαση ενάντια σε καζάνια και master plan


Μετά την έντονη δυσοσμία από αέριους ρύπους στις περιοχές του Πειραιά και ιδιαίτερα στην Δραπετσώνα και το Κερατσίνι το πρωί της Τετάρτης 02/05, ως μια πρώτη παρέμβαση η Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας το βράδυ της Παρασκευής 04/05 έβαλε πανό στην κεντρική είσοδο του χώρου των πρώην λιπασμάτων στη Δραπετσώνα και έγραψε συνθήματα ενάντια στα καζάνια της Oil One (διαχείριση θαλάσσιων αποβλήτων-slops) και το master plan του λιμανιού του Πειραιά από την COSCO.










[αναδημοσίευση από Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας]

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ


Σημειώσεις για την κατασταλτική στρατηγική, που αυτό το διάστημα ξεδιπλώνει ως αιχμή της άλλη μια μεθόδευση κατά του αναρχικού κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου

1.
Η καταστολή είναι μια αδιάκοπη και διαρκώς μετεξελισσόμενη και εμπλουτιζόμενη κρατική διαδικασία, για την αντιμετώπιση των «επικίνδυνων κοινωνικών ομάδων και τάξεων», για τη διασφάλιση και επέκταση του πλούτου και της ισχύος της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.
Ο μύθος περί σκληρότερης και ηπιότερης καταστολής ανάλογα με την κυβερνητική διαχείριση, θέλει να αποκρύψει ότι η αφομοίωση και η καταστολή δεν είναι ετερόκλητες διαδικασίες αλλά άρρηκτα συνδεδεμένες και αλληλοσυμπληρούμενες όψεις της κρατικής πολιτικής.
Πέρα από τον κάθε φορά εστιασμένο στόχο της καταστολής, το ευρύτερο νόημά της είναι η διασπορά του φόβου, το ευρύτερο μήνυμά της είναι η συστηματική επαναδιατύπωση των ορίων των επιτρεπτών απόψεων, πρακτικών και επιλογών, ώστε αυτές είτε να αναπαράγουν στο σύνολό της την κυρίαρχη κανονικότητα είτε να περιορίζονται στην προσπάθεια βελτιώσεων και καλλωπισμού της, για να μην αμφισβητηθεί ο ίδιος ο πυρήνας των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων: η εκμετάλλευση, η ιδιοκτησία, η ιεραρχία, οι διακρίσεις, η επιβολή.

2.
Η αντιεξεγερτική στρατηγική του ελληνικού κράτους μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 (που συγκρούστηκε υλικά και νοηματικά με πολλά σημεία του εξουσιαστικού πλέγματος, χωρίς να θέσει αιτήματα-διεκδικήσεις και να αναδείξει ηγέτες και μεσολαβητές) έλαβε έναν πολύμορφο και πολυεπίπεδο χαρακτήρα: εφαρμογή του δόγματος «μηδενικής ανοχής», στοχοποίηση του λεγόμενου «εσωτερικού εχθρού» και των συλλογικών του υποδομών (καταλήψεις, στέκια), ψήφιση του λεγόμενου «κουκουλονόμου», παρουσία ενός αστυνομικού στρατού κατοχής στους δρόμους, ασύστολη χρήση κρατικής βίας, χιλιάδες διώξεις διαδηλωτών κατά τη διάρκεια των κοινωνικών-ταξικών κινητοποιήσεων της διετίας 2010-12, όξυνση της ποινικής καταστολής των ολικών αρνητών στράτευσης -και εν γένει των ανυπότακτων- και θέσπιση της οικονομικής καταστολής τους με επαναλαμβανόμενα πρόστιμα των 6.000 ευρώ, δεκάδες συλλήψεις και φυλακίσεις αναρχικών με κατηγορίες για εμπρηστικές και εκρηκτικές ενέργειες ή ληστείες τραπεζών, αναβάθμιση των «αντι»τρομοκρατικών νομοθεσιών και πρακτικών, εισαγωγή του DNA ως «αποδεικτικού» στοιχείου στις δίκες, καταδίκες με πρωτόγνωρα δυσθεώρητες ποινές, εφαρμογή ειδικών συνθηκών κράτησης για φυλακισμένους αγωνιστές/ριες. Καθόλου τυχαία, την ίδια περίοδο, οξύνθηκε ιδεολογικά και επιχειρησιακά η αντιμεταναστευτική πολιτική, με φράχτες, βυθίσεις πλοιαρίων στο Αιγαίο, πολλά νέα κέντρα κράτησης, παρανομοποίηση των μεταναστ(ρι)ών, μαζικές επιχειρήσεις σκούπα και απελάσεις.
Η αντιεξέγερση του καθεστώτος, που δρομολογήθηκε για την αντιμετώπιση της κρίσης συναίνεσης των «υποτελών» και των εκτεταμένων κοινωνικών ταραχών για μια πενταετία στον ελλαδικό χώρο, δεν προέκυψε από το πουθενά αλλά ήρθε να εμπλουτίσει την κατασταλτική πολιτική και την «αντι»τρομοκρατική εκστρατεία των προηγούμενων ετών, η οποία είχε λάβει έναν ενιαίο πλανητικό χαρακτήρα μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο την 11η Σεπτέμβρη 2001 στις ΗΠΑ: πολεμικές επιχειρήσεις με εκατομμύρια νεκρούς και εκτοπισμένους, πανομοιότυπες «αντι»τρομοκρατικές νομοθεσίες σε όλα τα κράτη, μυστικές φυλακές της CIA, θεσμική επαναφορά των βασανιστηρίων, κολαστήρια τύπου Άμπου Γκράιμπ, τόποι εξαίρεσης όπως το Γκουαντάναμο για «μαχητές του εχθρού» (χωρίς στοιχεία και απόδοση κατηγοριών) και τα κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών (χωρίς καν το πρόσχημα κάποιου αδικήματος), επιβολή μιας μόνιμης κατάστασης «έκτακτης ανάγκης».

3.
Από την άνοιξη του 2012 στο πλάι των επίσημων κρατικών δυνάμεων τέθηκαν ενεργά με αναβαθμισμένο ρόλο και τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου, με την προσπάθεια ελέγχου του δρόμου και τις επιθέσεις τους σε μετανάστες, στέκια, καταλήψεις και αγωνιστές/ριες. Ο ρόλος των φασιστών ως ενεργούς δύναμης καταστολής στον δρόμο έκλεισε τον κύκλο του με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα τον Σεπτέμβρη του 2013. Από δύναμη επιβολής της Τάξης, της ομαλότητας και της σταθερότητας μετατρέπονταν πλέον σε παράγοντα αποσταθεροποίησης και παραγωγής συγκρουσιακών-εξεγερτικών γεγονότων. Γι’ αυτό και τέθηκε (ενδοεξουσιαστικά) ζήτημα ελέγχου και περιορισμού τους, σε καμία περίπτωση όμως απόσυρσης ή εξαφάνισής τους.
Η αριστερή διακυβέρνηση που ακολούθησε, μετά τις εκλογές του Γενάρη 2015, ήρθε να ολοκληρώσει το έργο της δριμείας καταστολής της προηγούμενης περιόδου. Με μια ασύστολη ψευδολογία, με ένα φτηνό εμπόριο ελπίδας, ήρθε να αφομοιώσει-ενσωματώσει τα απομεινάρια των κινημάτων της προηγούμενης περιόδου, που έχοντας συναντήσει τα όρια των περιεχομένων και των αντοχών τους, συνδιαλέγονταν με την ανάθεση και την κυβερνητική προβολή.
Στο πρώτο διάστημα της αριστερής κρατικής διαχείρισης προτάθηκε σταδιακά η εκ νέου «νομιμοποίηση» της διαμαρτυρίας, αρκεί αυτή να κινείται σε νόμιμα-θεσμικά-επίσημα-σοβαρά πλαίσια. Προτάθηκε η «κοινωνική αμφισβήτηση», η «ρεαλιστική διεκδίκηση», η «κινηματική πίεση», οι στοχευμένοι αιτηματικοί αγώνες (κυρίως για «κοινωνικά δικαιώματα») ακόμα και οι συμβολικοί ακτιβισμοί, ως ο επιτρεπτός τρόπος αντίστασης και μάλιστα με τον χαρακτήρα της υπόδειξης και του μοχλού πίεσης προς την κυβερνητική εξουσία σημείων που πρέπει να αλλάξουν. Προτάθηκε, δηλαδή, η μετατροπή των αγωνιζόμενων σε βραχίονες άσκησης της κρατικής πολιτικής και η υποκατάσταση της ουσίας των αγώνων από τη φαινομενικότητα του ακτιβισμού.
Στην περίοδο που διανύουμε, όμως, γίνεται φανερό ότι η τακτική αυτή έχει εξαντλήσει τη δυναμική της, ότι δεν επαρκεί μόνη της και ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο κατασταλτικής σκλήρυνσης. Το υποδεικνύουν οι επεμβάσεις των δυνάμεων καταστολής σε κάθε κινητοποίηση, η όξυνση της αστυνομικής βίας απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες και οι διώξεις σε βαθμό κακουργήματος όσων αντιστέκονται, η προσπάθεια αυστηροποίησης του σωφρονιστικού και ποινικού κώδικα και επαναφοράς των ειδικών συνθηκών κράτησης, τα εκ νέου απανωτά πρόστιμα και οι διαδοχικές διώξεις ολικών αρνητών στράτευσης, οι διμοιρίες που συνοδεύουν τον πρωθυπουργό σε κάθε δημόσια εμφάνιση του.

4.
Σχετικά με την πενταετή περιπέτεια του Τάσου Θεοφίλου, τα δεδομένα είναι λίγο έως πολύ γνωστά. Για τον τρόπο εμπλοκής του στην αιματηρή ληστεία της Πάρου από την αντιτρομοκρατική, τους εισαγγελείς και τους ανακριτές, για την εσκεμμένη και εμφατική κατασκευή εντυπώσεων και τη δαιμονοποίησή του από τα ΜΜΕ, για τις τραγελαφικές καταστάσεις με το DNA (που έχει κατ’ επανάληψη αποδειχτεί ότι δεν αποτελεί έγκυρο στοιχείο) στο πρωτόδικο δικαστήριο, για την αρχική καταδίκη του με δυσθεώρητη ποινή για τις περισσότερες κατηγορίες, για την έφεση του εισαγγελέα ώστε να δικαστεί ξανά και γι’ αυτές τις κατηγορίες που απαλλάχθηκε, για την απαλλαγή του στο εφετείο από όλες τις κατηγορίες και για την -ούτε ένα χρόνο μετά την αποφυλάκισή του- εισαγγελική προσφυγή στον Άρειο Πάγο αναίρεσης της απόφασης και επανάληψης της δίκης, από τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και πρώην εποπτεύων εισαγγελέα της «αντι»τρομοκρατικής Ιωάννη Αγγελή.
Μια μεθόδευση που έρχεται σε συνέχεια της τελεσίδικης καταδίκης σε δεύτερο βαθμό (εφετείο) ως «ατομικών τρομοκρατών» του Νίκου Ρωμανού, του Αργύρη Ντάλιου, του Δημήτρη Πολίτη, του Γιάννη Μιχαηλίδη και του Γεράσιμου Τσάκαλου (ο οποίος είναι ο μόνος που έχει δηλώσει ότι είναι μέλος οργάνωσης, της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς), κατασκευάζοντας νομολογία με εφευρήματα, προσπερνώντας το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι έχουν απαλλαχθεί αμετάκλητα από την κατηγορία της «ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση» σε προηγούμενες δίκες που αφορούσαν σε άλλες υποθέσεις τους (ληστείες Βελβεντού, Φιλώτα).
Ενάντια στις νέες μεθοδεύσεις, τις καθεστωτικές μιντιακές αφηγήσεις, την «αντι»τρομοκρατική πολιτική, τη βιομηχανία διώξεων αγωνιστών, το αστυνομικό-δικαστικό-σωφρονιστικό σύμπλεγμα καταστολής…

Αλληλεγγύη στον αναρχικό κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου

4/5/2018
αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ

Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

«Κάψτε τους»: για τα ρατσιστικά πογκρόμ του ανθρωπισμού και των νόμπελ ειρήνης

 
«Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε μορφή βίας από όπου κι αν προέρχεται, όμως μην κάνετε το τραγικό λάθος να θεωρείτε ότι το αίτημα της αποσυμφόρησης του νησιού και την απελευθέρωση της πλατείας Σαπφούς προερχόταν από ακραία στοιχεία»

Σπύρος Γαληνός, Δήμαρχος Μυτιλήνης



Την ίδια στιγμή που οι 35 μετανάστες της Μόριας δικάζονται στη Χίο σε καθεστώς τρομοκρατίας, απομόνωσης και αποκλεισμού, στη Μυτιλήνη εκατοντάδες μετανάστες/ριες επανήλθαν στην ορατότητα της πλατείας Σαπφούς (την κεντρικότερη πλατεία του λιμανιού), διαμαρτυρόμενοι/ες για τις καθυστερήσεις των διαδικασιών αιτήματος ασύλου και για την ομηρία τους στη Μόρια. Το ίδιο το γεγονός αυτό αλλά και η διαχρονικότητά των άθλιων συνθηκών και των αγώνων των μεταναστ(ρι)ών στη Μόρια, επιβεβαιώνουν από μόνα τους ότι οι 35 δεν διώκονται για κάποια «αξιόποινη πράξη» αλλά για τον κυνικό παραδειγματισμό της εξουσίας απέναντι στους μετανάστ(ρι)ες: όσοι/ες φτάνουν στις ακτές του ελληνικού κράτους, θα αντιμετωπίζονται ως απορρίμματα από τον λευκό, δυτικό, πολιτισμένο ανθρωπισμό, θα αποδέχονται πειθήνια και βουβά μία τέτοια μεταχείριση και σε διαφορετική περίπτωση θα καταστέλλονται με κάθε τρόπο ανά περίσταση. Τις τελευταίες μέρες, η «περίσταση» απαίτησε το μακρύ χέρι του κράτους να εμφανιστεί και να ξεράσει με επιθετικούς όρους τον οχετό των σκατόψυχων. Φασίστες, ρατσιστές και λοιπά λύμματα επιτέθηκαν με πέτρες, ξύλα, φωτοβολίδες και φωτιές σε εκατοντάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών, ώστε το κράτος μέσα σε λίγες ώρες να ολοκληρώσει -με μία εκμαυλισμένη κοινωνική νομιμοποίηση- ένα κανονικότατο πογκρόμ στο κέντρο της Μυτιλήνης και να παραδώσει την πλατεία Σαπφούς πίσω στην αβάσταχτη ελαφρότητα της κανονικότητας των τουριστών και των εμπορευμάτων. Σοσιαλδημοκρατία και φασισμός über alles
 
Κράτος και παρακράτος, ανθρωπιστές και φασίστες αλληλοδιαδέχονται ο ένας τον άλλον για τη συστημική ομαλότητα. Όπου τα δημοκρατικά προσχήματα -ειδικά μίας αριστερής διακυβέρνησης- αδυνατούν να διαχειριστούν τις αντιφάσεις τους προκειμένου να καταστείλλουν τους «αόρατους», εκεί επιστρατεύονται οι φασιστικές εφεδρείες. Η φαινομενική ρήξη και η οργανική σχέση μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού έρχεται να αναδειχθεί -πέραν της ιστορικής μνήμης που ποτέ δεν ξεχνάει τους μεσοπολέμους και τα μεταπολεμικά «δόγματα του σοκ»- από δηλώσεις όπως του δήμαρχου Μυτιλήνης Γαληνού, όπου τα πάντα αντιστρέφονται ώστε οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» αλλά και οι πλήρως συνειδοτοποιημένοι ρατσιστές να εξυπηρετήσουν άψογα τον θεσμικό ρατσισμό. Το νησί της Λέσβου, δια επίσημων χειλιών, δεν συμφορίζεται από τους στρατιωτικούς, τους αξιωματικούς, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τους μπάτσους, τον Frontex, το ΝΑΤΟ και την υπόλοιπη κουστωδία των «ανθρωπιστών-διαχειριστών του προσφυγικού» -ούτε φυσικά από την κερδοσκοπία των αφεντικών μαζί με τη φτωχοποίηση των ντόπιων- αλλά από ανθρώπους που παρά τη θέλησή τους εγκλωβίζονται στο νησί από αυτούς που με θράσος ύστερα τους κατηγορούν για την παραμονή τους εκεί, σε έναν φαύλο κύκλο ανακύκλωσης και διόγκωσης της ξενοφοβίας. Με τον ίδιο τρόπο, η πλατεία Σαπφούς δεν είναι κατεχόμενη από τον μιλιταρισμό, τα αγήματα και τους κάθε λογής πατριώτες που υποστέλλουν την ανθρώπινη αξιοπρεπεία για την εμπέδωση του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας (σε έναν τόπο όπου κάθε έννοια «ελληνικότητας» ή «τουρκικότητας» αποτελεί τραγελαφική ύβρη στην τεράστια ιστορία και τους αγώνες του) αλλά από τους φτωχοδιαβόλους που αγωνίζονται για το παρόν και το μέλλον τους, ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, του κοινωνικού αποκλεισμού και του καθεστώτος εξαίρεσης.

Ο δήμαρχος έχει ένα κάποιο δίκιο. Τα μισάνθρωπα «αιτήματα» δεν προέρχονται αποκλείστικα από τους φασίστες -ούτε όμως και αφαιρετικά από την «κοινωνία» όπως υπονοείται σε τέτοιου είδους δηλώσεις- αλλά από ένα σύστημα που παράγει τον ρατσισμό και τον φασισμό. Κάτω από τις γραβάτες, τις στολές και τα ράσα του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε., των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών, του στρατού, των μπάτσων, των Μ.Μ.Ε. και της εκκλησίας, το μήνυμα «κάψτε τους» έχει μεθοδικά εντυπωθεί μέσω του λόγου και του έργου όλων αυτών των τοπικών, εθνικών και ευρωπαϊκών εκπροσώπων των αντιμεταναστευτικών δογμάτων και των «καθαρών χώρων», με τα κάθε «ακραία στοιχεία» να αποτελούν απλά τους ανερυθρίαστους εκφραστές του. Άλλωστε, κάθε άλλο παρά… «τραγικό λάθος» δεν ήταν ένα ακόμα ραντεβού της φασιστικής πανούκλας στο παραδοσιακό εθνικό ραντεβού του στρατιωτικού αγήματος της Κυριακής στο λιμάνι της Μυτιλήνης για την υποστολή της ελληνικής σημαίας απέναντι από την «μόνιμη απειλή» του -έταιρου ήμισυ στον ελληνικό εθνικισμό- τουρκικού κράτους. Από κει κι ύστερα, οι δήθεν «απερίφραστες καταδίκες» μίας βίας που το ίδιο το σύστημα εκκολάπτει, υποθάλπτει, δικαιολογεί και νομιμοποιεί, σε κάθε στιγμή του 24ώρου, μας αφήνουν παγερά αδιάφορους/ες. «Καταδίκες» που παράλληλα κλείνουν το μάτι στον φασιστικό συρφετό, καθώς δια στόματος του δημάρχου και πάλι, οι μετανάστες έκαναν ότι μπορούσαν για να αναστατώσουν την τοπική κοινωνία, ώστε να υπάρξουν αντιδράσεις και να πιέσουν για την προώθησή τους στην ηπειρωτική χώρα. Όπως και ότι κάποιοι από τους πρόσφυγες άρχισαν να τραβούν φωτογραφίες (από την συγκέντρωση των «πολιτών») και η κίνηση αυτή εκλήφθηκε ως απειλητική. Η μόνη «απερίφραστη καταδίκη» λοιπόν συντελέστηκε πάνω στους μετανάστ(ρι)ες που αφού δέχθηκαν ένα πογκρόμ κρατικής και φασιστικής βίας, βρέθηκαν αμέσως μετά σε καθεστώς σύλληψης με απόδοση κατηγοριών απείθιας και κατάληψης δημόσιου χώρου. Μία πλήρης αποτύπωση ενός ακόμα κατασταλτικού σχεδίου ολοκληρωτικών καταβολών, υπό αριστερή διαχείριση.



Από τη Μόρια έως την Πέτρου Ράλλη και από την πλατεία Σαπφούς έως την πλατεία Βικτωρίας,
 
Αλληλεγγύη στους μετανάστ(ρι)ες
 
Μέχρι το γκρέμισμα κάθε κέντρου κράτησης και κάθε φυλακής
 

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Για τη μοτοπορεία αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από Μόρια και Πέτρου Ράλλη το Σάββατο 21/4 & τη δίκη των 8 της Π. Ράλλη στις 27/4

Το Σάββατο 21/4 πραγματοποιήθηκε μοτοπορεία από το Πεδίον του Άρεως προς το κέντρο κράτησης της Πέτρου Ράλλη (Αθήνα) και συγκέντρωση έξω από αυτό. Η δράση αυτή αποτελεί κομμάτι της καμπάνιας αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από τα κολαστήρια της Μόριας στη Μυτιλήνη (35 & 10) και της Πέτρου Ράλλη (8), που αντιμετωπίζουν κατηγορίες «στάσης κρατουμένου» και «εξέγερσης» (ενημερωτικό-πολιτικό κείμενο για τις υποθέσεις εδώ). Η δίκη των 35 από τη Μόρια έχει ξεκινήσει στις 20/4 στη Χίο ενώ των 8 της Πέτρου Ράλλη έχει οριστεί για την Παρασκευή 27/4 στις 9.00πμ, στο εφετείο Αθηνών στη Λουκάρεως, στο Ε’ τριμελές κακουργιοδικείο, 1ος όροφος, Αίθουσα Δ 70 ΣΤ.
Η μοτοπορεία διοργανώθηκε από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης, η οποία συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα του Συντονιστικού Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ), στο οποίο ανταποκρίθηκαν συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις, αναρχικές ομάδες και μεμονωμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες.
Στο Πεδίον του Άρεως κρεμάστηκε πανό και μοιράστηκαν κείμενα σε ελληνικά, αραβικά και φαρσί. Έπειτα η μοτοπορεία, στην οποία συμμετείχαν 40 μηχανάκια, κινήθηκε στους δρόμους Ιουλιανού, Γ’ Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Μάγιερ, Καρόλου, Αχιλλέως, Κολοκυνθούς, Λεωνίδου, Θερμοπυλών, Πειραιώς, Πέτρου Ράλλη και όταν έφτασε στο κολαστήριο του «αλλοδαπών» ενώθηκε με δεκάδες αλληλέγγυους/ες που είχαν ήδη συγκεντρωθεί στο σημείο.
Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης υπήρχε διαρκής ανταλλαγή συνθημάτων με τους έγκλειστους μετανάστες, οι οποίοι δεν σταμάτησαν να φωνάζουν FREEDOM και να εκφράζουν την οργή τους για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού και την μακροχρόνια κράτησή τους στη «μαύρη τρύπα της Πέτρου Ράλλη». Πέταξαν μάλιστα τρεις φορές πλαστικά μπουκάλια που περιείχαν μηνύματα, τα οποία όμως έπεσαν εντός του «αλλοδαπών» και οι μπάτσοι φρόντισαν να τα απομακρύνουν άμεσα. Έπειτα από επικοινωνία με τους «εντός των τειχών» στα αραβικά, ενημερωθήκαμε ότι 9 άτομα που οι αρχές θεώρησαν ότι σχετίζονται με το ρίξιμο των μπουκαλιών είχαν ήδη μεταφερθεί κατά τη διάρκεια της παρέμβασης σε άλλο χώρο για πίεση και εκφοβισμό. Την Κυριακή 22/4/2018 κρατούμενοι μετανάστες σε πτέρυγα του "αλλοδαπών" ξεκίνησαν αποχή από το συσσίτιο, με αρχική πρόθεση να τη συνεχίσουν.

ΔΙΚΗ ΤΩΝ 8 ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/4/2018, 9.00πμ, ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ - ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ
(Ε’ τριμελές κακουργιοδικείο, 1ος όροφος, Αίθουσα Δ 70 ΣΤ)






Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

20-21-22 Απρίλη: 3 μέρες στο Ρεσάλτο ενάντια στα έθνη, τα σύνορα, τον ρατσισμό, την καταστολή... για την αλληλεγγύη


 


3 μέρες στο Ρεσάλτο

 

ενάντια στα έθνη, τα σύνορα, τον ρατσισμό, την καταστολή ... για την αλληλεγγύη


  • Παρασκευή 20.04, 8:30μμ
Εκδήλωση-Συζήτηση: Η καταστολή των "αόρατων" στα κολαστήρια της "ελληνικής φιλοξενίας" - οι τρέχουσες υποθέσεις διώξεων μεταναστών από την Μόρια και την Π. Ράλλη.


  • Σάββατο 21.04, 7μμ
Παρουσίαση της έκδοσης: "Το σχέδιο Άιντε - Ξεπερνώντας έθνη και σύνορα: μία συλλογική προσπάθεια ενάντια στον εθνικισμό στα Βαλκάνια"
Συζήτηση: Εθνικοί ανταγωνισμοί και ανταγωνιστικό κίνημα. Μία συζήτηση για το μακεδονικό ζήτημα.
(η εισήγηση θα πραγματοποιηθεί από συντρόφους της έκδοσης)

Για να κατεβάσετε το pdf της έκδοσης πατήστε εδώ.


  • Κυριακή 22.04, 13:00μμ
Συλλογική κουζίνα στο Ρεσάλτο

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Αλληλεγγύη στη ZAD – Κατάληψη παντού / Solidarity to ZAD – Squat the world [Eng]


Εδώ και λίγες μέρες, την ίδια ώρα που η γαλλική πολεμική μηχανή σπέρνει το θάνατο στη Συρία, συμμαχώντας με ΗΠΑ και Βρετανία για την έναρξη εναέριων βομβαρδισμών, στο εσωτερικό της γαλλικής επικράτειας τα διαχρονικά μιλιταριστικά δόγματα παίρνουν σάρκα και οστά για την καταστολή και εκκένωση του απελευθερωμένου εδάφους της ZAD -Notre-dams-de-landes (Zone A Defendre ή αλλιώς Ζώνη Υπεράσπισης).

Στη στρατιωτικού τύπου επιχείρηση που εξαπέλυσε το γαλλικό κράτος, με την εκδικητική ονομασία «Καίσαρας 2» (6 χρόνια πριν, είχε προηγηθεί μία ακόμη τεράστια επιχείρηση καταστολής της ZAD υπό την ονομασία «Καίσαρας» με 2.000 και πλέον χωροφύλακες και ειδικές δυνάμεις, η οποία απέτυχε κατόπιν σθεναρής αντίστασης χιλιάδων κατοίκων και αλληλέγγυων), επιστρατεύτηκαν πάνω από 2.500 μπάτσοι, εκατοντάδες στρατιωτικού τύπου οχήματα και αύρες, μπουλντόζες κατεδάφισης και χιλιάδες χειροβομβίδες διαφόρων ειδών, ενώ η όλη επιχείρηση έχει συνολικό κόστος 400.000 ευρώ ανά μέρα.

Η κοινότητα αγώνα της ZAD αποτελεί μια αγροτική ζώνη 16.5 τετραγωνικών χιλιομέτρων στα περίχωρα της Νάντης. Στην περιοχή, κάτοικοι και αλληλέγγυοι/ες με διαρκείς αγώνες που ξεκίνησαν μισό αιώνα πριν εμπόδισαν την κατασκευή ενός μητροπολιτικού αεροδρομίου που θα κατέστρεφε την περιοχή.

Η έκταση και η ένταση της καταστολής βρίσκει στον αντίποδα την αντίσταση που για μια ακόμη φορά προβάλλουν οι κάτοικοι της ZAD και αλληλέγγυοι/ες, μπολιάζοντας συγχρόνως άλλες εστίες αγώνα και στήνοντας ανάχωμα σε ένα κόσμο διαταγών, απαγορεύσεων και καπιταλιστικής ερημοποίησης. Μία αντίσταση που έρχεται με τη σειρά της να προστεθεί σε έναν ευρύτερο κύκλο φοιτητικών, ταξικών και κοινωνικών αγώνων που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα στο γαλλικό κράτος. Με την αλληλεγγύη να αποτελεί για ακόμη μία φορά μία επικίνδυνη μεταβλητή ενάντια στους κυριαρχικούς σχεδιασμούς και την κρατική βία...

Αλληλεγγύη στη ZAD και στον αγώνα
ενάντια στην στρατιωτικο-αστυνομική καταστολή,
την επιβολή και τους σχεδιασμούς του γαλλικού κράτους,
την καπιταλιστική ερημοποίηση
Καταλήψεις και κοινότητες αγώνα
ενάντια στην κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα



Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης.
Aκολουθεί το μεταφρασμένο κείμενο στην αγγλική γλώσσα
[it follows the translation in english language]
Πανό αλληλεγγύης στη ZAD που αναρτήθηκαν στο Μοναστηράκι και στο Πολυτεχνείo

During the last days, at the same time that the french war machine is spreading death in Syria allying with the U.S. and the U.K. for the beginning of air-bombings, in the interior of the french territory the intertemporal militaristic doctrines are getting flesh and blood for the repression and the evacuation of the liberated land of ZAD – Notre-dams-de-landes (Zone A Defendre or else Zone to Defend).

In the militaristic-type operation which the French state launched, with the revengeful name “Caesar 2” (6 years before, there had been another large operation for the repression of ZAD called “Caesar” with more than 2.000 gendarmes and special units, which had failed after a strong resistance of thousands of residents and solidars), more than 2.500 cops were drafted, hundreds of military-type vehicles, demolition bulldozers and thousands of grenades, while the total daily cost of the operation reached 400.000 euros.

The struggling community of ZAD is an agricultural zone of 16.5 square kilometers in the suburbs of Nantes. In this area, residents and solidars stopped the construction of metropolitan airport which would destroy the land, with struggles that began half a century ago.

The range and tension of the repression finds on the opposite the resistance that once more is showed by ZAD residents and solidars, grafting at the same time other shelters of struggles and opposing a mound against a world of orders, prohibitions and capitalistic desolation. A resistance that comes to be added on a wider circle of student, class and social struggles which take place during the last time period at the french state. With solidarity consisting once more a dangerous variable against the dominant plans and the state violence…


Solidarity to ZAD and to the struggle against the military-police repression, the imposing and the plans of the French state, the capitalistic desolation 
Squats and struggle-communes against the state/capitalistic barbarism 



Against the military-police repression of ZAD – Solidarity to the squatted lands of Nantes (France) [Monastiraki Square, Athens]

Solidarity to the land squatters (ZAD) in Nantes who blocked the airport creation and are being repressed by the french state – Against the world of orders, prohibitions, repression and capitalistic desolation [«Polytechnio» University, Athens]

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Για την πορεία αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από Μόρια και Πέτρου Ράλλη, το Σάββατο 14/4


Το πρωί του Σαββάτου 14/4 πραγματοποιήθηκε η πορεία αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από τα κολαστήρια της Πέτρου Ράλλη και της Μόριας. Στη διαδήλωση συμμετείχαν περισσότεροι από 500 αλληλέγγυοι/ες, ξεκίνησε από Μοναστηράκι, πέρασε από Αθηνάς, Ομόνοια, 3ης Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Άγιο Παντελεήμονα, Αριστοτέλους και ολοκληρώθηκε στην πλατείας Βικτωρίας.

 Η πορεία διοργανώθηκε από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης η οποία συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα του Συντονιστικού Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ), στο οποίο ανταποκρίθηκαν συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις, αναρχικές ομάδες και μεμονωμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες.
 Οι δίκες των 35 & 10 διωκόμενων μεταναστών από τη Μόρια θα ξεκινήσουν στις 20/4 και 11/5 στη Χίο και των 8 από την Πέτρου Ράλλη στις 27/4 στην Αθήνα, με τις κατηγορίες και στις τρεις υποθέσεις να είναι κακουργηματικές (κείμενο με τις υποθέσεις εδώ)


Επόμενη δράση αλληλεγγύης:
21.04 - ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ, Πεδίο Άρεως (11:00)
& Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Πέτρου Ράλλη (12:30)

Αναρχικές-οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας & τον Πειραιά
Ρεσάλτο (Κερατσίνι)
Θερσίτης (Ίλιον)
Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση)







Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη - Πορεία 14/4 και Μοτοπορεία 21/4


  • Διασυλλογική αφίσα καλέσματος στην πορεία (14/04 - 12:00, Μοναστηράκι) και τη μοτοπορεία (21/04 - 11:00, Πεδίο Άρεως) αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη:



Η οργή των μεταναστ(ρι)ών
οι αντιστάσεις και οι εξεγέρσεις τους

απέναντι στο καθεστώς εξαίρεσης, την παρανομοποίηση, την γκετοποίηση, τις απελάσεις, τον ρατσισμό
πίσω από συρματοπλέγματα και κάγκελα κέντρων κράτησης και φυλακών
ενάντια σε στρατό, αστυνομία, δικαστές, ανθρωπιστές μεσολαβητές και μιντιακούς εισαγγελείς

είναι κομμάτι της δικής μας οργής
 

Μάιος 2017 - Κολαστήριο Πέτρου Ράλλη, Αθήνα
Μπάτσοι-δεσμοφύλακες εισβάλλουν στα κελιά της "Διεύθυνσης Αλλοδαπών" ξυλοκοπώντας 8 μετανάστες που απλά ζήτησαν να ενημερωθούν για τις υποθέσεις τους. Η συγκάλυψη της ωμής βίας των ανθρωποφυλάκων (σπασμένα χέρια και κεφάλια) έγινε με στημένες κακουργηματικές κατηγορίες "στάσης", "απειλής" και "οπλοκατοχής" και απόδοση των τραυμάτων σε "γλιστρήματα". Στη συνέχεια, διασκορπίστηκαν σε φυλακές όλης της επικράτειας. Η δίκη τους έχει οριστεί στις 27/04 στο Εφετείο Αθηνών.

Ιούλιος 2017 - Κολαστήριο Μόριας, Λέσβος
Οι διαδοχικές διαμαρτυρίες και οι δυναμικές κινητοποιήσεις των μεταναστ(ρι)ών ενάντια στην ομηρία τους από το ελληνικό κράτος ακολουθούνται από εισβολή δυνάμεων καταστολής με δακρυγόνα, εκτεταμένη χρήση βίας και 35 συλλήψεις στον σωρό. Οι 35 συλληφθέντες προφυλακίζονται με κατασκευασμένες κακουργηματικές κατηγορίες σε διαφορετικές φυλακές της επικράτειας, με τη δίκη τους να ορίζεται σκόπιμα στην Χίο αντί στην Λέσβο στις 20/04, δυσχεραίνοντας την υπεράσπισή τους και την παρουσία αλληλέγγυων. 10 επιπλέον μετανάστες δικάζονται επίσης στη Χίο στις 11/05, με παρόμοιο κατηγορητήριο, για αντίστοιχα γεγονότα στην Μόρια λίγες μέρες νωρίτερα.

Για το γκρέμισμα κάθε κέντρου κράτησης και φυλακής


14.04 - ΠΟΡΕΙΑ, Μοναστηράκι (12:00)
21.04 - ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ, Πεδίο Άρεως (11:00)
& Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Πέτρου Ράλλη (12:30)


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ


Αναρχικές-οι από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας & τον Πειραιά, Ρεσάλτο (Κερατσίνι), Θερσίτης (Ίλιον), Κατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω), Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση), Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα), Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας


  • Ακολουθεί το διασυλλογικό κείμενο του καλέσματος:




Για την καταστολή των «αόρατων» στα κολαστήρια της «ελληνικής φιλοξενίας»

Τα κολαστήρια της Μόριας στη Λέσβο και της Πέτρου Ράλλη στην Αθήνα αποτελούν δύο από τους βασικότερους «ναούς» των αντιμεταναστευτικών δογμάτων. Πυλώνες και υποδείγματα της κατασταλτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους, των διαρκώς αυξανόμενων αριθμητικά τόπων εξαίρεσης και αορατότητας για τους μετανάστες και τις μετανάστριες: στρατόπεδα «φιλοξενίας», κέντρα κράτησης, προαναχωρησιακά κέντρα απελάσεων.

Το κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη («Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής») έχει εδώ και 15 χρόνια την πρωτοκαθεδρία στον εγκλεισμό και τις απελάσεις μεταναστ(ρι)ών στην Αθήνα, με όλη τη δέουσα βαρβαρότητα του «πολιτισμένου» δυτικού κόσμου: σκοτεινά κελιά όπου στοιβάζονται υπεράριθμοι κρατούμενοι/ες δίχως προαυλισμό και είδη υγιεινής, χωρίς καμία ενημέρωση για τα όποια (ελάχιστα) δικαιώματά τους, για την τύχη των αιτήσεών τους και το διάστημα κράτησής τους.

Η κατάσταση που επικρατεί στο συγκεκριμένο κολαστήριο αποτυπώνεται στην περίπτωση 8 μεταναστών, που πριν από ένα χρόνο δέχτηκαν την αστυνομική «περιποίηση» και στη συνέχεια διώχθηκαν δικαστικά. Πιο συγκεκριμένα, στις 31/5/2017, μπάτσοι-δεσμοφύλακες εισέβαλαν απρόκλητα στα κελιά και ξυλοκόπησαν 8 μετανάστες, οι οποίοι το μόνο που ζητούσαν ήταν να ενημερωθούν από τη διεύθυνση για τις υποθέσεις τους, έχοντας ήδη συμπληρώσει 8 έως 10 μήνες διοικητικής κράτησης. Διοικητική κράτηση σημαίνει να είσαι κρατούμενος έως και 18 μήνες (βάσει της ελληνικής νομοθεσίας που μαζί με την ιταλική είναι οι σκληρότερες στην ΕΕ), χωρίς κάποιο λόγο ή κατηγορία, απλά και μόνο επειδή είσαι «χωρίς χαρτιά» (δηλαδή χωρίς κρατικά έγγραφα νόμιμης διαμονής στη χώρα). Κατά τα γνωστά αστυνομικά ήθη, οι έγκλειστοι αποκόμισαν σπασμένα χέρια και κεφάλια από τους ανθρωποφύλακες-βασανιστές τους. Για να συγκαλυφθεί η ωμή βία που ασκήθηκε, στήθηκε δικογραφία εναντίον των μεταναστών για «στάση», «οπλοκατοχή» και «επικίνδυνες σωματικές βλάβες» κατά των αστυνομικών, ενώ η «επεξήγηση» για τους σοβαρούς τραυματισμούς τους είναι ότι προήλθαν από «γλιστρήματα». Για να ολοκληρωθεί το εκδικητικό έργο των διωκτικών αρχών, οι 8 κατηγορούμενοι «στασιαστές» προφυλακίστηκαν βάσει των στημένων κατηγοριών και διασκορπίστηκαν σε φυλακές όλης της επικράτειας, με σκοπό την απομόνωσή τους και τη στέρηση της δυνατότητας άμεσης επικοινωνίας τους με δικηγόρο. Η δίκη τους έχει οριστεί στις 27/4 στο Εφετείο Αθηνών.

Το κολαστήριο της Μόριας αποτελεί υπόδειγμα ενός παραμεθοριακού τόπου εξαίρεσης για τους μετανάστες και τις μετανάστριες που φτάνουν στις ελληνικές ακτές. Μια κρατική δομή μαζικής ομηρίας και γκετοποίησης ανθρώπων «χωρίς χαρτιά» και κυρίως όσων φακελώνονται στις «υπηρεσίες υποδοχής» ως «ανάξιοι/ες» παροχής ασύλου. Ένας χώρος συγκέντρωσης και αποθήκευσης «απόβλητων» που τους έχει στερηθεί όχι μόνο το παρόν αλλά και οποιοδήποτε μέλλον διαμέσου της μόνιμης απειλής της απέλασης. Με τις πλέον άθλιες συνθήκες αιχμαλωσίας, με υποσιτισμένους και απεγνωσμένους ανθρώπους, εκτεθειμένους όχι μόνο στη βαρβαρότητα της κρατικής καταστολής αλλά και στα ίδια τους τα όρια. Χαρακτηριστικοί οι 5 θάνατοι από κρύο τον περσινό χειμώνα, σε σύνολο 14 θανάτων μέσα σε 2,5 χρόνια και οι δεκάδες απόπειρες αυτοκτονίας.

Σε έναν τόπο εξαίρεσης κάθε μορφή αντίστασης και κάθε φωνή διαμαρτυρίας βρίσκεται αντιμέτωπη με την ωμότητα της εξουσίας. Το περασμένο καλοκαίρι, στις 18/7/17, εκατοντάδες μετανάστ(ρι)ες στο κέντρο κράτησης της Μόριας βίωσαν τη «ζεστή φιλοξενία» του ελληνικού κράτους και της αριστερής του διαχείρισης. Μετά από διαδοχικές διαμαρτυρίες και δυναμικές κινητοποιήσεις για τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στις αιτήσεις ασύλου καθώς και για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους, οι δυνάμεις καταστολής εισέβαλαν στο κέντρο ξυλοκοπώντας εκατοντάδες και συλλαμβάνοντας στον σωρό δεκάδες άτομα, με έναν συλληφθέντα μετανάστη στα όρια του θανάτου από τα χτυπήματα. Συνολικά, αποδόθηκαν -με τη συνήθη αξιοπιστία της λοταρίας εκ μέρους των ελληνικών αρχών- κατασκευασμένες κατηγορίες για κακουργηματικές πράξεις σε 35 μετανάστες, 30 εκ των οποίων προφυλακίστηκαν επίσης σε διαφορετικές φυλακές, γιατί τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για τη θανατοπολιτική του ελληνικού κράτους εναντίον τους (οι επικράτειες του ελληνικού και του ιταλικού κράτους συνιστούν τα μεγαλύτερα συνοριακά στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ε.Ε.). Λίγο καιρό αργότερα, κατασκευάστηκε μια ακόμα δικογραφία για 10 επιπλέον μετανάστες, που διώκονται με πανομοιότυπη μεθόδευση για ταραχές που είχαν ξεσπάσει στη Μόρια στις 10/7/17 με αφορμή την προσπάθεια απέλασης ενός μετανάστη από την Αϊτή. Μέχρι και σήμερα, οι ομαδικές διώξεις μεταναστών συνεχίζονται ακατάπαυστα, με πιο πρόσφατες τις 8 συλλήψεις για τις ταραχές που έλαβαν χώρα στις 14/3/18 στο κέντρο κράτησης της Μόριας, μετά από απόπειρα αυτοκτονίας ενός 19χρονου Σύρου.

Οι δίκες των 35 και των 10 έχουν οριστεί για τις 20/4 και 11/5 αντίστοιχα, στο μικτό ορκωτό δικαστήριο της Χίου αντί στη Λέσβο, σε μια εξόφθαλμη κίνηση πολιτικής σκοπιμότητας. Η μεταφορά έδρας της δίκης από τον τόπο του δήθεν αδικήματος σε ένα άλλο νησί (χωρίς μάλιστα κάποια νομική αιτιολόγηση) κάνει ουσιαστικά απαγορευτική τη διεξαγωγή της δίκης για την πλευρά των διωκόμενων μεταναστών, τόσο για τους ίδιους τους κατηγορούμενους όσο και για τους δικηγόρους, τους μάρτυρες υπεράσπισής τους (κάποιοι εκ των οποίων είναι επίσης μετανάστες και έχουν απαγόρευση εξόδου από τη Λέσβο) και τους αλληλέγγυους/ες.

Να σημειωθεί ότι στη Μυτιλήνη, στο έργο του ελληνικού κράτους -πέραν των ντόπιων φασιστών- συνδράμει και η τοπική δημοτική αρχή, η οποία σε μια «συγκαλυμμένη» αντιμεταναστευτική διακήρυξη κάλεσε στις 20/11/17 «γενική απεργία», σε συνεργασία με τα αφεντικά και το Εμπορικό Επιμελητήριο της πόλης, ξεφτιλίζοντας την έννοια της απεργίας. Η εν λόγω συγκέντρωση έγινε στην πλατεία Σαπφούς, εκεί όπου για ένα μήνα μετανάστες και μετανάστριες έδιναν αγώνα, παραμένοντας για μέρες ορατοί/ές στον δημόσιο χώρο, διεκδικώντας το «άνοιγμα» των νησιών και τον απεγκλωβισμό τους από αυτά. Μια κινητοποίηση που συνοδεύτηκε από κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ από δεκάδες μετανάστ(ρι)ες και αλληλέγγυους/ες.

Η βία και οι διώξεις που ασκήθηκαν στους μετανάστες της Πέτρου Ράλλη και της Μόριας συνιστούν παραδειγματική τιμωρία για όλους εκείνους και εκείνες που τολμούν να αμφισβητήσουν τη μεταχείριση που τους επιφυλάσσει ο «ευρωπαϊκός παράδεισος». Αποτελούν ένα κατασταλτικό μήνυμα για το τι τους περιμένει αν επιχειρήσουν να βγουν από το καθεστώς της αορατότητας που τους έχει επιβληθεί, αν αμφισβητήσουν τη θέση που τους υπαγορεύεται, αυτή των απόβλητων, των περιττών, ζωές χωρίς καμία αξία και σημασία. Γιατί η φιγούρα του μετανάστη και της μετανάστριας πρέπει να ταιριάζει με τις κυρίαρχες αφηγήσεις. Οφείλουν να είναι οι άποροι που περιφέρονται άβουλοι και δυστυχείς, οι για πάντα ξένοι και ξένες, οι «άλλοι» και «άλλες» και έτσι πρέπει να παραμένουν, παθητικοί, πειθήνιες, ανύπαρκτοι. Η κρατική πολιτική δηλώνει με σαφήνεια ότι οι διαμαρτυρίες, οι κινήσεις αντίστασης, οι εξεγέρσεις των μεταναστ(ρι)ών θα καταστέλλονται άγρια εν τη γενέσει τους, για παραδειγματισμό όχι μόνο των ίδιων αλλά και των «ντόπιων», για να ξέρουμε όλοι και όλες τι μας περιμένει αν σηκώσουμε κεφάλι.

Ο καιρός του θεσμικού ανθρωπισμού έχει παρέλθει, οι εικόνες του «δράματος των προσφύγων», από το καλοκαίρι του 2015 μέχρι την άνοιξη του 2016, εξαφανίστηκαν από τις μιντιακές μηχανές του θεάματος, τα δάκρυα για τους πνιγμένους και τις πνιγμένες ανοιχτά της Λαμπεντούζα και στο Αιγαίο στέρεψαν γρήγορα. Παράλληλα με τη συστηματική παραγωγή εικόνων πένθους και θλίψης για «το δράμα των ξεριζωμένων», ετοιμάστηκαν δεκάδες στρατόπεδα στοιβάγματος μεταναστ(ρι)ών σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου, πάντα στα περίχωρα των πόλεων, με τα «hotspot» σε θαλάσσια και χερσαία σύνορα να λειτουργούν ως σύγχρονα Ellis Island (το νησί Ellis Island στον κόλπο της Νέας Υόρκης υπήρξε ο κύριος σταθμός «υποδοχής» για περισσότερους/ες από 12 εκατομμύρια μετανάστ(ρι)ες από το 1892 έως και το 1954, οι οποίοι/ες παρέμεναν εκεί μέχρι να εγκριθεί η είσοδος-παραμονή τους στις ΗΠΑ ή να ανακοινωθεί-δρομολογηθεί η απέλασή τους).

Οι μετανάστες και οι μετανάστριες «έπαιξαν» στην επικαιρότητα όσο αυτό χρειαζόταν ώστε να χτιστεί το προφίλ του κράτους-ρυθμιστή, αυτή τη φορά του «ανθρωπιστικού κράτους» στο πλαίσιο της λεγόμενης προσφυγικής/ανθρωπιστικής κρίσης, όσο και της φιλευσπλαχνίας μεγαλοαφεντικών (σκλαβενίτης, βασιλόπουλος, τραπεζικοί όμιλοι κ.α.), της εκκλησίας και της βιομηχανίας των Μ.Κ.Ο. (πάντα με παχυλά κονδύλια επιχορηγήσεων). Μια σύντομη διαφημιστική καμπάνια «ανθρωπισμού» για να επαναδιατυπωθούν οι κυρίαρχες κανονικότητες, οι διαχωρισμοί σε ντόπιους και ξένους, πρόσφυγες και μετανάστες. Να διατηρηθούν οι κατηγοριοποιήσεις με βάση το χρώμα του δέρματος, την εθνικότητα και οι ρατσιστικές συνδηλώσεις αυτών των διαχωρισμών. Ώστε να εξαλειφθούν από το κοινωνικό πεδίο οι αιτίες που εξαναγκάζουν τους μετανάστες και τις μετανάστριες να μετακινούνται, που δεν είναι παρά ο πόλεμος, η οικονομική λεηλασία, αποκλεισμοί και διώξεις με βάση το φύλο, τη σεξουαλικότητα, τη φυλή, το φρόνημα...

Η καταστολή και οι διώξεις των μεταναστ(ρι)ών υποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι στο στόχαστρο της εξουσίας βρίσκεται πάντα η εξέγερση των «από κάτω» ενάντια στη βαρβαρότητα, την υποτίμηση, τον εγκλεισμό, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον οργανωμένο θάνατο που μεθοδεύουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι φυλακές. Από τη μεριά μας, η θέση μας είναι πάντα στο πλευρό των όπου γης κολασμένων και των αγώνων τους, στο πλευρό των μεταναστ(ρι)ών (είτε τους αναγνωρίζεται η ιδιότητα του πρόσφυγα είτε όχι), ενάντια στη διασπορά του φόβου και το ιδεολόγημα της ασφάλειας, ενάντια στους επίπλαστους εθνικούς-φυλετικούς-θρησκευτικούς διαχωρισμούς, ενάντια στην ελλάδα/ευρώπη-φρούριο, ενάντια στα σύνορα και τους στρατούς, ενάντια στο κράτος, τον καπιταλισμό, την πατριαρχία, ενάντια σε κάθε εξουσία.


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΘΕ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗΣ

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΩΝ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΟΡΓΗΣ




ΠΟΡΕΙΑ 14/4, 12.00 – ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ 21/4, 11.00 - Πεδίο Άρεως
(συγκέντρωση στην Πέτρου Ράλλη - 12:30)




Αναρχικές-οί από τις δυτικές γειτονιές της Αθήνας & τον Πειραιά
Ρεσάλτο (Κερατσίνι)
Θερσίτης (Ίλιον)
Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση)



Για να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

 

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Έντυπο δρόμου ΡΕΣΑΛΤΟ / γ' κύκλος έκδοσης / τεύχος 6

Το έκτο τεύχος του εντύπου δρόμου ΡΕΣΑΛΤΟ (γ' κύκλος έκδοσης) κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2018 σε 2000 αντίτυπα και μοιράζεται χέρι με χέρι σε δρόμους, πλατείες, σχολεία, εργασιακούς χώρους και σε πολιτικές-κοινωνικές παρεμβάσεις, χωρίς κανενός είδους αντίτιμο.





Τα περιεχόμενα της έκδοσης του 6ου τεύχους:
  • Editorial
  • Κάλαντα στην Χ.Α.
  • Για την φασιστική επίθεση στην Φαβέλα
  • Ας βγούμε ξυπόλητοι στους δρόμους να πανηγυρίσουμε "ζήτω οι επενδύσεις"!
  • Αλληλεγγύη στις καταλήψεις και όλα τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα
  • Κανένα έθνος δεν μας ενώνει - κανένα όνομα δεν μας χωρίζει
  • Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους
  • Αντεθνική πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις, Σάββατο 17/3
  • Ποτέ δουλειά την Κυριακή
  • Για την καταστολή των "αόρατων"  στα κολαστήρια της "ελληνικής φιλοξενίας"
  • Ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα
  • Ιράν, εξέγερση ενάντια στην ισαλμική δημοκρατία
  • Το Ισραήλ και το "Δικαίωμα να Σακατεύει"


Για να κατεβάσετε το έντυπο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.